Na fali serca

Na skraju snu

Weronika wybiegła z biura, zobaczyła, że winda właśnie przyjechała, a ludzie już wsiadali.

— Zaczekajcie! — krzyknęła i ruszyła biegiem.

Pod koniec dnia, jak i rano, trudno było złapać windę. Weronika wpadła do środka w ostatniej chwili, przeciskając się między pasażerami. Musiała przycisnąć się do klatki piersiowej mężczyzny stojącego przed nią, żeby drzwi za jej plecami mogły się zamknąć.

— Przepraszam — szepnęła, odwracając głowę w bok, bo inaczej jego podbródek dotykałby jej czoła. Pachniał przyjemnie wodą kolońską.

— Nie ma sprawy.

Tak jechali aż do parteru, ściśnięci jak sardynki.

W końcu winda stanęła, drzwi się otworzyły. Weronika cofnęła się tyłem, by wyjść. Mężczyzną podtrzymał ją za rękę, żeby się nie potknęła, i odciągnął na bok, by uniknąć zderzenia z wychodzącymi ludźmi. To wyglądało jak taniec. Zanim Weronika zdołała złapać oddech i podziękować, obok niej pojawiła się koleżanka Kasia.

— Idziesz do domu? Mogę cię podrzucić.

Weronika skupiła się na niej, nie zdążywszy nawet dobrze przyjrzeć się mężczyźnie.

— Nie, przejdę się, odetchnę trochę.

Wyszły na ulicę. Mżył drobny deszcz, ludzie mijali je z parasolami.

— Pada. Poczekaj tu, podjadę pod sam dom.

— Kasia, dzięki, ale już pójdę pieszo. — Weronika wyjęła z torebki parasolkę.

— No trudno, jak nie, to nie — mruknęła Kasia, patrząc na nią z podejrzliwością.

Pożegnały się. Weronika rozłożyła parasol i wtopiła się w tłum współpracowników spieszących do domów. Chciała pobyć sama, pomyśleć, a w sumie… nie ciągnęło jej do domu.

Parasol przeszkadzał w rozmyślaniach. Trzeba było wymijać innych, uważać, żeby nikogo nie uderzyć. Weronika zamknęła go i schowała. Na drzewach i krzakach pęczniały pąki, tu i ówdzie pojawiały się już pierwsze delikatne liście. Ten moment, gdy natura budzi się do życia, jest tak ulotny, że aż chciało się go zapamiętać.

Szła i myślała, jak to się stało, że znów się pomyliła, znalazła nie tam i nie z tym? Nie chodziło o miejsce, tylko o relacje. Mieszkała w mieszkaniu odziedziczonym po babci. Nie musiała spłacać kredytu. I właśnie ten fakt przyciągał nie tych mężczyzn, których potrzebowała. Za późno to zrozumiała.

Tak oto wlokła się powoli, byle tylko nie wracać za szybko do domu, gdzie czekał na nią Tomek. A właściwie nie na nią, tylko na obiad, który mu przygotuje. A przecież zaczynało się tak pięknie…

***

Mieszkały z mamą samotnie. Ojciec odszedł, gdy Weronika miała dziewięć lat. Gdy była w liceum, mama wyszła ponownie za mąż. W domu pojawił się obcy mężczyzna, a Weronika przyzwyczaiła się chodzić w szortach i topie. Mama zwróciła jej uwagę, że nie wypada tak się pokazywać przed dorosłym mężczyzną, żeby ubierała się stosowniej. Weronika i tak się go wstydziła, a teraz w ogóle starała się nie wychodzić z pokoju bez potrzeby. Problem rozwiązała babcia, proponując, by Weronika zamieszkała u niej, żeby „młodzi” mogli się do siebie przyzwyczaić. Wszyscy byli zadowoleni.

Weronika była na pierwszym roku studiów, gdy babcia zmarła i została sama. Podobał jej się wtedy Krzysiek z roku. Dziewczyny ciągle się do niego uśmiechały. Jak miała zwrócić na siebie uwagę przystojnego sportowca? Ale pewnego dnia usiadł obok niej na wykładzie, a potem odprowadził do domu.

Miesiąc później już u niej mieszkał. Mama próbowała tłumaczyć, że to kiepski pomysł, ale Weronika nie chciała słuchać. Nie wtrącała się przecież w życie matki, niech i mama daje jej spokój. Jest dorosła, zakochana, wszystko będzie dobrze. W końcu się pokłóciły.

Przez prawie dwa lata żyli z Krzyśkiem jak rodzina. Studia dobiegały końca, zostały tylko obrony. Weronika była pewna, że wkrótce ją oświadczy, że się pobiorą. Ale obrony minęły, dyplomy odebrane i oblewane, a Krzysiek ani myślał o małżeństwie. Co więcej, oznajmił, że wyjeżdża.

— Do rodzinnego miasta? — spytała. — Kiedy wrócisz?

— Nie wrócę. Najpierw tam, potem do Warszawy. Mam wujka, który zaoferował mi pracę.

— A ja?

— Werka, nie zaczynaj tego. Było nam dobrze, prawda? Dzięki, że dałaś mi dach nad głową, zamiast gnić w akademiku. Ale muszę iść dalej. Nie chcę się teraz żenić. Chcę robić karierę, kupić mieszkanie w stolicy, podróżować. Nie obiecywałem ci nic, czyż nie?

— Moglibyśmy pojechać razem…

— Nie moglibyśmy…

Mówił, a Weronika patrzyła na niego i rozumiała, że wcale go nie zna. Płakała, mówiła o miłości, błagała, by został.

— Nie kocham cię. Było wygodnie. Jesteś dobrą dziewczyną, znajdziesz normalnego faceta, wyjdziesz za mąż, urodzisz mu dzieci. Ale nie taką życie chcę teraz. Dziękuję ci, ale nasze drogi się rozchodzą. Wybacz.

Odszedł. Weronika trzy dni płakała w poduszkę. Przyjechała mama, nie wypominała, nie mówiła „a nie mówiłam”, tylko przytuliła i uspokoiła. Najgorsze było to, że Krzysiek wcale jej nie kochał, tylko wykorzystywał — i mieszkanie. Ale przynajmniej dzięki niemu pogodziła się z matką.

***

Długo dochodziła do siebie po tym rozstaniu. Nie szukała nikogo nowego. W pracy też było głównie kobiece towarzystwo.

Na przystanku autobusowym często widywała pewnego chłopaka. Wsiadali do tego samego autobusu, jechali razem kilka przystanków. Z czasem zaczęli się do siebie uśmiechać, witać jak starzy znajomi, nawet zamieniali kilka słów. Podobało jej się to lekkie, nic nieznaczące flirtowanie. Nic o sobie nie wiedzieli, a jednak nie byli obcy. Rankami spieszyła się na autobus, zastanawiając się, czy go spotka. A serce waliło jak szalone, gdy widziała jego uśmiech.

A potem nagle zniknął. Weronika wypatrywała go każdego ranka. Czekała, opuszczając autobus, w nadziei, że się spóźni. Ale już się nie pojawił.

Pewnego dnia wysiadła, przeszłaPewnego popołudnia, gdy słońce przebiło się przez chmury i zalalo ulice złotym blaskiem, Weronika zobaczyła go znowu – stał przed jej domem z bukietem polnych kwiatów i tym samym uśmiechem, który kiedyś sprawiał, że jej serce biło szybciej.