MYŚLI NA GŁOS.

12 stycznia 2025
Dziennik

Znowu ledwo co zdążyłem wstać do pracy. Wąchałem poduszki, a jedyne, co chciało mnie porwać, to ciepły koc, który otulał mnie po uszy. Zwinąłem się w niego, twarz ukryta pod kołdrą, i czekałem, aż wreszcie zabrzmi budzik. Może w głębi duszy liczyłem, że mama przyjdzie do kuchni i usmaży mi aromatyczne serniczki z rodzynkami albo podbije kurczaczkowe kotleciki, po czym zawoła mnie na śniadanie.

Choć w tym roku skończyłem 35 lat, wciąż czuję się dzieckiem, które chce być kochanym przez mamę, rozpuszczanym w ramionach. Budzik jednak zdradził mnie i nie zadzwonił w umówionym czasie.

Moja żona, Tania, już od dawna była wstanie i przygotowywała syna, Szymka, i córkę, Zuzannę, do przedszkola.
Dlaczego mnie nie obudziłaś? zapytałem z lekkim rozczarowaniem, zamiast zwykłego porannego całuska.
Masz przecież budzik odpowiedziała. Nie zadzwonił? Zawsze wstajesz na niego. Pomyślałam, że zmieniłeś plan lekcji i nie chciałam cię budzić, starając się robić domowe sprawy cicho.

Zgarnąłem się w pośpiechu, odrzuciłem proponowane przez Tanię śniadanie, tłumacząc, że nie mam na to czasu i już się spóźniam. To twoja wina, mruknąłem pod nosem.

Gdy Tania zamykała za mną drzwi, usłyszałem w sobie jej myśli:
Znowu on zasypia, a ja winię siebie. Nie pocałował mnie przy pożegnaniu. Od dawna nie rozmawiamy tak szczerze, od miesięcy się oddalamy. Coś trzeba zmienić, bo nie tak wyobrażałam sobie wspólne jutro.

Tania, coś powiedziałaś? odwróciłem się.
Nic, po prostu nie spóźnij się. Głucha Nadzieja z dyrekcji nie wybaczy. Do zobaczenia! rzuciła mi wargowy pocałunek i z uśmiechem machnęła ręką.

Na przystanku tramwajowym stałem zaledwie kilka minut, nerwowo spoglądając na zegarek.
Muszę zdążyć na lekcję, inaczej dyrektor przyjdzie mi na rękę, a podrektor Nadzieja podsyci ogień. Nie rozumiem, po co tak mnie nie lubi myślałem, przeskakując z jednej nogi na drugą.

Na zewnątrz było mokro i zimno, pojedyncze płatki śniegu wirowały bezcelowo, nie zmieniając moich ponurych obrazów w głowie. Brzuszek rześko mruczał, domagając się choć zimnej herbaty i pośpiesznie pokrojonych kanapek. Lecz prawdziwym wyzwaniem było to, że nagle zaczęły nade mną napływać myśli innych ludzi, wdzierając się przez uszy prosto do mózgu, gdy tylko spojrzałem na kogoś i pomyślałem o nim.

Były to fragmenty zdań, czasem przekleństwa, narzekania, a nawet wulgarne wyrazy. Starałem się patrzeć w dół, na chodnik, gdzie delikatne płatki kończyły swoją krótką, zdawałoby się bezsensowną drogę, wykonując w powietrzu nieznane figury. Czy to były akrobacje, czy może jakieś tajemnicze figury? Nie miałem pojęcia, co kryje się w ich głowach.

Słyszenie cudzych myśli przytłoczyło mnie. W głowie szumiał jak w kanałach ściekowych. Czyżby wszyscy mogli czytać myśli? Nigdy wcześniej mnie to nie spotkało. Czy to choroba? Czy to zaraźliwa? Czy zamknięcie i otwarcie oczu to wystarczy? Nic się nie zmieniło te natrętne myśli wciąż krążyły. Gdzie popełniłem błąd, że tak się stało?

Nagle na zakręcie pojawił się tramwaj linii 1. Ludzie przy przystanku ruszyli, szukając miejsca w pojeździe. Stara kobieta w podniszczonym płaszczu i zielonej wełnianej chustce przyciśnęła mnie w plecy i szepnęła w myślach:
Ci młodzi intelektualiści nic nie wnoszą! Powinni zamiast uczyć nasze dzieci, odkurzać ulice! Patrzcie na siebie w lustrze! Chciałbym ich przytulić i płakać, a potem udusić, żeby nie czytali mądrych książek!

