Na prorokowanie szczupaka…

Po szczupieńskim rozkazie

Grażyna od lat była zagorzałą wędkarzką, a po przejściu na zasłużoną emeryturę spędzała każdy wolny moment nad brzegiem Wisły z wędką w ręku. Jej mąż, Mikołaj, jeszcze pracował był trenerem w miejscowej szkółce sportowej. Dzięki niemu uczniowie z Kalisza zdobywali medale na zawody w całej okolicy, a szkółka stała się znana szeroko poza miastem. Mikołaj, kochający i kochany mąż, chciałby także z żoną godzinami wpatrywać się w spokojną taflę wody, lecz jego kalendarz był przepełniony treningami, zawodami i spotkaniami. Do emerytury nie dotarł jeszcze żaden nowy przepis, więc mógł wyjeżdżać na ryby jedynie w weekendy. Grażyna zawsze go wspierała i rozumiała.

Pewnej soboty, mimo że w kraju panowały ograniczenia, postanowili wspólnie pojechać nad jezioro. Dzieci uczyły się zdalnie, więc Mikołaj z lekkim sercem spakował sprzęt wędkarski, wsiadł do samochodu z żoną i dwójką wnucząt Stasiem i Ewą (starszy wnuk Szymon już skończył technikum i pracował w Państwowej Straży Pożarnej). Koło domu stał ich sąsiad Kacper rówieśnik wnucząt i patrzył z niedowierzaniem, jak auto wyrusza w drogę. Po co wy jedziecie? pomyślał, bo zamiast w domu przy babci, miał spędzić kolejny dzień przed telewizorem. Kacper był jedynym dzieckiem w domu, a bez ojca nie miał nikogo, kto by go podnosił na duchu.

Mikołaj zwolnił pod samochodem, lekko uchylił okno i zapytał:

Kacprze, jedziesz z nami na ryby?

Kacper, jakby czekał na tę chwilę całe życie, odskoczył:

Zaraz zapytam babci.

Wnet zza domu wyłoniła się Jadwiga, babcia Kacpra:

Mówi się, że ma przyjść ze mną Mówicie, że go zabieracie?

Tak, czekamy odparł Mikołaj.

Hurra! wykrzyknęli wnuki w samochodzie.

Kacper w pół minuty założył czapkę głębiej, owinął szalik i chwycił rękawiczki, po czym wymknął się na tylną kanapę.

Dotarli na znane im miejsce nad brzegiem jeziora, gdzie według rodziny Bykowskich latają największe szczupaki. Mikołaj rozłożył ognisko, żeby dzieci mogły się ogrzać, a Grażyna usiadła na składanym krzesełku z wędką w ręku. Trener cofnął się trochę, by nie przeszkadzać w połowie. Dziś łowili na przynętę małe rybki. Grażyna skupiała się na spławiku, ale bocznym wzrokiem obserwowała wnuki, by nie wpadły na pomyłki. Gdy dzieci bawiły się w chowanego i w berka, spławik nagle się zanurzył. Ostrożnie podciągnęła żyłkę i po kilku minutach mały szczupak wylądował w wiadrze.

Pierwszy wpadł mruknęła z zadowoleniem.

Założyła nową przynętę i zarzuciła wędkę ponownie. Dzieci wyciągnęły z bagażnika piłkę i zaczęły wyznaczać bramki w piasku, zamieniając brzeg w improwizowany boisko. Tymczasem kolejny spławik gwałtownie podciągnął się w dół. Grażyna napięła się, poczuła dreszcz łowcy i wyłowiła jeszcze większego szczupaka. Na kolację będą wykwintne kotlety, pomyślała.

Gdy biegnęły dzieci, w wiadrze już pluskały trzy rybki. Kacper szepnął:

Co to? Szczupak?

Tak! Ten, co spełnia życzenia, prawdziwy czarodziej! odparła Grażyna z przymrużeniem oka.

Naprawdę? wykrzyknęły Staś i Ewa. Co życzymy?

Niech wiadra same idą do domu uśmiechnęła się babcia, nabijając kolejny przynętowy haczyk.

O nie, wiadra to nudne! westchnął Staś.

Grażyna zarzuciła wędkę jeszcze raz:

Niech księżniczka cię pokocha! Jak w bajce o Jasiu i Szczupaku…

Kacper nieśmiało zapytał:

Mogę też coś życzyć?

Oczywiście! skinęła głową Grażyna.

Chłopiec przyłożył rybkę do ucha, wyszeptał coś w płetwy i nagle szczupak wylądował z powrotem w wodzie. Grażyna, choć trochę zmieszana, potrząsnęła głową i powiedziała:

Jak w legendzie, nic nie da się zrobić inaczej.

W końcu, patrząc na puste wiaderko, Mikołaj podszedł i zapytał:

Nie łowi?

Grażyna rozłożyła ręce:

Rób dobro i rzucaj je w wodę!

W drodze powrotnej dzieci zaczęły ziewać. Mikołaj wziął śpiącego Kacpra na ręce i oddał go babci. Wnuki już w kąciku poduszki wykrzyknęły:

Dziadku! Zgadnij, co sobie wymarzyliśmy?

Kacper poprosił szczupaka o dziadka.

Ciii! szepnęła Jadwiga. Nie mówcie, bo nie spełni się.

Z rybnego połowu ugotowano zupę rybną, dzieci ucichły i zasnęły. Grażyna nie mogła przestać myśleć o rozmowie z wnukami Kacprze potrzebuje dziadka. Bez ojca, w królestwie babci, chłopiec dorastał sam. Wieczorem, przytulając się do ciepłego ciała Mikołaja, szepnęła:

Szkoda, że Kacper nie ma własnego dziadka. On widzi, jak kochasz wnuki i sam czuje się trochę jak tata.

