Na cudze pieczywo paszczę otwieraj z rozwagą

Nie wtykaj nosa w cudzy chleb grzmiała wściekła Jadwiga, nie próbując ukryć swojego gniewu. A przed kim teraz grać? Wszystkie postacie już opuściły dom. Wiedziałaś, jak bardzo potrzebujemy tego mieszkania! Nam! A nie temu

To jest, swoją drogą, moja siostra zmęczony westchnął Olek. Miał już dosyć słuchania żalów żony po raz trzeci. I ona niczym nikt nie zasłużyła na to lokum! To właśnie Irena opiekowała się babcią, kiedy ta ledwo mogła chodzić. Irena chodziła na zakupy, płaciła rachunki, woziła babcię do szpitala. A ja proponowałem, żebyś to ty się tym zajęła! Zawsze przecież siedząc w domu

Mam troje dzieci! Troje! A ty chciałeś mnie jeszcze obarczyć starym domem! wykrzyknęła obrażona kobieta, krzyżując ręce na piersi.

Dwaj chodzą do szkoły, trzeci do przedszkola drwił Olek. A ty cały dzień w domu się rozprawiasz. Mogłaś choć na chwilę zajrzeć do babci, zobaczysz, mieszkanie byłoby nasze. Więc przestań już cierpieć! I przestań liczyć cudze pieniądze! Nie podoba ci się nasz dom? Może wreszcie wyjdziesz do pracy? wtedy kupimy coś większego.

Co za mężczyzna! Nie umiesz zarobić, więc żonę na etat wypędzasz! warknęła Jadwiga. W rzeczywistości jej mąż zarabiał przyzwoicie, ale żona nie potrafiła oszczędzać, a już na pewno nie chciała rozmawiać o pieniądzach.

Dość! stuknął mężczyzna w stół i odsunął talerz z zupą, której nie dotknął. Straciłem apetyt. I zapamiętaj: nie chcę już słyszeć, że moja siostra miałaby szczęście z dziedziczeniem. Zasłużyła na to uczciwie, rozumiesz?

Jadwiga przy ostatnich słowach męża jedynie zmarszczyła brwi. Tak, zasłużyła! Dwudziestoletnia dziewczyna otrzymała trzypokojowe mieszkanie w centrum Warszawy, z nowym układem. Gdzie jej te cztery ściany? Tomek, jej mąż, ma troje dzieci i niewielki, ale solidny dom, kupiony przed ślubem.

Ile razy żona powtarzała, że dzieci potrzebują więcej przestrzeni! Każde z nich potrzebuje własnego pokoju, zwłaszcza najstarsza córeczka, już trzynastoletnia! Musi jednak dzielić pokój z młodszą siostrą, pięcioletnią Klarą. Czy małe dziecko rozumie, że niektóre rzeczy są zakazane? No i Irena rozrzuca zabawki wszędzie

Jadwiga marzyła, by przeprowadzić się do tego lokum. Dzieci rodziła tylko po to, by zdobyć miejsce, licząc, że staruszka z sercem odda mieszkanie rodzinie wielodzietnej. Nie udało się.

Potem dowiedziała się, że babcia poważnie zachorowała i została jej niewiele miesięcy. Nadzieja rozbłysła na nowo! Tylko Irena odmówiła opieki nad chorym Tomkiem. Jakby nie miała nic innego do roboty.

Czyż nie dziwisz się, że testament jest na Irenę? wtrąciła przyjaciółka Tomka, stając po stronie babci. Serio? Skąd miało ci się to mieszkanie przyjść? Nic nie zrobiłaś! Mówiłam ci, weź babcię pod swój dach i się nią zajmij. Może już dawno byś się przeprowadziła.

A po co nam kolejna osoba? oburzyła się Jadwiga, myśląc, że przyjaciółka ją popiera. Babcia odmówiła przyjść do nas. Powiedziała, że chce spokoju i ciszy.

Ja w jej miejscu też bym odmówiła. Pięć osób w jednym mieszkaniu, w tym troje dzieci, to za dużo. Zostaw Irenę w spokoju. Wyjdź do pracy, w naszej firmie jest wolne miejsce. Z dodatkową gotówką weźmiesz kredyt hipoteczny.

