NA WSZELKI WYPADEK Gdy cała kobieca ekipa z warszawskiego biura zebrała się przy jednym stole, a przez pokój znów przetoczyły się łzy i żale Nadziejki po kolejnym rozstaniu, tylko Viera – pozornie niewzruszona i skupiona na pracy – usłyszała kąśliwą uwagę szefowej: – Ty to jednak masz serce z kamienia, Vera. – A dlaczego niby? – Bo tobie w życiu się wszystko układa, więc uważasz, że wszystkim tak powinno. Zamiast pocieszyć czy doradzić, siedzisz cicho, jakby cię to nie obchodziło. Vera tylko uśmiechnęła się pod nosem, pamiętając, jak pięć lat temu próbowała pomóc Nadziejce, gdy ta jeszcze przychodziła do pracy z „pamiątkami” po upadkach i szukała szczęścia u wróżek. Skończyło się oskarżeniami o wtrącanie się i „psucie życia”. Od tego czasu nie pocieszała nikogo, nawet gdy jej własna historia wcale nie była bajką. Miała syna, dwóch byłych mężów i… kota. Ale koleżanki wciąż były przekonane, że Vera żyje jak w bajce ze swoim ukochanym Vasylem. Gdy po pracy, przepełnione współczuciem i zazdrością, wpadły całą paczką do jej mieszkania, żeby na własne oczy zobaczyć tego „wspaniałego męża”, spotkała ich… zabawna niespodzianka. Na pytanie, gdzie jest Vasyl, Vera zaprowadziła dziewczyny do sypialni i z rozbawieniem pokazała im… puszystego kota, świeżo po kastracji. – Mówiłam „mój Vasyl”, ale nikt nie pytał, czy chodzi o mężczyznę! – zaśmiała się, obserwując zmieszanie w oczach koleżanek. Bo w życiu nie chodzi o to, by na siłę szukać księcia z bajki – czasem wystarczy mieć przy sobie kota i własny spokój. A Nadziejka? Miesiąc później już opowiadała o nowym ukochanym, a Viera tylko mrugnęła porozumiewawczo do babci Tani: – Jedni mają koty, inni kolekcjonują mężów. Każdy po swojemu, na wszelki wypadek.

Na wszelki wypadek

Weronika spojrzała obojętnie na łkającą koleżankę, po czym odwróciła się do swojego komputera i zaczęła coś szybko pisać na klawiaturze.

Ty to jesteś bez serca, Werka usłyszała głos Olgi, szefowej działu.

Ja? Skąd takie wnioski?

Bo jak u ciebie w życiu wszystko gra, to myślisz, że u innych też tak będzie. Widzisz przecież, jak się dziewczyna zamartwia westchnęła Olga. Może wypadałoby ją pocieszyć, doradzić coś, podzielić się swoim doświadczeniem? Skoro tobie się tak wszystko poukładało…

Ja? Z nią się dzielić doświadczeniem? Weronika skrzywiła się lekko. Wątpię, żeby nasza Nadusia chciała ze mną rozmawiać. Próbowałam jakiś czas temu ze cztery lata już będzie, jak przychodziła do pracy z siniakami pod oczami, niby przypadkiem, jak się wywróciła, ale to nigdy facet jej nie pobił; zawsze sama krzywdę sobie zrobiła. A jak odszedł, to nagle przestała się potykać. To był już trzeci, który zwiał. Próbowałam wtedy ją wesprzeć, podzielić się swoim spojrzeniem i co? Wyszłam na największą wredotę, bo zakłóciłam jej szczęście. Inne koleżanki mi już później wyjaśniły, żeby w ogóle dać spokój Nadka wszystko wie najlepiej. Dawniej wróżyła u jakichś bab, potem, jak się unowocześniła, zaczęła chodzić do psychologów. Przepracowuje traumy, wiecie jak jest. Tyle że nie zauważa, że odgrywa wciąż ten sam scenariusz, tylko imiona się zmieniają. Więc, wybaczcie mi, nie będę lamentować, przynosić chusteczek.

No, nie powinnaś tak odezwała się Olga z wyrzutem.

Podczas obiadu wszystkie jadły przy jednym stole rozmowy nie schodziły z tematów byłego Nadki, podłego oszusta i zdrajcy.

