Myszki w przygodzie Машки

Małgosia i jej myszki

Prowadzę własnego bloga, jestem psychologiem i piszę o sobie. Kilka tygodni temu poznałam dziewczynkę, która siedziała na ławce w parku w Warszawie i karmiła gołębie bułką.

Była bardzo rozmowna. Gdy spotkałam ją po raz trzeci, zrozumiałam, kogo mi przypomina — mnie samą.

Rodzice się rozwiedli, mama wyszła za mąż i wyjechała za granicę, a tata żyje z inną panią (tak mówiła Małgosia, bo tak ma na imię ta dziewczynka).

U taty i Aliny urodził się chłopiec, nazwali go Bartek.

Patrzyłam na tę małą i widziałam siebie.

Jak mogę jej pomóc? Jak sprawić, by za trzydzieści lat nie pisała takich samych smutnych tekstów…

— Małgosiu, pracuję w centrum kultury. Chcesz nauczyć się rysować?

— Tak! — skinęła z entuzjazmem.

Poszłam z nią do domu i zaproponowałem jej zmęczonej, młodej macosze, by córka uczęszczała do naszej pracowni. Udawałam, że nie wiem, iż to nie jej matka.

— To zupełnie darmowe, potrzebujemy tylko zgody rodziców — skłamałam.

— Ja nie jestem jej matką. Dobrze, mój mąż wróci i porozmawiamy.

Następnego dnia Małgosia przyszła do naszej pracowni.

Starannie kieruję ją we właściwą stronę. Dziewczynka naprawdę świetnie rysuje, a do tego pięknie śpiewa.

Dogadałam się z kolegami i Małgosia jest wszędzie przyjmowana, gdzie tylko można.

Nie mówcie mi, że to niemożliwe.

Jeśli tylko zechcesz, wszystko jest w zasięgu ręki.

Staram się dać jej to, czego mi brakowało — poczucie, że jest ważna, że ma znaczenie, a nie jest tylko niechcianym dodatkiem.

Z tą małą połączyła nas nić porozumienia. Ojciec i macocha myślą, że jestem pedagogiem socjalnym przydzielonym do ich dziecka.

Tacy naiwni czy… obojętni?

Pewnie to drugie. Małgosia to pozostałość po przeszłości mężczyzny — co z nią zrobić? Trzeba znosić.

Mama się wycofała. Przysyła pieniądze, sukienki, przyjeżdża raz w roku, ale nie zabiera córki ze sobą.

Dlaczego?

Bo ma męża, który nie chce cudzych dzieci, bo sam planuje swoje.

A tata? No niby kocha Małgosię… niby bohater, dźwigający krzyż w postaci córki.

Małgosia jest cudowna — dla mnie, dla innych dzieci, dla nauczycieli w naszym centrum.

Ale jaka jest w domu? Może nie do zniesienia, może zła i oschła, bo czuje się jak niechciany balast.

Tak jak ja kiedyś.

— Iza, a dlaczego nie wyjdziesz za mąż za Kamila?

— Co? O czym ty mówisz? — patrzę na nią zdumiona. Skąd ci to przyszło do głowy?

— Nooo… — wzrusza ramionami. — Wszyscy widzą, że on cię kocha, a ty taka… lodowata królowa…

W centrum kultury pracuję z potrzeby serca. Próbuję leczyć siebie, naprawiać. Ale nie potrafię pomóc sobie samej. Założyłam bloga, odważyłam się opowiedzieć swoją historię, bo potrzebuję pomocy. Rzucam się, by ratować innych, a siebie pozostawiam na boku.

W Małgosi zobaczyłam tę małą dziewczynkę, której tak bardzo brakowało wsparcia.

Starałam się, naprawdę, próbowałam dogadać się z obiema rodzinami.

Ojciec, jego żona i moja przyrodnia siostra… cóż, w sumie nawet nie siostra… W końcu tata zebrał się na odwagę i powiedział, żebym nie dzwoniła, nie przychodziła i nie pisała.

— Kasia nie chce — mówił, unikając mojego wzroku. Miałam wtedy trzynaście lat, ostre kolana, duże dłonie na wątłych nadgarstkach — wydawały mi się jak kleszcze kraba. Do tego żabia buzia i lekko wyłupiaste oczy.

Byłam najbrzydszym dzieckiem świata, myślałam, że jestem potworem. Jak można taką kochać?

— Tato… przecież ja jestem twoją córką, a Kasia jest córką twojej żony — próbowałam się odezwać.

— Rozumiesz, ona przechodzi trudny wiek, nawet chodziliśmy z nią do psychologa. Ona potrzebuje miłości, rozumiesz?

— Tak, tato. Jasne, dobrze.

Mama, ojczym i brat żyli swoim życiem. Mogli się śmiać z żartu, ale milkli, gdy wchodziłam do pokoju.

Udawali, że cieszą się, gdy mnie widzą, ale ja widziałam, jak ciężko im znosić moją obecność.

Zawsze byłam sama.

A tak bardzo chciałam, by ktoś mnie zauważył, otoczył miłością.

Tata mówił, że Kasia słabo się uczy.

Więc ja musiałam mieć same piątki, by tata zobaczył — jestem lepsza, nie sprawiam problemów… Nie docenił, nie zauważył.

Zdecydowałam: zostanę psychologiem. Niech tata się przekona.

Nie zauważył. Po prostu zniknął z mojego życia.

Przez całe życie starałam się wszystkim przypodobać, być wygodna, jak mama lubiła.

Byłam wygodnym dzieckiem. Chwaliła się nawet koleżankom: „Iza taka samodzielna!”. Gotuje, sprząta, zajmuje się Bartkiem.

Nie umiem budować zdrowych relacji.

Bo…

Bo dusiłam swoich mężczyzn miłością, podejrzliwością, zazdrością… Pomagałam innym, ale nie potrafiłam pomóc sobie.

Rozumiałam, że nie dostałam wystarczająco miłości, ale żyć przecież trzeba… tylko nie potrafiłam.

Myślałam nawet o dziecku — dla siebie. Ale!

A co, jeśli nie będę umiała jej kochać? Zawsze myślałam, że to będzie dziewczynka.

Kolejna niechciana, niekochana, zbędna.

Wyrywam się z myśli.

— Iza, pójdziesz z Kamilem do restauracji?

— Do jakiej restauracji, Małgosiu?

— Oj, zdradziłam się… On cię zaprosi, udawaj, że jesteś zaskoczona.

— Dobrze, będzie tajemnica.

Kamil naprawdę zaprosił mnie na kolację i… nie boję się. Małgosia zrobiła mi mały talizman — myszkę z kawałkiem sera.

Zrobili je na zajęciach plastycznych. Dała mi ją. Przyjemne uczucie.

Z Małgosią uczę się żyć na nowo. Tak, jak powinnam.

Nie umiem być lekka. Nie potrafię flirtować, kokietować, mówić do mężczyzn z „iskrą”. Ale z Kamilem… z Kamilem jest łatwo.

On nie oczekuje ode mnie niczego.

Siedzimy w małej, przytulnej restauracji z czarno-białymi zdjęciami na ścianach. Za oknem kołysze się latarnia.

— Podoba ci się tu? — pyta.

— Jest przytulnie. — Biorę łyk wMyszka przywiązana do lustra w samochodzie przypomina mi, że już nie jestem tamtą zagubioną dziewczynką, lecz kobietą, która wreszcie odnalazła siebie.