Myśl, młody, myśl!

Domyśl się, chłopie

Kamil zatrzymał samochód przy dystrybutorze.

– Dziewięćdziesiąta piąta, pełen bak – rzucił do obsługującego i ruszył w kierunku stacji benzynowej.

W drzwiach niemal wpadł na innego mężczyznę. Tamten obrzucił go krótkim spojrzeniem i wbił wzrok w telefon. „Tomek?!” – o mało nie krzyknął Kamil, ale się powstrzymał. Weszł do środka, przez szklane drzwi obserwując byłego kumpla. Widział, jak ten wsiada do BMW. Kamil rzucił się do kasy, wyciągając kartę. Denerwował się tak, że ręce mu drżały.

Gdy wyszedł, BMW już wyjeżdżało na główną drogę. Bez zastanowienia wskoczył do swojego Fiata, by ścigać Tomka.

„No proszę, jakie spotkanie. Nieźle się urządził, skurczybyk. Dobrze się ożenił? Nieważne, sprawdzę, skąd mu się to wzięło…” – myślał, nie tracąc BMW z oczu.

Samochód skręcił w stronę osiedla domków jednorodzinnych. Gdy zatrzymał się przed jednym z ogrodzeń, Kamil przejechał kawałek dalej, śledząc sytuację w lusterku. BMW wjechało przez otwartą bramę, a Kamil wolno cofnął. Zauważył kamerę nad wjazdem i odsunął się na fotelu, by nie wpaść w jej pole widzenia.

Przez szczebelki płotu zobaczył, jak Tomek parkuje przed garażem. Na schodki wyszła młoda kobieta. Kamil ją rozpoznał, choć dzieliła ich spora odległość.

– Nie wierzę! – szepnął.

Kobieta zeszła ze schodów i podeszła do Tomka. Objęli się, pocałowali, po czym zniknęli w domu.

„Więc są małżeństwem. To ich dom. Kurde… Jak to możliwe? Zemsta? Ależ ta Anka spryciara! Cicha, a jak się urządziła. A Tomek? Przyjaciel, no nie? A przecież to mogłem być ja na jego miejscu…”

***

W klubie było głośno i duszno. Muzyka huczała, światła reflektorów przecinały półmrok, migocząc na rozgrzanych twarzach tańczących.

Kamil siedział przy barze, sączył drinka i z udawanym znudzeniem przyglądał się wijącym się ciałom. Zauważył wysoką dziewczynę w obcisłej czerwonej sukience. „Ta jest całkiem niczego” – pomyślał i odwrócił się do baru.

Nie zdążył się napić, gdy usłyszał znajomy głos.

– To mój kumpel, Kamil. – Do baru podchodził Tomek, obejmując właśnie tę dziewczynę w czerwieni. – Kam, poznaj Kingę, moją dziewczynę.

Kamil zmierzył ją wzrokiem. Z bliska wyglądała jeszcze lepiej – podkręcone oczy, dołeczki w policzkach, lśniące blond włosy. Jak z marzeń.

– Podoba ci się? – zaśmiał się Tomek.

– Co zamawiacie? – spytał Kamil, nie odrywając wzroku od Kingi.

– Ja kieruję. Może do mnie wpadniecie? Tu za głośno, a strasznie mi się pić chce – powiedziała.

– Jedziemy? – Tomek spojrzał na kolegę.

Kamil nie odpowiedział, wychylił drinka i wstał z barowego stołka.

Wyszli na zewnątrz, gdzie muzyka nie zagłuszała już rozmów.

– Podoba ci się? – Tomek wskazał na czerwonego Audi. – Kinga dostała od taty na urodziny – dodał z dumą, jakby sam miał z tym coś wspólnego.

Kamil przeniósł wzrok z auta na kumpla. Tomek mrugnął znacząco: „Dopiero się zaczyna!”

„Jak on ją złapał?” – Kamil nie mógł uwierzyć. Tomek zawsze przegrywał z nim wyglądem. „I nic mi nie mówił, cwaniak.”

– A gdzie Anka? Zapraszałem was oboje – spytał nagle Tomek, gdy jechali już przez nocne miasto.

– Źle się czuje. Toksykoza. – Na wspomnienie Anki humor Kamila pogorszył się natychmiast.

– Nieźle! A czemu cicho było? Chciałeś ślub ukryć? – Tomek wybuchł śmiechem.

Kamil nie odpowiedział. Nie miał ochoty rozmawiać o Ance.

Audi zatrzymało się przed wieżowcem. Wjechali windą na szesnaste piętro.

– To twoje? – Kamil rozglądał się po luksusowym apartamencie. – Gdzie taką znalazłeś? – szepnął Tomkowi do ucha.

– Na ulicy. – Tomek się zaśmiał. – Prawie mnie przejechała.

Kamil dolewał przyjacielowi wina, aż ten się zrobił wesoły. Kinga odprowadziła go do sypialni. Gdy wróciła, Kamil stał przed obrazem.

– To moje dzieło – powiedziała, podchodząc.

– Twoje? – Kamil spojrzał na nią z zaciekawieniem. – A mnie byś namalowała?

– Malarze malują, nie rysują. – Kinga odsunęła się o krok, oceniająco patrząc na niego. – Masz ładne proporcje. Poses nago?

– Teraz? – Kamil się zmieszał.

– Nie, w pracowni, przy dobrym świetle. Zostaw numer, zadzwonię, gdy będę miała czas. – Wskazała na notes na stoliku.

Gdy wrócił do domu, przywitała go zapłakana Anka.

– Piłeś? – spytała podejrzliwie.

– Trochę. Z Tomkiem w barze.

– Zjesz coś? – Anka pociągnęła nosem.

– Nie. Zaraz rano. Zmęczony jestem, wezmę prysznic i spać – odparł, zamykając się w łazience.

Jak się tak wpakował? Nie planował nic poważnego z Anką. W porządku dziewczyna, tylko ta ciąża w nieodpowiednim momencie. A Kinga… to zupełnie inny poziom. Trzeba się Anki pozbyć. Ale jak?

Stał pod prysznicem, myśląc o Kindze. Nie może pozwolić, by została z Tomkiem. Ale przeszkadza Anka. Dobra dziewczyna, tylko nie taka, jaką on chce. Nie chodzi nawet o Kingę, tylko o jej bogatego ojca.

Wychowywała go samotna matka, więc biedy miał po dziurki w nosie. Marzył o bogactwie – chciał wszystko i od razu. A to możliwe tylko z bogatą dziedziczką. Kinga była idealna: piękna i majętna. Tylko jak pozbyć się Anki? Im szybciej, tym lepiej.

Wyszedł spod prysznica i położył się spać, odwracając się plecami do Anki.

Dwa dni czekał na telefon od Kingi. Gdy już tracił nadzieję, zadzwoniła, podając adres pracowni. „Ma własną pracownię?” – zdziwił się.

Stawił się na czas, elegancki i wyperfumowany. Kinga zaprowadziła go do sali pełnej obrazów i kazała się rozebrać.

– Od razu? – skamieniałKamil uśmiechnął się pod nosem, patrząc na złoty sygnet na palcu żony, i pomyślał, że może jednak warto jeszcze trochę pocierpieć – w końcu testament starzejącej się małżonki był już niemal gotowy.