NA WSZELKI WYPADEK Vera obojętnie spojrzała na płaczącą koleżankę, odwróciła się do komputera i zaczęła szybko pisać. — Bezduszna jesteś, Weroniko — usłyszała głos Olgi, szefowej działu. — Ja? Skąd takie wnioski? — Bo jak masz w życiu dobrze, to myślisz, że inni też tak mają. Widzisz, dziewczyna się załamuje, a ty nawet nie pożałujesz, nie doradzisz, nie podzielisz się doświadczeniem. Skoro u ciebie wszystko super… — Ja? Mam się dzielić doświadczeniem? Z nią? Oj, Nadusi się to nie spodoba, już próbowałam, z pięć lat temu jak przychodziła z sińcami na twarzy — żeby drogę widzieć, chyba… Was wtedy jeszcze nie było. I to nie facet ją bił, tylko sama się obijała — niefortunnie upadała, a jak facet odszedł w siną dal, siniaki zniknęły, to był trzeci, który uciekł. Wtedy postanowiłam wesprzeć koleżankę, podzielić się tym, co wiem. I co? Jeszcze mnie wina obarczyli. Potem mi wytłumaczyli, też koleżanki, że to ślepa uliczka — Nadusia wszystko najlepiej wie. Zazdrosna jędza przeszkodziła Nadusi w szczęściu… Biegała wtedy do wróżek, robiła uroki, teraz się zmodernizowała, chodzi do psychologa, “przepracowuje traumy”. Ale nie rozumie, że żyje według jednego scenariusza, tylko imiona się zmieniają. Więc wybacz — nie będę się litować i przynosić chusteczek. — Mimo wszystko, Weronika, nie można tak… Podczas obiadu przy wspólnym stole wszyscy rozprawiali tylko o byłym Nadusi — draniu i podleczu. Weronika spokojnie jadła, nalała sobie kawy i odeszła, by przejrzeć media społecznościowe i trochę się odciąć. — Wera, no powiedz, nie żal ci Nadusi choć troszkę? — przysiadła się roześmiana zwykle Terenia, dziś ze smutną miną. — Co Wy ode mnie chcecie? — Daj spokój, — rzuciła przechodząc Iwona, — ona tak ma, ma tego swojego ukochanego Wasyla, żyje jak pączek w maśle i nie zrozumie, co to znaczy zostać z dzieckiem sama, bez żadnej pomocy, jeszcze o alimenty trzeba się wykłócać. — Nie trzeba było rodzić — dorzuciła pani Basia, najstarsza wśród wszystkich kobiet, którą dziewczyny po cichu nazywały Babą Basią. — Weronika ma rację, ile już ona płakała, facet jej robił piekło jak była w ciąży, a wcześniej to już… Otoczyły płaczącą cały czas Nadusię i udzielały rad. Co się stało? Mocna i niezależna Nadusia postanowiła się odrodzić — z wołania na pomoc przyjechała mama z wioski, by zająć się synkiem Nadusi i tym… no niewdzięcznym, a Nadzia zaczęła dochodzić do siebie. Dorobiła sobie grzywkę, wytatuowała brwi, dokleiła rzęsy, kolczyk w nos chciała wsadzić, ale odradziły jej wszystkie dziewczyny. I ruszyła z kopyta. — Nic się nie martw, Nadka, on jeszcze pożałuje! — pocieszały ją. — A gdzie tam, nie pożałuje, nie popłacze — mówiła cicho Weronika, ale już ją słyszały lekko wstawione koleżanki. — I Naduszka znajdzie podobnego zaraz… — Tobie łatwo mówić, masz swojego Wasyla, pewnie nie taki jak inni… — Najlepszy na świecie! Nie bije, nie pije, nie lata za babami, kocha mnie do szaleństwa! — Tak, wszyscy są tacy, zobaczysz, Weronika, odbiją ci Wasyla! — Nie odbiją, nawet nie próbujcie, on nie pójdzie. — Nie byłabym taka pewna… — No to próbujcie! I w końcu dziewczyny zaproponowały, że pojadą do Weroniki przekonać się, jaki ten Wasyl naprawdę jest. — Jedziemy do Weroniki, dobijemy się do Wasyla! Wesoła gromada zawitała do mieszkania Weroniki, rozgadane, krzątają się w kuchni. — Przygotujmy coś na przyjazd Wasyla, rozumiem, że jeszcze nie ma go w domu? — Będzie lada chwila, ale nic wielkiego nie zje, wybredny jest jeśli chodzi o jedzenie… Gdy Wasyl wszedł w końcu do domu, Weronika powitała go czułościami. Jednak zamiast przystojnego męża, w korytarzu pojawił się przystojny, młody chłopak. — Poznajcie, to mój Denis. — Jak to Denis?! — wymiana zdumionych spojrzeń. — Syn mój, a Wasyl? A, kot po operacji, Deniska z żoną zawoził! Mam tylko Wasyla — kota! — A mąż? — Oj, nie mam męża, to wyście sobie dopowiedziały. Raz powiedziałam, że mam najlepszego “faceta” Wasyla i nie daliście mi skończyć, wymyśliłyście i uwierzyłyście. Wyjaśniła wszystkie swoje życiowe historie. Po prostu żyje sama — syn dorosły, drugi mąż nie chciał jej dziecka, trzeci był zazdrosny i podniósł rękę, więc go pogoniła. Teraz Weronika jest szczęśliwa z kotem Wasylem — kino mają razem, na wakacje też mogą jechać, nikt nikomu nie robi wyrzutów. Nadusia też nie wytrzymała długo w pojedynkę, już po miesiącu świergotała o nowym adoratorze, dostawała bukiety do pracy. Weronika uśmiechała się z Babą Basią: — Jedni mają zwierzęta, inni mężów… Może tym razem jej się uda? — A ty, Nadka, poradź się Weroniki, jak się z kotami żyje! — A właśnie, Werka, jak coś, to daj znać… Pytam tak… na wszelki wypadek…