Coś mi pan powiedziała? zapytałem.
Nic, młodzieńcze, nic nie mówię odpowiedziała, wchodząc do tramwaju.

Miałem dotrzeć na pierwszą lekcję fizyki. Nie miałem pieniędzy na taksówkę, więc korzystałem z tramwaju, pełnego ludzi w kurtkach puchowych, biegnących w pośpiechu, tak jak ja. Na schodku przy mnie stała uczennica, Ania z klasy 10B.
Dzień dobry, panie Dariuszu! zawołała, nie zauważając mnie, gdy biegłam na tramwaj.
Dzień dobry, Aniu odparłem, odwracając wzrok, by nie słyszeć jej myśli.

Pan jest super, nauczyciel świetny, wysoki, przystojny, niebieskooka! Trochę starzy, ale mogłabym się w pana zakochać. Pani Nadzieja ciągle podgląda, a pan nic nie zauważa! wyczułem jej myśli.

Myślę, że zdążymy na czas odparłem głośno, próbując nie patrzeć.

U stóp tramwaju zobaczyłem, że przy przystanku czeka matka ucznia, Władka, który od miesiąca nie ma lekcji z powodu złamanego kostki.
Dzień dobry, panie Dariuszu! powiedziała z trudem ukrywając łzy. Czy mógłby pan poprowadzić fizykę z Władkiem w domu lub przez Zoom? Nie chcę, by stracił materiał. Nie mogę za to zapłacić.

Znałem już jej myśli:
Nie mam pieniędzy, wszystko poszło na operację. Muszę poprosić nauczyciela matematyki i dostać wsparcie. Muszę sprzątać klatki, żeby przynajmniej dostać trochę pieniędzy.

Nie martw się, wyślę mu link do ZOOMa i pomożemy z algebrą i geometrią odpowiedziałem.

Dziękuję! wypłakała się, podając mi worek pełen czerwonych jabłek ze swojego sadu. Kiedy je otworzyłem, uśmiech rozpromienił moje serce. Dobre uczynki naprawdę dają ukojenie.

W korytarzu spotkałem dyrektorkę, Panią Nadzię. Znowu usłyszałem jej myśli:
Ten bezceremonialny nieszczęsny! Niech mu się przyda kilka groszy, bo nie ma szans na awans.

Uśmiechnąwszy się, wszedłem do klasy. Miałem jeszcze piętnaście minut przed lekcją. W plecaku znalazłem telefon, a w bocznej przegubie pudełko z jedzeniem od Tani i termos z parzącą kawą. Cud!

Podczas przerwy do klasy weszła uczennica ze 8A, Marta. Nie patrzyła mi w oczy.
Co chcesz, Marta? zapytałem.

W jej myślach brzmiało:
Muszę zrobić na nią wrażenie, rozebrać guziki i dostać dobrą ocenę.

Natychmiast wyskoczyłem z klasy, potykając się przy drzwiach o Panią Nadzię. Pomyślałem, że może już czas poszukać innej pracy.

Po trzeciej lekcji zadzwonił przyjaciel ze studiów, który zaproponował mi stanowisko w prywatnym liceum. Obiecałem przemyśleć to przy kawie z Tanią. W tym tygodniu wypłata trafiła na moje konto złotówki jak ze snu. Zrozumiałem, że najcenniejsze są żona, dzieci i dobre serce, nie banknoty.

Jeszcze wychodząc ze szkoły, spadł na mnie zimny płatek śniegu. Nie zwracając uwagi na drobne przypadki, ruszyłem w stronę domu, gotów pogodzić się z Tanią.

Tylko już nie słyszeć cudzych myśli, choć przydały się dzisiaj pomyślałem, kupując przy metrze bukiet białych chryzantem dla żony. Zapłaciłem i odłożyłem rękę od jej głowy.

Jakże jestem szczęśliwy! rozmyślałem, patrząc na uśmiech Tani, gdy podbiegła do mnie. Jej włosy wpadły jej na oczy, a ja delikatnie je dotknąłem i pocałowałem. Pachniały domem i ciepłem.

Śnieżynki wciąż wirowały, jakby tańczyły w balecie nieba. Może to właśnie one pomogły nam się pojednać wystarczyło im machnąć białymi skrzydłami.