Na krańcu Polski. Śnieg wciskał się do kozaków, szczypał skórę. Ale o kupnie walonek Rita nawet nie myślała, wolałaby oficerki, choć wyglądałaby tu w nich komicznie. Poza tym tata zablokował jej kartę. — Naprawdę zamierzasz zamieszkać na wsi? — zapytał z pogardliwym skrzywieniem ust. Ojciec nie cierpiał wiejskich klimatów: żadnego wypoczynku pod gruszą, żadnych okolic bez miejskiego luksusu. Podobnie miał Gucio, dlatego właśnie Rita wybierała wieś. Właściwie nie chciała tu zostać na stałe, choć w przeciwieństwie do ojca, kochała boho, namioty i całą romantykę. Ale mieszkać na wsi? Nie. Ojcu, rzecz jasna, powiedziała co innego. — Chcę tego. I zrobię to. — Nie wygłupiaj się. Co tu będziesz robić, kręcić krowie ogony? Myślałem, że latem wyjdziesz za Gucia, szykowałbym już wesele… Wesele… Tata podsuwał jej Gucia jak zleżałą kaszkę, z mdłością podchodzącą do gardła, trzymającą kilka godzin. Gucio wyglądał znośnie, nawet byłby przystojny: prosty nos, żywe oczy pod zgrabnymi brwiami, lekko falujące, skrócone włosy, dość krępa sylwetka. Prawie prawa ręka ojca – nie dziwota, że ten marzył, by córka wyszła za takiego faceta. Rita nie znosiła Gucia. Drażnił ją jego nudny głos, palce jak parówki, wiecznie coś gniotące, opowieści o cenach jego garnituru, zegarka, auta… Pieniądze, pieniądze, pieniądze! Nic więcej ich nie obchodziło. A Rita chciała miłości. Tych uczuć, które ściskają w piersi jak w książkach. Nigdy ich nie znała, ale wierzyła: kiedyś przyjdą. Często się zakochiwała, przelotnie, bez głębi, bez śladów. Pragnęła blizn, dramatów, a nie stabilnego, przewidywalnego Gucia. Dlatego praca w wiejskiej szkole wydawała się cudownym pomysłem. Gucio tu nie dojedzie. Przeraża go brak internetu, ciepłej wody czy kanalizacji. Rita znalazła miejscowość bez tych udogodnień. Dyrektor nie chciał jej przyjąć, wątpił czy wyrobi się, ale nauczycielka odeszła nagle, Rita była uparta, dotarła do urzędu i pokazała wszystkie swoje dyplomy. — I co taki młody, wykwalifikowany pedagog będzie robić na wsi? — zapytała sztywno ruda pani. — Uczyć dzieci — odparła surowo Rita. I teraz uczyła. Mieszkała w domku bez ciepłej wody i kanalizacji, sama paliła w piecu. Jak przewidywała, Gucio wpadł, przenocował i uciekł. Dzwonił, prosił o powrót, ale był pewien, że to jej fanaberia, która minie. Na początku Rita była zachwycona. Ale wkrótce przyszła zima, chałupa przemarzła, ciężko było znosić drewno. Chciała wracać do miasta, lecz się nie poddała. Teraz odpowiadała nie tylko za siebie. Ale też za dzieci. Klasa była mała, tylko dwanaście osób. Rita była w szoku: w Domu Kultury miała cudowne dzieciaki, tu – wydawały się beznadziejne. Trzeci rok, a czytają prawie po literach. Praca domowa nie zrobiona, na lekcji hałas. Ale później się zakochała. Szymek rzeźbił zwierzęta z drewna – lisy, szopy, zające, niedźwiedzie, idealne do wystaw w Smyku. Ania