Pomyślę wymamrotała Jadwiga i odłączyła się. Rozmowa nie poszła po jej myśli. Zamiast rady usłyszała oskarżenia. Praca? Nie, nie chce pracować! Lepiej jeszcze jedno dziecko zrodzi

Postanowiła porozmawiać z Ireną. Może przekona ją do rezygnacji z mieszkania? Albo zamieni się: Irena przeprowadzi się do domu, a ona z całą rodziną do mieszkania.

Jednak Irena nie chciała nawet słuchać Jadwigi. Suchą głową stwierdziła, że spełni ostatnią wolę babci dokładnie tak, jak ona tego chciała.

Jadwiga spróbowała jeszcze raz pogadać z mężem, lecz wpadła w kłótnię. Olek po raz pierwszy krzyczał na żonę, tak głośno, że dzieci się przestraszyły. Mała Krysia płakała, a Lena patrzyła na rodziców z otwartymi ustami.

Dość! Mam tego po dziurki w nosie! Twoje głupie pomysły z lenistwa! Nie dam ani grosza więcej! Produkty i ubrania kupię sam, a na własne zachcianki zarabiaj sama!

Tego dnia Olek poszedł do rodziców i nie wrócił do domu, tak bardzo rozzłościł się na żonę. Czego jej brakowało? Dobrego domu, wygód, dużego ogrodu Dlaczego chce zamieszkać w mieszkaniu otoczonym sąsiadami z każdej strony?

Tomek też się rozgniewał. Mężczyzna powinien stać po stronie żony inaczej to nie rodzina! A jeśli żona chce mieszkania, musi je dostać! Na taką rzecz można poświęcić wszystko

***

Irena wracała do domu. Było już późno, nieliczni przechodnie i ciemne witryny sklepów nie wprowadzały spokoju.

A oto Irka! wyłonił się z rogu potężny mężczyzna z szerokim uśmiechem. Co, nie wiesz, czego ode mnie potrzebuję? Nie drż tak! zaśmiał się. Twoje wdzięki mnie nie interesują. Do zobaczenia, przynajmniej na razie.

Czego pan chce? Pieniędzy?

Pieniądze zapłacił inny człowiek. Ten potrzebuje, żebyś zrezygnowała z tej pięknej kawalerki. Widzę, że rozumiesz, o co chodzi.

Irena mogła tylko skinąć głową. Stała sama na ciemnej ulicy, a nikt nie spacerował z psem! Gdyby zaczęła się sprzeciwiać, nie wiadomo, co się stanie

No i głowa, uśmiechnął się mężczyzna i pogłaskał ją po policzku. Jeśli zrobisz, co mówiłem, już się nie spotkamy. A jeśli nie spędzimy razem miło czas, tak mówię.

Irena pobiegła do domu, ciągle myśląc, że ten facet ją prześladuje i zaraz ją dopadnie. Czy Jadwiga naprawdę się na to zdecydowała? A Olek? Czy wiedział? Był przecież jej bratem, czy mógł pójść na takie rzeczy?

Olek! Czy ty też w tym jesteś? załkała dziewczyna, gdy brat odebrał telefon. Potrzebujesz też tego mieszkania? Oddam wam wszystko, proszę, zostawcie mnie w spokoju!

Ir, co się stało? mężczyzna przestraszył się nie na żarty. Ir, słyszysz mnie? Gdzie jesteś?

W domu Olek

Już jedzie.

Mężczyzna przyjechał w dziesięć minut. Po drodze kilka razy przejechał na czerwonym, ale nie przejmował się tym. Rodzeństwo było dla niego ważniejsze niż mandaty!

Gdy w końcu Irena uspokoiła się i opowiedziała o spotkaniu, Olek od razu zrozumiał, co się dzieje. Zrozumiał, dlaczego żona była tak zadowolona

Złóż zawiadomienie powiedział stanowczo. Kamery są na każdym rogu, tego faceta szybko znajdziemy, a on pewnie odda Tomkowi pełną rękę.

Ale zbladła dziewczyna. Nie ukryję jej, ale

To nie twoja sprawa! Niech poniesie konsekwencje własnych czynów. Ja się z nią rozwodzę! Nie mogę pozwolić, by moje dzieci wychowywała taka kobieta. Czego ją nauczy?

***

Na Jadwigę wszczęto sprawę karną, choć ona gorąco zaprzeczała. Nie wiedziała, że facet, którego wynajęła do tej delikatnej roboty, podkręcił wszystko i nagrał ich rozmowy

Dzieci odmówiły z nią rozmawiać, rozwód przebiegł szybko.