NA WSZELKI WYPADEK

Weronika spojrzała na zapłakaną koleżankę, obojętnie odwróciła się do komputera i zaczęła szybko coś pisać.

Ech, bez serca z ciebie, Werka usłyszała głos Olgi, swojej szefowej.

Ja? Skąd te wnioski?

A stąd, że skoro tobie dobrze się wiedzie w życiu, nie znaczy, że u innych też wszystko gra. Widzisz przecież, ile się nasza Nadusia nacierpiała, a ty nawet nie próbujesz jej pocieszyć. Może byś coś doradziła, wsparła dziewczynę, skoro ci się w życiu poszczęściło?

Ja? Mam się z nią dzielić doświadczeniami? Wątpię, żeby naszej Nadii to się spodobało. Próbowałam kiedyś, z pięć lat temu, jak do pracy przychodziła z poobijaną twarzą nie dziwota, w ciemnościach łatwo się potknąć. Wtedy was nawet w firmie nie było.

I nie, to nie facet ją tłukł sama się przewracała, a jak jej facet dał nogę, nagle siniaki zniknęły. To był już trzeci, co uciekł. Wtedy postanowiłam jednak wesprzeć koleżankę i przekazać swoje doświadczenie”. Do dziś mi wypominają, że byłam winna, bo śmiałam wtrącać się w jej sprawy. Też mi dobrze koleżanki wytłumaczyły, że to daremny trud Nadka zawsze wszystko wie najlepiej.

Usłyszałam jeszcze, że jestem jędzą, bo przeszkodziłam jej w szczęściu. Obłęd. Wtedy Nadka latała po wróżkach, żeby złapać jakiegoś adoratora. Teraz jest bardziej nowoczesna poszła do psychologa i przepracowuje traumę. Ale nie dociera do niej, że powiela jeden i ten sam scenariusz, tylko imiona facetów się zmieniają.

Tak więc wybaczcie, ale nie będę się nad nią użalać ani podsuwać chusteczek.

Mimo wszystko, Werka, tak nie wypada westchnęła Olga.

Na obiedzie a jadłyśmy wszystkie przy jednym stole temat był tylko jeden: ten podły, zdradliwy były Nadki. Weronika jadła w ciszy, potem nalała sobie kawy i usiadła w kącie, by w spokoju przejrzeć Facebooka i dać odpocząć głowie.

Werka… przysiadła się uśmiechnięta, zaokrąglona Terenia, zawsze pogodna, dziś jakaś poważna. Ty to naprawdę nie współczujesz Nadce ani trochę?

Terenia, a co wy właściwie ode mnie chcecie?