pisała białe wiersze, Wojtek zawsze pomagał po lekcjach, Ira miała jagniątko, które szło za nią do szkoły niczym piesek. Czytać potrafili, tylko nie próbowali, a książki dostawali nieodpowiednie. Rita ignorowała program – jeździła po lektury do sąsiedniej gminy. Tylko z jednym dzieckiem nie mogła się dogadać. I właśnie ojca tej dziewczynki spotkała, gdy śnieg odmroził jej stopy, a ręce zajęte były wypchanym drewnem. — Witam, pani Małgorzato Egorowicz — odezwał się, stając przed furtką. Rita trochę się go bała. Twarz miał srogą, jak bandyta. Nigdy się nie uśmiechał. Rita serce waliło tak, że obawiała się, że to zauważy. Bała się czy była ciekawa? — Dzień dobry. Głos zabrzmiał wyżej niż chciała. — Czemu u Tosi same pały? — Nic nie robi. — To zmotywuj ją. Kto jest nauczycielem – ja czy pani? Była nim Rita, ale nie zamierzała zmuszać. Dziewczynka była najpewniej autystyczna, potrzebny był inny specjalista. — Zawsze tak było? Mężczyzna się zawahał. — Nie. Kiedyś wszystko robiła z Olą. — Kim jest Ola? Skrzywił się, jakby mu śnieg wszedł do buta. — To jej mama. Odpowiedzi były jasne. Kolejnego pytania lepiej nie zadawać, ale musiała: — Gdzie jest teraz? — Na cmentarzu. Ot co. Wszystko jasne, jak lubił mawiać jej tata. Stać z naręczem drewna było ciężko. Ale wstydziła się narzekać. Gdy polano spadło jej na stopę, Rita podskoczyła, upuściła drewno, z trudem ukrywając łzy – i z bólu, i z żalu, że się tak zbłaźniła. Czuła się dziecinna, choć była dorosła. — Pomóc? — zaproponował mężczyzna. — Nie trzeba, dam radę. — Widzę. Przyniósł jej drewno, poprawił drzwi, tak że już nie zacięły się. — Proszę pytać, jeśli coś — powiedział i odszedł. Ale po co przyszedł? Myśli, że za drewno postawi Tosi trójkę na koniec roku? Niewykluczone… Nie dawała jej spokoju ta dziewczynka. Próbowała podejść raz i drugi, czując się bezradna i i pełna współczucia. Zapytała nawet wicedyrektora: — Oj, sprawa nie do ruszenia. Daj pały, przeniesiemy ją latem do szkoły specjalnej. — Ale jej ojciec mówi, że kiedyś… — Mniejsza o kiedyś! Matka się z nią użalała, on nie da rady. Nie zwracaj na niego uwagi, wmówi ci… — Nie przepada pani za nim? — zgadła Rita. Wicedyrektor zagryzła wargę: — Nie jest miłośnikiem słodyczy. Tosia powinna uczyć się tam, gdzie jej miejsce. Ricie to nie odpowiadało. Nie była pewna, czy Tosia powinna iść do specjalnej szkoły. Zatelefonowała do swojej mentorki Lidii Nowak, poradziła się i poszła do domu dziewczynki. Bała się, aż wypiła melisę, której nie lubiła, ale mama zwykła ją pić, mówiąc, że uspokaja. Mama też już nie żyła, Rita czuła się z tą historią związana. Mężczyzna przyjął ją niechętnie, choć Rita spodziewała się wdzięczności za pomoc. — Gosi nie podejmujemy gości — stwierdził. Rita zacisnęła usta, jak wicedyrektor, i powiedziała, że wychowawca musi sprawdzić warunki domowe. Pokój Tosi był świetny: różowe