Myszki w Mocy Przyjaźni

Marysia i jej myszki
Prowadzę bloga, jestem psychologiem i piszę o sobie. Kilka tygodni temu poznałam dziewczynkę, która siedziała na ławce w parku i karmiła gołębie kajzerką.

Bardzo rozmowna dziewczynka. Gdy zobaczyłam ją po raz trzeci, zrozumiałam, kogo mi przypomina – mnie samą.

Jej rodzice się rozstali. Mama wyszła za mąż i wyjechała za granicę, a tata mieszka z inną panią – jak sama Marysia mówi.

Tata i Alina mają teraz synka, którego nazwali Hubertem…

Patrzyłam na tę małą i widziałam siebie.

Jak mogę jej pomóc? Jak sprawić, by za trzydzieści lat nie pisała takich tekstów jak te…

– Marysiu, pracuję w *** – chcesz nauczyć się rysować?

– Tak! – skinęła głową z entuzjazmem.

Poszłam z nią do domu i zaproponowałam zmęczonej matce, by córka uczęła się w naszej pracowni. Udawałam, że nie wiem, iż to macocha…

– To zupełnie darmowe, potrzebna tylko zgoda rodziców – skłamałam.

– Ja nie jestem jej matką. Mąż wróci i razem pomyślimy.

Następnego dnia Marysia przyszła do pracowni.

Staram się delikatnie kierować ją we właściwą stronę. Dziewczynka naprawdę świetnie rysuje, a jeszcze lepiej śpiewa.

Dogadałam się z naszymi – Marysia może uczestniczyć we wszystkich zajęciach.

Nie mówcie mi, że to niemożliwe. Jeśli się chce – wszystko jest możliwe…

Próbuję dać jej to, czego mi brakowało – poczucie, że jest ważna, że jest częścią świata, a nie tylko zbędnym dodatkiem.

Zaprzyjaźniłyśmy się. Tata i macocha myślą, że jestem pedagogiem przypisanym do ich dziecka.

Tacy naiwni, czy… obojętni?

Pewnie to drugie. Marysia to pamiątka po poprzednim związku mężczyzny – cóż z nią zrobić? Trzeba znosić.

Mama się wycofała. Przysyła pieniądze, ładne ubrania, przyjeżdża raz w roku, ale nie zabiera córki.

Dlaczego?

Bo ma męża, który nie chce cudzych dzieci – woli swoje.

A tata? No cóż, niby kocha Marysię… Wielki bohater, dźwigający swój krzyż – Marysię.

Marysia jest cudowna – dla mnie, dla innych dzieci, dla nauczycieli w naszym centrum.

Ale jaka jest w domu? Może nieznośna? Może zła i opryskliwa, bo czuje się jak niechciany bagaż.

Jak ja…

– Alu, dlaczego nie wyjdziesz za Darka?

– Co? O czym mówisz? – spojrzałam na nią. Skąd ci to przyszło do głowy?

– Noo… – wzruszyła ramionami. – Wszyscy widzą, że on cię kocha, a ty taka… lodowata królowa…

W *** pracuję z pasji, można powiedzieć. No dobrze… leczę siebie, próbuję.

Ale nie potrafię sobie pomóc. Założyłam tego bloga, ryzykowałam, opowiadając wszystko – bo potrzebuję pomocy. Rzucam się, by ratować innych, ale nie siebie.

W Marysi zobaczyłam tę małą dziewczynkę, której tak bardzo brakowało wsparcia.

Próbowałam, naprawdę. Próbowałam dogadać się z obiema rodzinami.

Ojciec, jego żona i moja przyrodnia siostra – cóż, niezupełnie siostra… Właściwie wcale. Oni… Tata zebrał się w końcu i powiedział, żebym nie dzwoniła, nie przychodziła, nie pisała.

– Iwonka nie chce – mówił, unikając mojego wzroku. Miałam trzynaście lat, ostre kolana, duże dłonie na cienkich nadgarstkach – jak kleszcze kraba, wydawało mi się wtedy.

Byłam najbrzydszym dzieckiem na świecie. Czułam się jak potwór. Jak można pokochać coś takiego?

– Tato… ale ja jestem twoją córką, a Iwona jest córką twojej żony – próbowałam argumentować.

– Rozumiesz, ona ma trudny okres dojrzewania. Musimy ją otoczyć miłością, wiesz?

Tak, tato. Jasne.

Mama, ojczym i brat żyli swoim życiem. Mogli się śmiać z żartów, a gdy wchodziłam do pokoju – milkli.

Udawali, że cieszą się na mój widok, ale widziałam – mój widok ich drażnił.

Zawsze byłam sama.

A tak bardzo chciałam, żeby ktoś mnie zauważył.

Tata powiedział, że Iwona ma słabe oceny.

Więc musiałam być najlepsza, żeby tata zobaczył – ja nie sprawiam problemów. Nie zauważył, nie docenił.

Postanowiłam zostać psychologiem – może wtedy mnie doceni.

Nie zauważył. Po prostu zniknął z mojego życia.

Całe życie starałam się wszystkim przypodobać, być wygodna, jak mama mówiła.

Byłam wygodnym dzieckiem. Nawet chwaliła się znajomym, jaka ze mnie pomocnica.

Gotować, sprzątać, zajmować się Hubertem.

Nie potrafię budować relacji.

Bo…

Bo dusiłam swoich mężczyzn miłością, podejrzliwością, zazdrością. Pomagałam innym, ale nie potrafiłam pomóc sobie.

Rozumiałam, że brakowało mi miłości, ale… nie umiałam żyć inaczej.

Myślałam nawet o dziecku – sama, dla siebie. Ale…

A jeśli nie pokocham jej? Wiedziałam, że to będzie dziewczynka.

Kolejna niechciana, zbędna.

Wracam do rzeczywistości.

– Alu, idziesz z Darkiem do restauracji?

– Do jakiej restauracji, Marysiu?

– Oj, zdradziłam sekret… On cię zaprosi, udawaj, że jesteś zaskoczona.

– Dobrze.

Darek naprawdę mnie zaprosił, a ja się nie boję. Marysia dała mi malutki talizman – myszkę z kawałkiem sera.

Zrobiła go na zajęciach.

Spodobał mi się.

Z Marysią uczę się żyć na nowo, tak, jak powinnam.

Nie potrafię być lekka.

Nie umiem flirtować, kokietować, mówić do mężczyzn z „iskrą”. Ale z Darkiem… jest łatwo.

On niczego ode mnie nie oczekuje.

Siedzimy w małej, półciemnej restauracji z czarno-białymi zdjęciami na ścianach.

Latarnia za oknem kołysze się na wietrze.

– Jak ci się tu podoba? – pyta.

– Przytulnie. – Biorę łyk wina. Rzadko piję, ale dziś mogę. – Wiesz, czuję się, jakbym miała szesnaście lat i uciekła z lekcji…

Uśmiecha się.

– Alu – Darek zawiesza głos. – Chciałem ci od dawna powiedzieć… Nie musisz być silna. Nie dla mnie.

Milczę. Nie dlatego, że nie wiem, co odpowiedzieć, ale dlatego, że po raz pierwszy od dawna chcę po prostu słuchać.

Następnego dnia przyszłam do pracowni wcześniej. Rozkładam pędzle, papier.

Wchodzi rozpromieniona Marysia.

– Alu, wiesz co? Tata i AlWczoraj wieczorem tata powiedział, że może w końcu razem pojedziemy na wakacje – całą czwórką.