Weronika jadła w milczeniu, potem nalała sobie kawy i zaszyła się z boku, przewijając media społecznościowe i próbując choć chwilę odetchnąć.

Werka dosiadła się do niej pulchna, zawsze uśmiechnięta Terenia, która jednak dziś miała minę nietęgą naprawdę ani trochę ci nie żal Nadki?

Tereska, no powiedz, czego wy właściwie ode mnie chcecie?

Daj spokój przerwała przechodząca obok Irena. Ona zawsze taka, bo u niej ten ukochany Wacław i już żyje jak pączek w maśle. Nie rozumie, jak można zostać z dzieckiem i być całkiem samą, bez wsparcia. A jeszcze wyciągnij te marne alimenty od tego nieudacznika…

Trzeba było nie rodzić rzuciła Tadeusza, najstarsza z całego babskiego zespołu, baba Tadzia, jak wołały na nią dziewczyny. Werka ma rację, ile razy ona już płakała, on już w ciąży jej życie psuł, a przedtem… eh…

Kobiety zebrały się wokół wciąż płaczącej Nadki, doradzając jej każda coś innego. Nadka jednak w końcu się opamiętała. Sprowadziła mamę z rodzinnej wsi, żeby pomagała z synkiem. Sama zajęła się własnym wyglądem: przefarbowała grzywkę, zrobiła sobie brwi, przylepiła sztuczne rzęsy, nawet pierścionek do nosa chciała, aż cały dział musiał odradzać. Ale poszło dziewczynie wkrótce wróciła do siebie, coraz śmielej patrząc na świat.

Nic się nie martw, Nadka poklepywały ją koleżanki. On jeszcze się popłacze za tobą, zobaczysz.

Dajcie spokój, nie będzie płakał powiedziała Weronika półgłosem, jakby do siebie, ale wszyscy słyszeli i zaraz żądali wyjaśnień.

Nie będzie, po prostu, nie ten typ. A Nadka jeszcze znajdzie takiego samego wzruszyła ramionami.

Dobrze ci mówić, masz swojego Wacka, pewnie zupełnie inny…

Mój Wacław? Najlepszy facet pod słońcem, nie pije, nie bije, nie zdradza, kocha mnie na zabój.

Jasne, jasne, wszystkie one takie same… Jeszcze ci go odbiją!

Nic z tego ucięła Weronika, mój Wacław na pewno się nie złamie.

Wino zaczęło szumieć w głowach. Już po chwili spór zaczął przypominać walkę lwic.

To co, pojedziemy do ciebie, sprawdzimy, czy Wacław oparłby się takiej pokusie? Założę się, że nie zaprosisz nas do siebie zaczęły podjudzać Weronikę.

Czemu nie, chodźcie wszystkie odpowiedziała bez namysłu.

Jedziemy! wykrzyknęły, podrzucając paczki i torebki.

Tylko Tadeusza zostaje: Michał w domu czeka, idźcie, dziewczyny śmieje się serdecznie.

Wpadły do Weroniki śmiejąc się na całe mieszkanie, zbiegły się wszystkie do kuchni, zaczęły coś gotować.

Dobra, Werka, naróbmy szybko jakiegoś żarcia, jak rozumiem Wacław zaraz się pojawi.

Nie napracujecie się, on niejadek, wybredny, a wróci lada moment Werka uśmiechnęła się pod nosem.

Zabawę przerwało jednak wspomnienie domowych obowiązków większość dziewczyn pożegnała się i pojechała, zostały tylko Nadka, Olga i Terenia.

Piły herbatę w malutkiej, przytulnej kuchni Weroniki, aż w końcu zaczęły się zbierać.

Nagle ktoś przyszedł.

Wacek, Wacio mój kochany, mój słodziaku! zachichotała Weronika, wybiegając do przedpokoju.

Kobiety od razu skuliły się, poczuły się nieswojo, gdy do pokoju wszedł młody, przystojny chłopak.

A więc to tak… Wszyscy zrozumieli: facet dużo młodszy od Weroniki.

Poznajcie, dziewczyny, to mój Darek powiedziała z dumą.

Jak to, Darek? pytania wisiały w powietrzu.

Mój syn, Dareczek. No i co, Wacuś zwróciła się do niego, był grzeczny?

