Myślałem, że już nie wrócę.

Żyliśmy z żoną w bardzo dobrych stosunkach. Sabina, moja żona bardzo mnie kochała i szanowała. Bez jej wsparcia nie znalazłbym swojego ulubionego zawodu, ale wydaje mi się, że nie znalazłbym również siebie. Pracowałem jako marynarz. To prawda, że na początku trudno było mi rozstać się ze Sabiną na tak długie okresy, ale byliśmy w stanie pokonać tę barierę i za każdym razem osiągaliśmy nowy poziom relacji. Praca zabrała prawie połowę mojego życia. Stałe loty, przeprowadzki z jednego miejsca do drugiego. Te wieczne rozłąki z ukochaną, ale nasza mała rodzina przetrwała i docenialiśmy się nawzajem.

Sabina i ja planowaliśmy mieć troje dzieci. Długo się staraliśmy, ale z jakiegoś powodu moja żona nie mogła zajść w ciążę przez długi czas. Kontaktowaliśmy się z wieloma lekarzami. Nawet próbowaliśmy iść do uzdrowiciela. Dziadek, który pomaga kobietom poprzez modlitwę o poczęcie dziecka. Szczerze mówiąc, już myślałem, że to we mnie problem, że może to ja jestem bezpłodny. Jednak okazało się, że wszystko w porządku i jestem całkowicie zdrowy.

Przez pięć lat byliśmy leczeni, wykonaliśmy różne zabiegi, które przyczyniają się do szybszego zapłodnienia. Próbowaliśmy nawet sztucznego zapłodnienia, ale niestety płód nie zapuścił korzeni, ani za pierwszym, ani za drugim razem. Planowałem nawet rzucić pracę, aby spędzić więcej czasu z Sabiną i odwiedzić lekarzy. Żona powiedziała, że lepiej jest kontynuować pracę, bo naprawdę potrzebowaliśmy pieniędzy na te wszystkie zabiegi.

Sabina i ja odłożyliśmy swoje marzenie na dalszy plan i żyliśmy dalej. Wróciłem na morze, a żona pracowała jako sprzedawca w sklepie z ubraniami. Pewnego dnia, kiedy wróciłem z pracy, czekała mnie niesamowita wiadomość. Moja Sabina jest w ciąży. Nasza radość nie miała granic, długo czekaliśmy na takie szczęście. Byłem gotów nosić ją na rękach do końca życia.

Bardzo chroniłem moją żonę w czasie ciąży, nawet wziąłem urlop na ten czas, ale tuż przed porodem zostałem pilnie wezwany do pracy, byłem zmuszony wyjechać, w przeciwnym razie zostałbym bez pracy, a moja rodzina bez pieniędzy.

Wyjechałem, a podczas rejsu przydarzyła nam się katastrofa. Nasz statek został wzięty do niewoli. Nikt nie wiedział, jak długo tam będziemy. Spędziliśmy tam dokładnie siedem lat. Nie miałem żadnego kontaktu z żoną. Straciłem wszelką nadzieję na przyszłość. Myślałem, że już nigdy nie wrócę do domu.

Jednak ten dzień nadszedł, zostaliśmy uwolnieni. Wróciłem do domu, moja żona prawie zemdlała na mój widok, nasz syn wybiegł za nią na ulicę. Boże, jaki on był do mnie podobny. Sabina na mnie zaczekała, byłem bardzo szczęśliwy.