A daj już spokój rzuciła mijająca ich Irena. Z Werą wiecznie tak. Ona ma swojego ukochanego Bartka, żyje jak pączek w maśle, nie zrozumie, jak to jest zostać samej z dzieckiem, bez żadnej pomocy, z alimentami wiszącymi w powietrzu…

Trzeba było nie rodzić, człowieka nawet nie znała, a jeszcze, wybaczcie, dziewczyny, w tym wieku… odezwała się najstarsza w zespole, pani Teresa, zwana przez wszystkich ciocią Teresą. Weronika ma rację, przecież ile ona już zdążyła wypłakać, a facet jej przez całą ciążę robił wodę z mózgu. Przedtem też tragedia…

Kobiety otoczyły wianuszkiem ciągle szlochającą Nadię i doradzały z przejęciem.

Co się stało? Nadka młoda, silna i niezależna postanowiła pokazać, jaka jest zaradna. Miała dość łez. Z wsi ściągała natychmiast mamę do pomocy przy synku i tym… niewdzięczniku, a sama zaczęła dochodzić do siebie.

Zapuściła grzywkę, zrobiła makijaż permanentny brwi, przykleiła rzęsy, chciała nawet kolczyka w nos, ale cały zespół ją od tego odwieść musiał…

I… zaczęło się.

Nic się nie martw, Nadka, on jeszcze pożałuje! podtrzymywały ją koleżanki. Jeszcze będzie płakał za tobą!

Nie będzie płakał powiedziała Weronika półgłosem niby do siebie. Ale i tak ją usłyszały podchmielone panie i zaraz zaczęły wypytywać: Jak to nie będzie?

Nie będzie, ani nie zapłacze, ani nie pożałuje. A Nadka znajdzie zaraz następnego identycznego…

Tobie łatwo mówić, ty masz swojego Bartka, pewnie nie taki…

Mój Bartek to najlepszy facet pod słońcem. Nie podnosi ręki, nie pije, za babami nie lata, kocha mnie bez granic…

Phi, nie lata… Cały świat wie, że faceci są tacy sami.

Patrz, Werka, jeszcze ci kogoś go odbije.

Nie odbije. Nie pójdzie.

A tak bym nie była taka pewna.

To bądź.

Wino uderzyło paniom do głów i już się zaczęły podjudzać, jakby rywalizowały na jakimś wiejskim festynie.

A może pojedziemy do ciebie i przekonamy się, czy Bartek rzeczywiście taki święty? Pewnie nas nie zaprosisz, boisz się, że ci ktoś Bartka odbije?

No to jedziemy.

Jedziemy, dziewczyny! Jedziemy do Werki popatrzeć na tego Bartka. Ciociu Tereso, z nami jesteś?

Nie, dziewczynki, mój Mietek w domu czeka… A wy sobie pojedźcie zaśmiała się pani Teresa.

Wspólnie, w super humorze, zjechały się do mieszkania Weroniki, rechocząc w kuchni, zabiegane, rozchichotane.

No dobra, dziewczyny, to co gotujemy? Bartek Werki, jak rozumiem, jeszcze w pracy, ale niedługo wróci, to mu stół zastawimy.

To nie ma co się wysilać, on i tak wybrzydza nie wszystko mu smakuje, ale tak, macie rację: zaraz będzie.

Towarzystwo trochę się wyciszyło, poryw do wygłupów minął, każda sobie przypomniała, że musi jeszcze zrobić pranie czy ogarnąć dzieci, więc pożegnały się i zostały tylko Nadia, Olga i Terenia.

Piły herbatę w ciepłej kuchni Werki, trochę rozmawiały, ale wszyscy czuły lekkie zakłopotanie tego legendarnego Bartka jeszcze nie znały. Postanowiły się powoli zbierać.

Nagle ktoś wszedł.

Bartku, Bartuś, mój misiu ukochany! zawołała rozczulona Weronika, wybiegając do przedpokoju.

Kobiety nagle straciły pewność siebie, zdziwione i speszone. Do pokoju wszedł wysoki, przystojny młody mężczyzna.

No tak… zrozumiały wszystko! Mąż Weroniki jest dużo młodszy od niej!

Oto mój syn, dziewczyny przedstawiła z dumą Weronika. To jest mój Dominik.

Jak Dominik? Co za Dominik? miały wymalowane na twarzach.

Mój syn, Dominik. No i jak tam Bartek, Dominik? Grzeczny był?

Tak, mamo, teraz musi odpocząć po zabiegu, jutro już będzie biegał. Byle go nie dopuścić do lizania rany.

Kobiety aż się zarumieniły z wrażenia…

My… już pójdziemy?

