Na fali serca

Porwane serce

Kinga wyszła z gabinetu i zobaczyła, że podjechała winda, a ludzie zaczęli do niej wchodzić.

— Zaczekajcie! — krzyknęła i ruszyła biegiem.

Pod koniec dnia pracy, tak jak rano, trudno było złapać windę. Kinga wskoczyła do kabiny w ostatniej chwili, przeciskając się między pasażerami. Musiała przycisnąć się do klatki piersiowej mężczyzny stojącego przed nią, żeby drzwi za jej plecami się zamknęły.

— Przepraszam — powiedziała i odwróciła głowę, bo inaczej jego podbródek dotykałby jej czoła. Pachniał przyjemnie wodą kolońską.

— Nic się nie stało.

Tak jechali do parteru, ciasno przytuleni.

W końcu winda stanęła, a drzwi się otworzyły. Kinga cofnęła się plecami. Mężczyzna wyszedł za nią, łapiąc ją za rękę, żeby nie potknęła się, i odciągając na bok, bo wychodzący ludzie mogli ją popchnąć. To było jak taniec. Zanim Kinga zdążyła westchnąć i podziękować, obok niej pojawiła się przyjaciółka, Ania.

— Idziesz do domu? Mogę podwieźć.

Kinga odwróciła się do niej, nie zdążywszy dokładnie przyjrzeć się mężczyźnie ani mu podziękować.

— Nie, przejdę się, odetchnę trochę.

Wyszły na ulicę. Mżył drobny deszcz, ludzie mijali je z parasolami.

— Pada. Poczekaj tu, podjadę autem.

— Aniu, dzięki, ale pójdę pieszo. — Kinga wyjęła z torebki parasolkę.

— No to nie, skoro nie — powiedziała Ania i spojrzała na przyjaciółkę podejrzliwie.

Kinga pożegnała się, rozłożyła parasol i wtopiła się w tłum „bezkołowych” współpracowników spieszących do domów. Chciała zostać sama, pomyśleć, a tak naprawdę nie ciągnęło jej do domu.

Parasol przeszkadzał w myślach, rozpraszał. Trzeba było omijać parasole przechodniów i uważać, żeby nie zahaczyć kogoś swoim. Kinga zamknęła go i schowała do torby. Na drzewach i krzewach pęczniejące pąki, a tu i ówdzie już pojawiły się delikatne, młode listki. Ten moment narodzin nowych liści jest tak ulotny, że chciała go zapamiętać.

Kinga szła i myślała, jak to się stało, że znowu się pomyliła, znalazła się nie tam i nie z tym? Nie chodziło o miejsce zamieszkania, tylko o te niewłaściwe relacje. Mieszkała w mieszkaniu odziedziczonym po babci. Nie musiała spłacać kredytu. Właśnie to mieszkanie przyciągało do niej nie tych mężczyzn, co trzeba. Za późno to zrozumiała.

I tak przedłużała czas, szła pieszo, żeby jak najdłużej nie wracać do domu, gdzie czekał na nią Mariusz. A właściwie nie na nią, tylko na obiad, który mu ugotuje. A zaczęło się tak pięknie…

***

Żyły z mamą we dwójkę. Ojciec odszedł, gdy Kinga miała dziewięć lat. Kiedy była w pierwszej klasie liceum, mama ponownie wyszła za mąż. W mieszkaniu pojawił się obcy mężczyzna, a Kinga przywykła chodzić po domu w szortach i topie. Mama zwróciła jej uwagę, że nie wypada tak półnago paradować przed dorosłym mężczyzną, i poprosiła, żeby ubierała się przyzwoiciej. Kinga i tak się go wstydziła, a teraz w ogóle starała się nie wychodzić ze swojego pokoju bez potrzeby. Problem rozwiązała babcia, proponując Kingi, żeby zamieszkała u niej, żeby „młodzi” mogli się do siebie przyzwyczaić. Wszystkim to pasowało.

Kinga była na pierwszym roku studiów, gdy babcia zmarła, a ona została sama. Na uczelni podobał jej się Kamil. Dziewczyny nie dawały mu przejścia. Szanse, że sportowiec i przystojniak zauważy Kingę, były niewielkie. Ale pewnego dnia na wykładzie usiadł obok niej, a potem odprowadził do domu.

Po miesiącu już u niej mieszkał. Mama próbowała wytłumaczyć córce, że nic dobrego z tego nie wyjdzie, ale Kinga nie chciała słuchać. Nie przeszkadzała mamie układać sobie życia, więc niech mama nie wtrąca się z radami. Jest dorosła, kocha i wszystko będzie dobrze. W efekcie pokłóciły się z mamą.

Prawie dwa lata żyli z Kamilem razem, prawie jak rodzina. Studia dobiegały końca, zostało tylko obronić dyplomy. Kinga nie miała wątpliwości, że Kamil oświadczy się, że się pobiorą. Ale obrona minęła, dyplomy odebrane i oblane, a oświadczyn nie było. Co więcej, Kamil powiedział Kingi, że wyjeżdża.

— Do domu? — zapytała. — Kiedy wrócisz?

— Nie wrócę. Najpierw pojadę do domu, potem do Warszawy. Mam tam wujka, zaproponował mi pracę.

— A ja?

— Kinga, no co ty zaczynasz? Było nam ze sobą dobrze, prawda? Jestem ci wdzięczny, że dałaś mi dach nad głową, uratowałaś od życia w akademiku. Ale muszę iść dalej. Nie chcę się jeszcze żenić. Chcę robić karierę, kupić mieszkanie w Warszawie, podróżować, zobaczyć świat. Nigdy ci nic nie obiecywałem, prawda?

— Moglibyśmy pojechać razem…

— Nie moglibyśmy…

Mówił, a Kinga patrzyła na niego i rozumiała, że zupełnie go nie zna. Płakała, mówiła o swojej miłości, prosiła, żeby został.

— Ale ja cię nie kocham. Z tobą było wygodnie żyć. Jesteś dobrą dziewczyną, spotkasz normalnego chłopaka, wyjdziesz za mąż, urodzicie dzieci. Ale takie życie nie jest dla mnie, przynajmniej na razie. Jestem ci wdzięczny, ale nasze drogi się rozchodzą. Przepraszam.

Odszedł, a Kinga przez trzy dni wypłakała poduszkę. Przyjechała mama, nie wytykała córce, że ją ostrzegała, nie przypominała, że to się nie mogło dobrze skończyć, po prostu ją przytuliła i pocieszyła. Najbardziej bolało, że Kamil nie kochał, jak myślała Kinga, tylko korzystał z niej i z mieszkania. Po tym wydarzeniu pogodziły się z mamą. Przynajmniej jakaś korzyść z odejścia Kamila.

***

Kinga długo dochodziła do siebie po nieudanym związku, nie umawiała się z nikim. Poza tym w pracy większość kolegów to kobiety.

Na przystanku autobusowym często widywała chłopaka. Wsiadali do tego samego autobusu, jechali razem kilka przystanków. Po jakimś czasie zaczęli się do siebie uśmiechać, witać jak starzy znajomi, nawet wymieniali kilka słów. Podobała jej się ta nic nieznacząca znajomość. Nic o sobie nie wiedzielPo kilku miesiącach spotkań w autobusie, Kinga i nieznajomy mężczyzna wreszcie umówili się na kawę, a rok później stanęli przed ołtarzem, bo tym razem Kinga wiedziała już, że prawdziwa miłość przychodzi niespodziewanie, ale zawsze w porę.