tapety, pluszaki, stosy książek. Rita zazdrościła – tata był minimalistą, nie cierpiał bibelotów i kolorów. W dziecięcym pokoju Rity wszystko było beżowe. Za pierwszym razem nie wyszło. Rita pytała o ulubione książki, przeglądała ilustracje, pytała o kredki. Tosia milcząco przyniosła kredki, nic o książkach nie powiedziała. Na koniec, spytana o imię różowego zajączka, odpowiedziała: — Puchatka. Następnym razem Rita przyniosła jej sweterek dla Puchatki. Szyć swetry nauczyła ją mama, Rita zawsze to robiła na jej pamiątkę. Robiła niezdarne pętelki, nitki zbyt grube, lecz Tosia się ucieszyła, założyła sweterek, stwierdziła: — Ładny. Rita zaproponowała, by narysowała Puchatkę w swetrze. Tosia narysowała, Rita podpisała imię, specjalnie robiąc błąd. Tosia poprawiła. Nie była żadną niepełnosprawną. — Będę przychodzić do Tosi trzy razy w tygodniu — oznajmiła ojcu. — Nie mam pieniędzy — mruknął. — Nie chcę pieniędzy — oburzyła się Rita. Ustalili. Wicedyrektorka, dowiadując się o zajęciach, była wściekła: — Samowolka. Nie wolno wyróżniać dziecka, to niepedagogiczne! Bez sensu, znam te przypadki. — Ja znam lepiej — ucięła Rita. — I wiem, że nie czas na skreślanie. Dziewczynka była inna: milcząca, unikała spojrzeń, wolała rysować niż pisać. Ale liczyć umiała, gramatykę łapała błyskawicznie. Do końca semestru nie musiała jej wstawiać trójek – zdobyła je samodzielnie. — Czy wyjedzie pani na Święta? — zapytał ojciec, nie patrząc w oczy, jak Tosia. — Nigdzie nie jadę — zająknęła się Rita, czerwieniąc się. — Tosia chce panią zaprosić. To było dziwne. Tosia sama nic nie mówiła. Ale nie chciała jej zawieść. Choć święta z obcymi nie były szczytem marzeń. — Dziękuję, pomyślę — powiedziała Rita. Spała źle. Co ją tak poruszyło? Przecież przez miesiąc spędzała czas z Tosią, to logiczne. A co jej do tego, co myśli ojciec… Z takimi myślami poszła spać. Rano zadzwonił Gucio. — Kiedy przyjedziesz? — Słucham? — Na Święta. Przecież nie zostaniesz na tej wsi? — Akurat zostanę! — Rita, dość już. Ojciec ma nadciśnienie, szaleje. Nigdy do niej nie dzwonił. — Niech idzie do lekarza — odgryzła się Rita. — Naprawdę nie wrócisz? — Naprawdę. — Kurczę. I co teraz? — Rób jak uważasz! Rita nie sądziła, że Gucio to zrobi: przyjechał z szampanem, sałatkami i prezentami. — Jeśli góra nie przyjdzie do Mahometa… Rita była w szoku. Coś ją nawet ucieszyło: nie spodziewała się tego po nim. Wolał restauracje z DJ–em i muzyką. A tu nawet telewizora brak. — Ale się cieszę, że tu jesteś. To najważniejsze. Rita szukała podstępu. Nie znalazła. „Może się myliłam?” – pomyślała. Jeszcze bardziej złagodniała, gdy wśród prezentów znalazła swoje ulubione potrawy, książki pedagogiczne, projektor i nauczycielski kalendarz. — Dzięki… Sądziłam, że znowu dasz mi biżuterię albo gadżet. Gucio się uśmiechnął: — Rita, zrozumiałem: jesteś najcenniejsza w moim życiu. Jeśli