Ale zaraz, jeszcze nie poznałyście Bartka! Tylko cicho sza, po operacji jest. Dominik z Leną go zawieźli, ja pracowałam kastrację mu robili, jak zasikał mi firanki… Chodźcie, pokażę.

O, tu sobie Bartek śpi, mój mruczek…

Kobietom tak się zrobiło wesoło, że aż musiały uciec z pokoju.

Werka, toż to kot!

No jasne, że kot. A kto myślałyście?

Ale jak to… a mąż?

Aaa, nie mam męża. O Bartku same sobie dopowiedziałyście. Kiedyś luźno powiedziałam, że mam fajnego chłopa, Bartka, nie dokończyłam, a resztę już same sobie dośpiewałyście i uwierzyłyście.

Za młodu, wiadomo, zakochałam się po uszy, szybko wyszłam za mąż, przerwałam studia Dominika urodziłam. Trzy lata się męczyliśmy, rozwiodłam się. Rodzice mi bardzo pomogli.

Drugi raz wyszłam przed trzydziestką. Fajny człowiek, snuł plany, że urodzę mu syna-dziedzica i piękną córkę, a Dominik… to może do wojska? Albo do mojej mamy na wychowanie? Oddałam chłopa do teściowej. Był oburzony, nie mógł zrozumieć.

A teściowa sama dwa razy zamężna, to jej pasierb wychowywał jej syna… Ironia losu.

Potem jeszcze długo żyliśmy z Dominikiem sami. Trzecia próba już na świadomie wiedziałam, że nie jestem już pierwszym wyborem na rynku panien… Ale czego się nie robi. Jeszcze w fazie randkowania oberwałam pod oko z miłości, facet był bardzo zaborczy. Dominik od szóstego roku życia trenował karate, ćwiczył czasem ze mną w domu, to coś tam umiałam. I temu Othello nie dałam się wyleciał z mieszkania przez drzwi, już wiedziałam dość mam tego wszystkiego.

Dominik się ożenił, mnie zaczęło być smutno, więc przyniosłam do domu Bartka kota, i jakoś się toczy.

Do kina jest z kim pójść, na weekend wyjechać. Nikt nikomu nie musi się tłumaczyć, nie ma długów wdzięczności, wszyscy zadowoleni.

Czasem upichcę obiad, zaproszę Dominika i jego żonę miło, nikt nikogo nie męczy, nikt się nie awanturuje.

Dominik na początku nie rozumiał, pytał, dlaczego nie mieszkam z kimś.

A po co? Jesteśmy dorośli, każdy ma swoje życie, przyzwyczajenia. Gdybyśmy byli razem od młodości, to może i tak, jak mój brat z żoną, trzydzieści lat razem, jedno bez drugiego nie istnieje. Rodzice tak samo, ale mnie nie wyszło. Nie zamierzam nikogo udawać, żeby potem dumnie powtarzać, że mam męża.

Wolę siebie i Bartka.

No właśnie, mój kochany, już oczka otworzyłeś? Mówiłam ci, że jak przestaniesz siusiać na firanki, to nic nie stracisz…

Koleżanki wracały zamyślone. Szczególnie Nadia.

Ale… Nadia nie potrafiła żyć jak Weronika.

Już miesiąc później ćwierkała o nowej sympatii, na biurko dostawała kwiaty.

Weronika z ciocią Teresą uśmiechały się do siebie porozumiewawczo.

A jak tam twój Mietek? Jak łapka?

Dobrze, Weroniko. Na spacerze się czymś zadrapał, ale zagoiło się pięknie, jak u psa śmieje się ciocia. Wnuki namawiają mnie na wystawę, z Mieciem, ale ja psu takich stresów fundować nie będę.

A u Nadki… chyba już się układa.

Tak to jest, Tereso, jedni mają zwierzęta, inni mężów…

Każdy sobie radzi po swojemu. Może tym razem jej się uda…

Oby…

O czym tam szeptacie?

O tobie, Nadka, i życzymy, żeby ci się powiodło.

Dziewczyny, ja wiem, jak to wygląda, ale nie umiem być sama, naprawdę…

Nie musisz się tłumaczyć. Każdy żyje po swojemu…

Weronika, dogoniła ją Nadia na parkingu ty, jakby co, doradzisz mi, jak się opiekować kotem? Lepiej wziąć kocura czy kotkę?

Idź już, czekają na ciebie… a jakby co, pogadamy… roześmiała się Weronika.

Ja tak tylko, na wszelki wypadek…