Na wyciągnięcie ręki – intymne szeptanie

„Jesteśmy na ‘ty’” – szepnął cicho Mikołaj tuż przy uchu Anny. Poczuła na skroni jego oddech. Przebiegły ją ciarki…

„Lidko, zobacz, czy w korytarzu jest jeszcze ktokolwiek? Chciałabym dziś wyjść wcześniej. Mama ma urodziny” – powiedziała Anna.

„Już sprawdzam, Anno Janowna” – młoda, sympatyczna pielęgniarka wstała od biurka, otworzyła drzwi gabinetu i wyjrzała na korytarz. „Nikogo nie ma, Anno Janowna. I wszyscy z listy już przyjęci, sprawdziłam” – dodała z uśmiechem Lidka.

„Dobrze. Jeśli ktoś przyjdzie, zapisz na jutro albo niech idą do sąsiedniego gabinetu, do Olgi Kazimierzówny.”

„Idź, ja tu posiedzę, wszystko załatwię, nie martw się” – uspokoiła ją Lidka. „Ordynatorka przychodni jest na wyjeździe służbowym, w razie czego, zasłonię cię.”

„Dziękuję. Co bym bez ciebie robiła?” – Anna wzięła torbę, rzuciła okiem na biurko, sprawdzając, czy nie zapomniała telefonu, i ruszyła do drzwi. „Do jutra, Lidko.”

„Do widzenia, Anno Janowna. Och, pośpiesz się, jak się ściemniło, zaraz zacznie lać.”

„Tak? A muszę jeszcze wpaść po kwiaty. No to lecę” – powiedziała Anna, już wychodząc na korytarz.

Szybko przebrała się, płaszcz narzucała już na schodach.

„Anno Janowna, już pani wychodzi?” – zatrzymała ją starsza kobieta przy rejestracji.

„Dzień dobry. Może poczekać do jutra? Śpieszę się” – poprawiając kołnierz płaszcza, odpowiedziała Anna, kierując się do wyjścia.

„Anno Janowna, tylko pani słucha się Kasi. Może pani wpadnie, pogada z nią, uspokoi? Ciągle płacze” – mówiła pośpiesznie kobieta, nie odstępując Anny.

„Jutro mam dyżur wieczorny, rano pójdę na wizyty domowe i zajrzę do was. A teraz muszę lecieć, przepraszam.” – Anna wyszła z budynku przychodni, zeszła ze schodów i spojrzała w niebo.

Ogromna czarna chmura sunęła nad miastem. Zdawało się, że za chwilę, swoim ciężkim brzuchem zahaczy o dachy, pęknie i zaleje ulice potokiem wody.

Gdy Anna podchodziła do kwiaciarni, pierwsze ciężkie krople spadły na jej ramiona. Ledwo zdążyła stanąć pod daszkiem, gdy deszcz zaczął lać na dobre.

„Niech się pani nie martwi, dobrze zapakuję bukiet” – powiedziała kwiaciarka.

Podczas gdy owijała ulubione gerbery mamy w grubą folię, Anna z niepokojem obserwowała, jak spod przystanku odjeżdżają autobusy. W końcu dostała bukiet, zapłaciła i pobiegła na przystanek, zasłaniając głowę kwiatami.

Deszcz rozszalał się na dobre. Na przystanku została tylko Anna. Dobrze, że przynajmniej było zadaszenie. Zapomniała parasola i dobiegając do przystanku, porządnie zmokła.

Autobusu wciąż nie było. Trzeba było przeczekać w przychodni, pogadać z babcią Kasi – Anna żałowała teraz swojego pośpiechu. Przytuliła się, by się ogrzać, i odsunęła głębiej pod zadaszenie. Obok przelatywały samochody, rozpryskując kałuże na jezdni.

„Gdzie on utknął? Co za niefart z tym deszczem” – myślała Anna, wpatrując się w kierunku, z którego miał nadjechać autobus. Nagle przy chodniku zatrzymał się czarny SUV. Anna z zazdrością pomyślała, że fajnie byłoby mieć taki. „Dobrze mieć samochód, nie trzeba czekać na autobus…”

Szyba po stronie pasażera opadła i Anna ujrzała mężczyznę. Nie od razu zrozumiała, że to do niej mówi.

„Wsiadaj. Tam wypadek, autobusy stoją.”

Zanim się zastanowiła, mężczyzna otworzył przednie drzwi. Anna wsiadła na fotel pasażera. W środku było ciepło i sucho. Nawet hałas deszczu nie docierał.

„Gdzie jedziesz?” – zapytał mężczyzna, patrząc na nią.

Mniej więcej w jej wieku, przystojny, w garniturze. Anna poczuła się zakłopotana. „Wyglądam jak kura w deszczu.”

„Na Tatarską” – powiedziała.

„Dobrze, mnie też w tamtą stronę.”

Od mężczyzny biła taka pewność siebie i męska charyzma, że Anna z niepokojem na niego spojrzała. Nie wyglądał na maniakAnna westchnęła głęboko, poczuła, jak serce bije jej jak młot, i w końcu szepnęła: „Dobrze, zostanę z tobą na zawsze”.