Tak, mamo, już wszystko dobrze, on po kastracji, za dwa dni będzie biegał jak nowy. Byle nie pozwól mu tam lizać…

Kobiety się zawstydziły.

My już pójdziemy… zaczęła Olga.

Zaraz, nie poznałyście jeszcze Wacka! Ale cicho, on po zabiegu, Darek i Lena zawieźli do weterynarza, a ja w pracy, niech odpoczywa… Chodźcie zobaczyć!

Podeszły na łóżku spał dorodny rudy kot.

Żeby nie wybuchnąć śmiechem, kobiety wybiegły na korytarz.

Werka, toż to kot!

Oczywiście, a co, myślałyście, że kto? zaśmiała się Weronika.

A ten Twój mąż?

A, facetów nie mam. To wy sobie same dośpiewałyście. Ja tylko kiedyś powiedziałam, że mam świetnego faceta, a nie zdążyłam doprecyzować: chodzi o kota. Sami sobie resztę dopowiedzieliście.

Raz wyszłam szybko za mąż, pierwsza miłość, blablabla, nie skończyłam studiów, urodziłam Darka. Trzy lata się męczyliśmy, rozstaliśmy się, rodzice mnie wspierali. Drugi raz, pod trzydziestkę, dobry, porządny, już miał plany na dzieci, razem z synem najlepiej do wojskówki, tam ubiorą i nakarmią, na końcu przepędziłam chłopa do teściowej.

Była złość, pretensje, że cudza krew niepotrzebna, chociaż matka jego sama drugi raz wyszła i ktoś jej dziecko wychowywał. Potem długo byłam sama z synem. Trzeci raz już wiedziałam, że na rynku zamężnych mam marne szanse, ale w końcu do trzech razy sztuka. Tyle że on już na etapie randek podbił mi oko. Z wielkiej miłości, tak tłumaczył. A mój Darek na karate chodził od dziecka… Parę chwytów znałam, odpowiedziałam mu i nie wrócił.

Darek się ożenił, nudziło mi się, to kota sobie sprawiłam. Z kotem dobrze można pogadać, razem pojechać na urlop, nikomu nie trzeba się tłumaczyć. Czasem gotuję coś dobrego syn wpadnie, nikt nie krzyczy, cisza, spokój.

Darek długo nie rozumiał, czemu nie mieszkamy razem z jakimś facetem. Ale po co? Jesteśmy dorośli, mamy swoje życie, a związki od młodości to zupełnie co innego jak u moich rodziców czy brata. Ale mi nie wyszło, i nie zamierzam się do nikogo dostosowywać, tylko po to, by komuś udowodnić, że wyszłam za mąż.

Z moim Wackiem żyję świetnie.

Kotu drgnęły uszy.

No, widzisz kochany, ostrzegałam cię, że jak nie przestaniesz sikać na zasłony, to cię wykastrują!

Kobiety wracały do domu w zamyśleniu zwłaszcza Nadka.

Ale nie potrafiła żyć jak Weronika. Miesiąc później już opowiadała o nowym wybranku, przynosząc na biurko ogromne kwiaty.

Weronika i Tadeusza wymieniały się porozumiewawczymi uśmiechami.

Jak tam Twój Michał? Łapka już w porządku? dopytywała Werka.

Wszystko dobrze, pradziadek mówi, chyba się czymś na spacerze pokłuł. Wnuki nalegają, by na wystawę go zgłosić, ale nie będę zwierzaka męczyć i bez nagród pięknie nam żyje… U Nadki też widać się układa.

Tak Tadeusza, niektóre kobiety mężów sobie sprawiają, inne zwierzęta.

Każdy, jak chce westchnęła starsza pani. Może tym razem jej się poszczęści?

Może…

O czym tak rozmawiacie?

O tobie, Nadka. Oby ci się powiodło.

Dziewczyny, ja wiem, jak to wygląda, ale naprawdę nie umiem być sama.

Przestań się tłumaczyć. Każda z nas ma swoje życie…

Kiedy Weronika wychodziła na parking, usłyszała jeszcze głos Nadki.

Werka, ty mi potem podpowiesz, jak z kotami? Lepiej kota czy kotkę wziąć?

Idź już, odpoczywaj, jeszcze się pogadamy… zaśmiała się Werka.

Tak pytam… na wszelki wypadek.