chcesz zostać na wsi, zostaniemy razem. Biżuterię też mam. I wyjął szkatułkę z czerwonego aksamitu. Wiadomo – pierścionek. — Mogę nie odpowiadać od razu? — spytała Rita. Gucio nie był zły. — Bałem się, że od razu odmówisz. Mogę czekać, ile zechcesz. Rita nie wiedziała, co powiedzieć. Schowała szkatułkę. Władek miał jej numer komórki, ale zadzwonił na stacjonarny. — Zastanowiła się pani? — Przepraszam, wpadł do mnie przyjaciel. — Rozumiem. Odłożył słuchawkę. Od razu poczuła żal. Jaki ton… „Rozumiem”. Co rozumie? Nic mu nie obiecała, więc po co te urazy? Ale on chyba się gniewał. Pewnie o Tosię. Dziecko czekało na nią, a każdy rodzic chce, by córka była szczęśliwa. O tych myślach aż kręciło się w głowie. A Gucio nie zauważał nic, kombinował z internetem, by obejrzeć świąteczne filmy. Rita usłyszała gwizd – tak woła się psa. Przypomniała sobie, że Władek gwizda podobnie. Spojrzała przez okno. Władek i Tosia stali przy furtce. Zrobiło jej się gorąco. — Kto to? — dociekał Gucio. Uczeń, — szepnęła Tosia. — Zaraz wracam. Przygotowała dla Tosi prezent: koleżankę dla Puchatki, różową zajączycę. Ojciec nazwałby to kiczem. Dla Władka też miała prezent, nie wiedziała, czy wypada, ale zrobiła: na drutach ciepłe rękawiczki. Chwyciła podarunki, wybiegła na dwór bez czapki, w gołych nogach. Nałapała śniegu w kozaki, ale nawet nie mrugnęła. — Tosiu, dzień dobry! – powitała ją czule. – Wesołych Świąt! Zobacz, co mam dla ciebie. Podała Tosi paczkę. Ta wyjęła zająca i przytuliła go, spojrzała na ojca. Władek wyjął dwa pakunki: większy i mniejszy. Tosia rozwinęła większy: zeszyt z komiksem – rozpoznała swoje rysunki. — Dziękuję! Genialny komiks. W małym były broszka z ptaszkiem – złota koliberka. Rita podniosła wzrok na Władka. Nie patrzył. Tosia powiedziała: — To od mamy. W gardle Rity ścisnęło. — To my już pójdziemy — wymamrotał Władek. — Jasne. Wesołych Świąt! — I pani wesołych… Rita chciała przytulić Tosię, ale nie śmiała – stała, trzymając zająca, milcząca. Przy bramie Rita odwróciła się. Dlaczego tak dusił ją widok tych dwojga? W domu zamrugała, otarła nos. — I co tam? — spytał markotnie Gucio. Rita spojrzała na zeszyt i broszkę w dłoni. Przypomniała sobie, że nie dała rękawiczek. I co powiedziała Tosia: „️to od mamy…” I ta uśmiech Władka, która pojawia się tylko, gdy patrzy na córkę. Coś ją rozrywało w środku. Gucia jej żal, ale nie zamierzała siebie i jego dalej okłamywać. Wyjęła aksamitne pudełko, podała mu je i powiedziała: — Wróć do domu. Przepraszam, nie mogę zostać twoją żoną. Przepraszam, — powtórzyła. Gucio posmutniał. Nie był przyzwyczajony do odmowy. Przez moment Rita myślała, że ją uderzy. Ale schował pudełko, wziął kluczyki i wyszedł bez słowa. Rita szybko spakowała jedzenie w pojemniki, chwyciła wełniane rękawiczki dla Władka i pobiegła za tymi obcymi, ale teraz najbardziej potrzebnymi jej ludźmi…

