„My z twoim mężem się kochamy i wkrótce weźmiemy ślub, więc pakujcie się i wynoście z naszego domu!”

– Ty Ewa? Żona Sławomira?

– Tak… A ty kim jesteś?

– To nie ma znaczenia! Ważne, po co przyszłam! Pakuj swoje rzeczy i wynoś się z tego mieszkania. Ja i Sławomir kochamy się, on się do mnie wprowadza. Sam tak zdecydował!

Ewa osłupiała patrzyła na kobietę, która pojawiła się w jej drzwiach tego sobotniego poranka. Efektowna brunetka około trzydziestki emanowała agresywną pewnością siebie. Drogie tipsy, ostry makijaż, skórzana kurtka z ćwiekami – wszystko krzyczało, że chce zaimponować.

– Przepraszam, co?..

– Nie udawaj głupiej! – nieznajoma zrobiła krok naprzód. – Sławomir jest zmęczony twoim despotyzmem. Codziennie mówi, jak go nie rozumiesz, jak dusisz wszystkie jego pomysły na biznes! Od dawna ma już wszystko przemyślane.

Mówiła coś jeszcze, ale Ewa już tego nie słyszała. W uszach szumiało. Sławomir? Ten sam, który wczoraj jadł obiad w tej kuchni, prosił o pieniądze na nowy projekt i całował ją na dobranoc, mówiąc, jaka jest niesamowita?

– Wejdź – jej własny głos wydał się obcy. – Chyba mamy dużo do omówienia.

Jej świat zawalił się i złożył na nowo. Było niewyobrażalnie boleśnie… ale tak miało być.

– Nazywam się Kornelia – brunetka rzuciła wyzywająco, przekraczając próg. – I nie przyszłam dyskutować, tylko cię stąd wyrzucić.

Ewa w milczeniu weszła do kuchni. Po raz pierwszy w ciągu pięciu lat małżeństwa czuła aż tak przerażającą jasność umysłu. *Jak mogłam być tak ślepa?* A może nie była ślepa. Może tylko patrzyła przez różowe okulary, a przez nie wszystko wygląda inaczej. Tyle że różowe okulary tłuką się szkłem do środka.

W pamięci przewinęły się fragmenty przeszłości. Oto ona – odnosząca sukcesy agentka nieruchomości, z własnym mieszkaniem. Oto on – Sławomir, z kubkiem cappuccino i ujmującym uśmiechem w kawiarni. Wytarty portfel, tani garnitur, ale wielkie plany: *„Teraz to tylko przejściowe trudności, ale to się zmieni. Zobaczysz, dojdę do czegoś!”*

Ona topniała pod wpływem jego zalotów. Kwiaty – tanie, ale codziennie. Romantyczne spacery. Oświadczyny po trzech miesiącach. A potem, tuż po ślubie: *„Kochanie, pożyczysz dziesięć tysięcy? Muszę pilnie zainwestować w projekt, to nasza szansa!”* Pożyczyła. Potem jeszcze i jeszcze. Całe te lata wierzyła w jego „wielkie plany”, sama kręcąc się jak wiewiórka w kołowrotku. A on, jak się okazało, planował z kimś innym.

W kuchni zapadła cisza.

– Nienajgorszy układ – zauważyła Kornelia, oceniając pomieszczenie tonem gospodyni. – Sławiś mówił, że sam wybierał mieszkanie. Ma nienaganny gust.

– Zaczekaj chwilę – Ewa wyszła do przedpokoju i wróciła ze skórzaną teczką. – Chcę ci coś pokazać. Umowa kupna-sprzedaży, akt własności. Zwróć uwagę na datę. Trzy lata przed poznaniem Sławomira. I na nazwisko właścicielki.

Kornelia nerwowo oblizała usta. Jej pewność siebie topniała.

– Ale on mówił… że ma swoją agencję nieruchomości…

Ewa otworzyła laptop i zalogowała się do konta bankowego:

– A to są moje wpływy. Jestem główną agentką w dużej firmie.

Na ekranie pojawił się wyciąg – regularne, pokaźne przelewy. Kornelia opadła na krzesło.

– Niech zgadnę. On też wyciągał od ciebie pieniądze? Opowiadał o swoich „super intratnych” projektach?

– Włożyłam prawie pół miliona – wyjąkała Kornelia. – Powiedział, że za miesiąc będzie pierwszy zysk…

– Wszystko będzie! – rozległ się od drzwi głos Sławomira. – Pieniądze wrócą z nawiązką, obiecałem!

Do kuchni wszedł Sławomir w drogim kaszmirowym swetrze – prezencie od Ewy.

– Sławiś?! – Kornelia podskoczyła. – Miałeś być na spotkaniu z inwestorami!

– Wczoraj prosił mnie o pieniądze na „pilną inwestycję” – cicho powiedziała Ewa. – Widzę, że to ja jestem tym inwestorem.

Sławomir zastygł, patrząc to na jedną, to na drugą kobietę. W końcu rozjaśnił się jego znajomy uśmiech:

– Dziewczynki, dajcie mi to wytłumaczyć… Kornelko, twoje pieniądze są w bezpiecznym miejscu…

– Gdzie?! – Kornelia ruszyła w jego stronę. – Sprzedałam samochód, pożyczyłam od rodziców! Gdzie są moje pieniądze?!

– Wszystko przemyślałem! – w jego głosie pojawiła się nuta paniki. – Za miesiąc…

– Kto – wszyscy?! – Ewa powoli wstała. – Ile jeszcze kobiet sponsoruje twoje „projekty”?

Sławomir oblizał spieczone wargi, próbując tłumaczyć, że z Kornelią to tylko „interesy”.

– Interesy?! – Kornelia zaśmiała się gorzko. – A randki? A wyznania miłości? Przysięgałeś, że beze mnie nie dasz rady żyć!

Pod presją w końcu się przyznał:

– No wiesz, był taki jeden projekt… w internecie… prawie pewniak…

– Przegrałeś je? – Kornelia złapała się za głowę. – Boże, przepuściłeś wszystkie moje pieniądze na zakłady?!

– Nie wszystkie! – podniósł ręce. – Coś jeszcze zostało! Odzyskam! Mam system…

– System? – Ewa uśmiechnęła się gorzko. – Pożyczać od żony, żeby oddać kochance? A może na odwrót?

Kornelia chwyciła torebkę:

– Koniec. Mam dość. Złożę na ciebie donos. Na policję.

Drzwi wejściowe zatrzasnęły się. Sławomir bezradnie spojrzał na Ewę:

– Kochanie, wybacz… To przez te pieniądze, pogubiłem się… Kocham tylko ciebie!

– Wiesz, co było najgorsze? Nie to, że znalazłeś inną. Tylko to, że sam wierzysz w swoje kłamstwa.

– Zmienię się! Daj mi jeszcze jedną szansę!

– Przenocujesz w salonie. A jutro spakujesz się i wyjdziesz.

– Ale dokąd mam iść?

– To już nie mój problem. – Wzruszyła ramionami. – Przecież masz system. Sprawdzisz, jak działa.

Ranek był pogodny. Sławomir zakradł się do kuchni.

– Ewa… zrozumiałem wszystko. Możemy zacząć od nowa! Znajdę pracę, spłacę długi…

– Składam pozew o rozwód.

SławomirKornelia i Ewa spotkały się przypadkiem miesiąc później w kawiarni, wymieniły uśmiechy pełne zrozumienia i wiedziały, że najgorsze już za nimi.