Staram się i tak odpowiedział zamyślony mąż.

Tak, ale nie jesteś jego własnym dziadkiem. On chce własnego!

Mijał miesiąc, zbliżał się Nowy Rok. W mieście postawiono wielką choinkę, zawieszono lampki, a śnieg pokrył dachy i podwórka. W przedszkolu rozpoczęły się jasełka. Kacper poczuł się przygnębiony. Jadwiga przyniosła termometr, który przestał działać, i oznajmiła, że wnuk jest chory kaszel, ból gardła, w sam raz na święta.

Mikołaj spojrzał na żonę i zrozumiał: Kacper potrzebuje dziadka. Nagle w głowie pojawiła się pomysł. Zadzwonił do starego kolegi ze studiów pedagogicznych, Borusa, który mieszkał w pobliskim Lublinie, nieopodal, ale w odległości setki kilometrów wcale nie za dużo.

Hej, Borusie! Słuchaj, mamy problem Nasz mały Kacper potrzebuje dziadka.

Dziadka? zapytał niepewnie.

Nie ma go w życiu! Babcia go wychowała bez ojca, a ojciec nigdy się nie zjawił. Nie miał nikogo, kto by go podniósł. Czy możesz pomóc?

Co mam zrobić? odpowiedział Borus, lekko wzruszony. Nie mam własnych wnuków. Nie szkodzi, przyjdę w przebraniu za Dziadka Mroza. Jedynie raz w roku mógłbym przyjechać Dziecko choruje z tęsknoty, wiesz?

Świetnie! Przyjadę, przebrany w czerwony płaszcz, z workiem na prezenty i z wędzoną rybą. Grażyna postawi ci swoje ciasta i suszoną rybę.

Rozmowa poruszyła Borusa do głębi. Podzielił się swoimi odczuciami z żoną Weroną, która od razu odpowiedziała:

Zgadzam się, nie było nas u Byków od dawna. Ja założę maskę Śnieżynki, i będzie wesoło.

W tym samym czasie wrócił do domu syn Michał, absolwent sportowego wydziału, który po studiach trzymał się bobsleju. Wrócił na kilka dni przed świętami. Rodzice zaproponowali mu swój pomysł. Michał, zawsze chętny do przygód, przyjął:

Co będę odgrywał?

Dziadka Mroza! odparła matka. Dostaniesz łyżwy, będziesz rozdał prezenty.

Tak więc w wigilijny wieczór w rodzinny dom wjechał Borus w czerwonym kombinezonie, a Werona w białej pelerynie. Przyjechali w Lexusie Michała, przy którym wpadł w zaskoczenie, bo wjeżdżali do podwórka przy lampionach i śnieżycie. Jadwiga otworzyła drzwi, patrząc na gości z niedowierzaniem.

Czy to naprawdę mój wnuk Kacper? zapytał Borus, trzymając w ręku kije do wędkarstwa.

Tak, przyjechałem na życzenie szczupaka! odparł Kacper, rozpromieniony.

Borusa przytulił Kacper, a chłopiec, ledwo powstrzymując łzy, spytał:

Czy zostaniesz z nami, choć na chwilę?

Oczywiście! Borus spojrzał na Weronę, a ona, patrząc na syna i wnuka, zaszumiała.

Wtedy do domu weszła piękna młoda kobieta w białej czapce i czarnej kurtce prawdziwa Śnieżynka.

Mamo! rzucił w jej stronę Michał. Dziadka przybył! Po szczupieńskim rozkazie!

Katarzyna, matka Michała, przytuliła syna, patrząc z niedowierzaniem na niecodziennych gości, a oczy jej zeszły się w łzy.

Werona, w roli Śnieżynki, przyglądała się temu spektaklowi i mruknęła:

Co za niespodzianka

W końcu staruszka Jadwiga zawołała:

Goście drodzy! Siądźcie przy herbacie. Upiekliśmy ciasta, a Grażyna ma wędzoną rybę.

Borusz zrozumiał, że wszystko nie poszło zgodnie z planem, ale i tak było ciekawie. Kiedy goście usiedli, Katarzyna i Michał wybiegli pod śnieg, który opadał miękko, tworząc białą kołdrę.

Dlaczego nie powiedziałeś mi? pytał Michał, nie mogąc się uspokoić.

Bo zostałem wezwany na zawody, a potem… odpowiedziała Katarzyna. Przełożyłem treningi, zawody, półfinały, finały Dzwoniłem, ale nie mogłem się połączyć.

Kiedy dowiedziałem się, że wyjechałeś, poczułem się zraniony. Nie żałuję, że zostawiłem sport, ale kocham syna! przyznał Michał.

Wszyscy razem śmiali się i klaskali. Kacper zapytał:

Dziadku, czy poprosiłeś szczupaka o życzenie o dziadka?

Tak, ja zażyczyłem, żeby Kacper miał tatę rozległ się głos Stasia z otwartych drzwi. To przybyli Bykowie, by się cieszyć!

Wszyscy zastanawiali się, czy podziękować szczupakowi. Mała Ewa, lekko przymrużając oczy, dodała:

Poprosiłam szczupaka, żeby moja siostra Katarzyna była wesoła

Dorośli wybuchnęli śmiechem, klaszcząc w dłonie, wciąż patrząc na siebie z niedowierzaniem.

Minął rok. 31 grudnia przy bramie Jadwiny zatrzymał się znajomy jeep. Z wnętrza wysiedli Michał i ostrożnie otworzyli tylne drzwi, pomagając Katarzynie z pakunkiem prezentów. Kacper dumnie niósł wózek dla dziecka. Siostrzyczkę nazwano Gabi na cześć wędkarzy, które w magiczny dzień złowiły trzy szczupaki, spełniające życzenia dzieci.