Na skraju świata.

Śnieg wciskał się do butów, szczypał w skórę. O kupnie kozaków Basia nie myślała wolałaby oficerki, ale tu wyglądałaby w nich niezręcznie. Poza tym tata zablokował jej kartę bankomatową.

Naprawdę zamierzasz mieszkać na wsi? zapytał, krzywiąc usta z pogardą.

Ojciec nie znosił wiejskich klimatów, odpoczynku w naturze ani żadnego miejsca pozbawionego wygód miasta. Tomek był identyczny, dlatego Basia właśnie wyjechała na wieś. Tak naprawdę nie pragnęła tam mieszkać, chociaż, w przeciwieństwie do ojca, lubiła wędrówki, namioty i całą tę romantykę. Jednak życie na wsi stanowczo nie. Ale ojcu powiedziała co innego.

Chcę i będę.

Nie wygłupiaj się. Co będziesz tam robić, ogony krowom pielęgnować? Myślałem, że latem wyjdziesz za Tomka, szykowalibyśmy wesele…

Wesele. Ojciec wciskał Tomka jak starą, zlepioną kaszę manną, niesmaczną do bólu nudności nie puszczały Basię przez kilka godzin. Z wyglądu Tomek nie był odrażający, wręcz przystojny: prosty nos, wyraźne oczy pod ładnymi brwiami, lekko kręcone, zadbane włosy, mocne ciało. Był prawą ręką ojca, odkąd ojciec marzył, by córka wyszła za takiego odpowiedniego mężczyznę.

Basia nie trawiła Tomka. Drażnił ją jego monotonny głos, palce podobne do parówek, wiecznie coś obracające, przechwałki na temat ceny garnituru, zegarka, samochodu… Pieniądze, pieniądze, pieniądze! Nic ich prócz nich nie interesowało. Basia chciała miłości. Uczuć jak z książek, od których odbiera dech. Nigdy tego nie zaznała, ale wierzyła, że przyjdzie. Często się zakochiwała, interesowała tym czy innym chłopakiem, ale to uczucia ulotne, bez śladów. A ona pragnęła blizn dramatycznych przeżyć, nie spokojnego Tomka. Dlatego wyjazd na wieś i uczenie w lokalnej szkole wydało się jej świetnym pomysłem. Tomek nie pojechał przestraszyłby się braku internetu, ciepłej wody, kanalizacji.

Basia specjalnie znalazła taką wieś, gdzie nic z tych rzeczy nie było. Dyrektor nie chciał jej zatrudnić, wątpił, czy sobie poradzi, ale poprzednia nauczycielka nagle zmarła, a Basia była uparta aż poszła do wydziału edukacji, pokazując certyfikaty i dyplomy.

I co taka młoda, wykwalifikowana nauczycielka będzie robić na wsi? zapytała surowa pani z rudymi włosami.

Uczyć dzieci odparła Basia równie surowo.

I zaczęła. Mieszkała w domku bez ciepłej wody i kanalizacji, sama paliła w piecu. Jak przewidziała, Tomek przyjechał, spędził tu noc i uciekł. Dzwonił, przekonywał, żeby wracała, ale podobnie jak ojciec uznał to za fanaberię, która minie.

Na początku Basi się tu podobało. Ale przyszła zima przez noc dom się wychładzał tak, że nawet pod kołdrą było zimno, a noszenie drewna to ciężka sprawa. Pragnęła wracać, jeśli miała być szczera, ale nie była z tych, co się poddają. Poza tym była odpowiedzialna za dzieci.

Klasa była maleńka zaledwie dwanaścioro uczniów. Basia była w szoku: w warszawskim Domu Kultury, gdzie pracowała ostatnie półtora roku, dzieci były bystre, utalentowane. Tu… wydawali się beznadziejni. Trzecia klasa, a czytają prawie po literach! Nie robią pracy domowej, przeszkadzają na lekcji. Ale to na początku. Potem Basia ich pokochała.

Szymon strugał zwierzęta z drewna cudowne lisy, kuny, zające i niedźwiedzie, wcale nie prymitywne, które można by wystawić nawet w sklepie Smyk. Ania pisała białe wiersze, Wojtek zawsze zostawał po lekcjach i sprzątał salę, Irena miała jagnię, które odprowadzało ją do szkoły jak pieska.

I czytać nauczyli się całkiem sprawnie, tylko wcześniej nie próbowali, bo nie dostawali odpowiednich książek. Basia lekceważyła program i przynosiła inne, za którymi jeździła do miasta, bo internet ledwo działał, a zamówić cokolwiek się nie dało.

Do jednego dziecka Basia nie mogła znaleźć podejścia. I właśnie ojca tej dziewczynki spotkała, gdy śnieg szczypał twarz, a ręce trzymały stos drewna.

Dzień dobry, pani Barbaro Malinowska powiedział, zatrzymując się parę kroków od furtki.

