Myślała, że jej mąż ma wilczy apetyt, a tymczasem to jego siostra podkrada jedzenie z lodówki i zostawia Sarze tylko chleb – dramat żony pracującej na dwie rodziny, podczas gdy mąż udaje, że nic nie wie

Kiedyś, we śnie utkanym z dziwnych obrazów, Zuzanna stała oparta o zimne, świetliste wnętrze lodówki, jej palce wplątane we włosy bez cienia pewności, czy śni, czy żyje. Wszystko, co gotowała barszcz, pierogi, klopsiki znikało w oka mgnieniu. Nic nie mogło przetrwać dłużej niż kilka godzin. Czuła, jakby z lodówki wiał halny, który porywał jedzenie w jakieś bezkresne, głodne przestworza.

Rozmowy z mężem, Grzegorzem, były jak chodzenie po rozmokłym polu kończyły się poślizgiem i upadkiem. Patrzyła, jak on siedzi w domu, wpatrując się w dymiącą filiżankę kawy tak rozwodnionej, że nawet wróżbita Maciej nie przeczytałby z fusów żadnej przyszłości. Praca Zuzanny wystarczała ledwie na mąkę, masło i plasterki taniej kaszanki z osiedlowego sklepu. Reszta parowała.

Pewnego dnia, gdy Grzegorz z zamierzchłej głębi pokoju wykrzyczał:
Jutro jadę do domu. Trzeba pomóc Wojtkowi.
Odbiło się to w pustce, jak echo w tatrzańskiej jaskini. Zupełnie jej to nie obeszło w brzuchu miała dziwną próżnię, a czoło paliło gorączką. Została w domu i schowała się pod pierzynę.

Gdzieś pośród sinusoidalnych fal snu wybudziło ją klekotanie garnków i śpiewanie jakiejś starej piosenki z Opola. W kuchni zastała Martę, siostrę Grzegorza, z którą nigdy nie piła nawet herbaty.

Marta grzebała w polskich produktach niczym bocian w świeżo zaoranym polu, pakując kaszę, ser żółty i ogórki konserwowe do płóciennych torebek.
No, witam szanowną panią! zakwiliła Zuzanna, czując jak powietrze gęstnieje.
Czemu nie jesteś w pracy? Martę przeszył dreszcz.
Mam grypę. Rozumiem, że Grzegorz wie, że przyszłaś?
Sam dał mi klucze.
To nie on, ale ty okazujesz tu wilczy apetyt, Marto.
To mój brat, mam prawo! Moje dzieci muszą coś zjeść.
Tylko twój brat nic nie kupuje, a i tak karmię dwie rodziny nie wiedząc, że jestem waszym sklepem.

Może przeprosić za te parę złotych za kiełbasę? burknęła Marta.
Oddaj klucze, albo zadzwonię po policję. Chyba zapomniałaś, że to nie wasz dom.

Policję? Przez najtańszą kiełbasę z Biedronki? Trzymaj swoje klucze, dusigroszu! Powiem bratu, jaką ma żonę!
Nic mi już do tego, niedługo znajdzie sobie inną. Zuzanna zamknęła lodówkę, jakby odpędzała złe sny.

Siedziała na krześle i płakała mechowatymi łzami. Kto uwierzyłby, że szwagierka wykrada zza sennych drzwi żywność, zaś lodówka świeci pustkami jak akademik w lipcu? Najgorsze było zrozumienie, że Grzegorz o wszystkim wiedział i chował siostrę za maską własnego apetytu. To było tak polskie rodzina znienacka może wejść i zabrać, co zechce, bez pytania i wstydu.

Rozmyślała długo, w końcu chwyciła za telefon i zadzwoniła do Grzegorza, wypowiadając słowa jakby zza firanki mgły:
Składam pozew o rozwód.

Głos Grzegorza rozbrzmiewał, jakby płynął przez sopel lodu:
Pozwól mi wrócić, porozmawiajmy, nie znikaj
Nie chcę rozmawiać. Wszystko jasne, Grzegorzu.

Kiedy rozłączyła się, poczuła, że jej młodość została na tej samej półce, co ostatni słoik dżemu wiśniowego zjedzona przez kogoś innego. Od tego momentu jej mąż był już obcym, a ona powinna była już dawno zamknąć drzwi i nie wpuszczać snów, w których rodzina znika z każdym kromką chleba.