Basia przyznawała przed sobą, że się go bała. Twarz miał… surową. Jakby bandyta. Nigdy się nie uśmiechał. Serce biło tak szybko, że obawiała się, czy nie usłyszy jej strachu. Czy to strach?

Dzień dobry.

Jej głos zabrzmiał wyżej, niż chciała.

Dlaczego u Tosi same dwóje?

Bo nic nie robi.

To ją zmobilizuj. Kto jest nauczycielem ja czy pani?

Nauczycielem była Basia, ale zmuszać nikogo nie zamierzała. Tosia prawdopodobnie miała autyzm; tu potrzeba innego specjalisty.

Czy zawsze tak było? zapytała niepewnie.

Władysław się zawahał.

Nie zawsze. Wcześniej robiła wszystko z Olą.

Ola to kto?

Zakrzywił się, jakby śnieg wpadł mu do buta.

Jej mama.

Od razu Basia zrozumiała już wiedziała, nie powinna pytać dalej. Ale musiała.

A gdzie jest teraz?

Na cmentarzu.

No właśnie. Takie historie zawsze wydają się proste, jak mawiał ojciec.

Stać z drewnem w objęciach było ciężko. Ale wstydziła się przyznać. Gdy najwyższa szczapa spadła jej na nogę, jęknęła, upuściła drewno i zacisnęła łzy. Łzy były podwójne od bólu i od upokorzenia, że tak się skompromitowała przed dorosłym człowiekiem. Co za głupota, sama przecież jest dorosła. Ale tak się nie czuła.

Pomóc pani? zaproponował Władysław.

Proszę nie, dam sobie radę.

Widzę, jak pani daje sobie radę.

Przyniósł jej drewno, poprawił kołek przy drzwiach tak, że przestały się zacinać.

Proszę śmiało się odezwać, jakby co powiedział i odszedł.

Po co przyszedł nie wiadomo. Myśli, że Basia za kilka naręczy drewna wstawi Tosi trójki na koniec roku? Raczej nie…

Tosia nie dawała Basi spokoju. Przez kilka dni próbowała różnych sposobów, czując i pedagogiczną bezradność, i współczucie dla dziecka. Zwróciła się nawet do wicedyrektorki.

Oj, to sprawa przegrana, dwóje wystawiaj, latem przeniesiemy do szkoły specjalnej.

Jak to?

No tak. Na komisję, może dadzą orzeczenie. Co poradzić, dziecko takie.

Ale jej ojciec mówi, że wcześniej…

Co tam wcześniej! Matka się jej poświęcała, on sam nie da rady. Nie wierz mu, naopowiada…

Nie lubi pani Władysława, prawda? domyśliła się Basia.

Wicedyrektorka zacisnęła usta, odpowiadając:

Nie musi mi się podobać. Dziecku trzeba pomóc w odpowiednich warunkach.

To nie satysfakcjonowało Basi. Nie była pewna, że Tosia powinna trafić do szkoły specjalnej. Dlatego zadzwoniła do swojej ukochanej metodyczki Lidi Nowak, poradziła się i poszła do dziewczynki do domu. Bała się okropnie nawet napiła się rumianku, chociaż nigdy za nim nie przepadała. Mama zawsze piła rumianek, twierdząc, że ją uspokaja. Mama Basi też nie żyła, dlatego historia Tosi dogłębnie ją poruszyła.

Władysław przyjął ją chłodno, choć Basia liczyła na wdzięczność za pomoc córce.

Nie przyjmujemy gości powiedział ostro.

Basia zacisnęła usta w stylu wicedyrektorki i oznajmiła, że wychowawczyni musi sprawdzić warunki domowe ucznia.

Pokój Tosi był cudowny. Różowe tapety, pluszowe zabawki, mnóstwo książek. Basia aż poczuła ukłucie zazdrości ojciec Basi był minimalistą i nie znosił koronek, kolorów. Pokój dziecięcy Basi był beżowy, zabawki też.

Pierwsze spotkanie nie przyniosło sukcesu. Basia pytała o ulubione książki, przeglądała je, pytała o kredki. Tosia milcząco przyniosła kredki, o książkach nic nie powiedziała. Tylko na koniec, zapytana o imię różowego królika, odpowiedziała:

Puszka.

Następnym razem Basia przyniosła Puszce sweterek. Robić na drutach nauczyła ją mama, więc robiła to w jej pamięci. Wyszło średnio, bo wybrała zbyt grube włóczki. Ale Tosia ucieszyła się, przymierzyła i powiedziała:

Ładny.

Basia zaproponowała, by narysować Puszkę w nowym sweterku. Tosia narysowała, a Basia podpisała imię celowo z błędem. Tosia poprawiła.

Wcale nie była upośledzona.

Będę przychodzić do Tosi trzy razy w tygodniu oznajmiła Władysławowi.

Nie mam wolnych pieniędzy burknął.

Nie chcę pieniędzy zraniła się Basia.

I tak postanowili.

Wicedyrektorka nie była zadowolona z tych odwiedzin.

Zakazane jest wyróżnianie jednego dziecka, to niepedagogiczne! Poza tym bez sensu, taki dzieciak nic nie osiągnie.

Widziałam już takie dzieci przerwała jej Basia. Wiem, że nie można od razu przekreślać.

Tosia była wyjątkowa: milczała, unikała kontaktu wzrokowego, woli rysować niż pisać. Ale dobrze liczyła, a gramatyka zaskakująco łatwo wchodziła jej do głowy. Na koniec semestru nie musiała wystawiać na siłę trójek były prawdziwe.

Wyjeżdża pani na Sylwestra? spytał Władysław, tak jak Tosia, nie patrząc w oczy.

Nigdzie zająknęła się Basia, czując rumieńce.

Tosia chce panią zaprosić.

To dziwne. Sama Tosia o niczym nie wspominała. Ale mówiła mało. Jeśli rzeczywiście chciała nie wypadało odmówić. Ale obchodzić Sylwestra z obcymi… nie była pewna.

Dziękuję, zastanowię się odpowiedziała.

Tej nocy spała źle. Nie wiedziała, co ją tak poruszyło. Pracowała z dziewczynką miesiąc, nic dziwnego, że ta otworzyła się po takim czasie. Czy nie o to chodziło? Jaka różnica, co myśli Władysław…

Z tymi myślami zasnęła.

A rano zadzwonił Tomek.

Kiedy przyjedziesz?

Słucham?

Na Sylwestra! Nie będziesz świętować na tej swojej wsi?

Właśnie będę!

Basiu… może już dość? Ojcu skacze ciśnienie, nie może sobie miejsca znaleźć.

Ojciec ani razu nie zadzwonił.

Niech idzie do lekarza odburknęła Basia.

Naprawdę nie wrócisz?

Naprawdę.

Kurczę… i co teraz?

Rób co chcesz!

Nie przewidywała, że Tomek to zrobi przyjedzie z szampanem, sałatkami i prezentami.

Jak nie góra do Mahometa…

Była zszokowana, i to nie całkiem negatywnie: nie sądziła, że Tomek się przełamie. Zawsze urządzał Sylwestra w wykwintnej restauracji, z konkursami i muzyką na żywo. Tu nawet telewizora nie było.

Najważniejsze, że jesteś.

Basia szukała podstępu, ale nie znalazła. „Może się myliłam co do niego?”, pomyślała.

Jeszcze bardziej się wzruszyła, gdy w pojemnikach znalazła swoje ulubione potrawy, a w paczce książki pedagogiczne, projektor i nauczycielski planer.

Dziękuję rozczuliła się. Myślałam, że jak zwykle kupisz błyskotki albo gadżety.

Tomek uśmiechnął się.

Basia, zrozumiałem, że jesteś dla mnie najważniejsza. Chcesz mieszkać na wsi to będziemy mieszkać na wsi. Biżuterię też przywiozłem.

Wyjął czerwone puzderko z weluru. Już było wiadomo, co jest w środku.

Mogę nie odpowiadać od razu? zapytała Basia.

Tomek się nie obraził.

Bałem się, że od razu odmówisz. Poczekam.

Basia nie umiała odpowiedzieć, schowała szkatułkę do kieszeni.

Władysław miał jej komórkę, ale zadzwonił na domowy.

Zdecydowała się pani? spytał.

Przepraszam, mam gościa.

Rozumiem.

I się rozłączył.

Od razu zrobiło się jej przykro. Co to za ton? Rozumiem… Co on rozumie? Basia niczego nie obiecywała, więc nie ma co się obrażać! Ale Władysław na pewno się obraził. Przez Tosię. Dziewczynka czekała, a jaki ojciec chce, żeby dziecko się rozczarowało?

Od tych myśli Basia aż kręciło w głowie. Tomek nic nie zauważył: zajęty był szukaniem zasięgu, żeby puścić sylwestrowy film.

Basia usłyszała gwizdanie tak woła się psa. Przypomniała sobie, jak Władysław tak świstał. Wyjrzała przez okno. Władysław i Tosia stali przy furtce.

Serce uderzyło jej w twarz jak fala.

Kto to? zapytał z pretensją Tomek.

Uczennica pisnęła Tosia. Już idę.

Przygotowała prezent dla Tosi: różowego królika-dziewczynkę, przyjaciółkę dla Puszki. Ojciec nazwałby to kiczem.

Władysławowi też zrobiła prezent. Nie była pewna, czy to odpowiednie, ale zrobiła: rękawiczki na drutach.

Szybko złapała paczki, wybiegła na dwór bez czapki, w gołych nogach. Śnieg wpadł do butów, ale miała to gdzieś.

Tosiaczku, dzień dobry! uśmiechnęła się. Szczęśliwego Nowego Roku! Zobacz, co ci kupiłam.

Podała jej torbę. Tosia wyjęła królika, mocno przytuliła, spojrzała na ojca. Władysław wręczył dwa pakunki: większy i mniejszy. Tosia rozwinęła duży była tam zeszyt z narysowanym komiksem, poznała swoje rysunki.

Dziękuję, świetny komiks!

W mniejszym była broszka w kształcie ptaszka małej, złotej kolibry. Basia spojrzała na Władysława. On patrzył w bok. Tosia powiedziała:

To po mamie.

Basi ścisnęło gardło.

No, idziemy burknął Władysław.

Oczywiście! Szczęśliwego Nowego Roku!

Wzajemnie…

Basia chciała przytulić Tosię, ale nie śmiała: dziewczynka stała sztywno z zabawką, milcząc.

Przy bramie Basia się obejrzała. Widok tych dwóch samotnych sylwetek tak ją ścisnął za serce, że wróciła do domu, mrugając i pociągając nosem.

I jak było? zapytał niezadowolony Tomek.

Basia spojrzała na zeszyt i broszkę w dłoni. Przypomniała sobie, że nie przekazała rękawiczek. I to, co powiedziała Tosia: po mamie… A jeszcze uśmiech Władysława ten uśmiech pojawia się tylko, gdy patrzy na córkę. W środku coś pękało i kwitło jednocześnie. Tomkowi było żal, ale okłamywać go i siebie nie miało sensu.

Basia wyjęła z kieszeni puzderko, podała mu i powiedziała:

Wróć do domu. Przepraszam, nie mogę za ciebie wyjść. Przepraszam.

Tomek wytrzeszczył oczy. Nie był przyzwyczajony do odmowy.

Przez moment Basia myślała, że ją uderzy. Ale Tomek schował pudełko, wziął kluczyki i wyszedł bez słowa.

Basia szybko przełożyła jedzenie do pojemników, złapała rękawiczki dla Władysława i pobiegła za tymi cudzymi, ale tak jej teraz potrzebnymi ludźmi.

Bo czasem, by znaleźć siebie trzeba się odważyć pożegnać to, co znane, i pozwolić sobie dać szansę nowym ludziom, nowym uczuciom i prawdziwym życiowym wartościom.