Muszę ci wszystko wyjaśnić, córeczko…

Muszę ci wszystko wyjaśnić, córeczko…

— Smacznego! — powiedziała Barbara, siadając przy stole.

Każdy w rodzinie miał swoje ulubione miejsce. Mąż zawsze siadał twarzą do okna, dwunastoletnia Kinga naprzeciwko, a Barbara, jak przystało na panią domu, między nimi, plecami do kuchenki i zlewu.

Uwielbiała te wieczorne chwile, gdy cała rodzina zbierała się przy stole. Rano wszyscy pędzą do pracy i szkoły — nie ma czasu na rozmowy. Barbara z mężem jedli obiad w pracy, a Kinga w domu lub u koleżanki, której babcia piekła pierogi i gotowała rosół z kluskami. Tak więc jedyną okazją, by zebrać się razem, bez pośpiechu porozmawiać, omówić różne sprawy, była kolacja.

Barbara zawsze marzyła o bliskiej rodzinie. Miała wprawdzie mamę, ojczyma i młodszą siostrę, ale czuła się trochę jak outsiderka, osobno od nich. Tak już bywa.

Ojca pamiętała słabo. Nie krzyczał, nie beształ jej, najczęściej milczał, tylko patrzył na nią zimnym, obojętnym wzrokiem. Pewnie dlatego go trochę się bała. Mama też nie odznaczała się gadatliwością. Jej usta zawsze były ściśnięte, nigdy się nie uśmiechała.

Gdy Barbara wyszła za mąż, stworzyła własną rodzinę i od razu ustaliła zasady: w weekendy wspólny obiad, w tygodniu kolacja. I nie tylko siedzenie przy jednym stole, ale dzielenie się wiadomościami, rozmawianie, planowanie.

Najedzona, Barbara spytała:

— Gdzie pojedziemy na wakacje? Trzeba już zdecydować, kupić bilety, zarezerwować nocleg, bo przepadnie nam okazja.

— Może spędzimy urlop u moich rodziców na działce? Tata prosił o pomoc z płotem i dachem — zaproponował Marek.

— Oj… Ja bym chciała nad morze, do Trójmiasta — jęknęła niezadowolona dwunastoletnia Kinga.

— Żeby jechać nad morze, trzeba mieć pieniądze, a my jeszcze spłacamy kredyt hipoteczny. Samochód też potrzebuje nowych opon. Na działce sporo zaoszczędzimy. Można gdzieś pojechać, na Mazury, na przykład. Latem tam pięknie.

Kinga i tata jednocześnie spojrzeli na Barbarę, czekając na jej propozycję.

— Zgadzam się z tatą. Choć nad morze też by się chciało.

— A nie mówiłam! — wykrzyknęła uradowana Kinga.

W tej chwili zadzwonił telefon.

— Twój — powiedział Marek, wkładając do ust ostatni kawałek kotleta.

Barbara odłożyła widelec i poszła do pokoju. Dzwoniła mama.

— Mamo, co się stało?

— Nie przeszkadzam? Basia, musimy porozmawiać. Przyjedź — krótko powiedziała mama.

— Teraz? Źle się czujesz? — zaniepokoiła się Barbara.

— Wszystko w porządku. Przyjedź. — Mama rozłączyła się.

— Co się dzieje? — zapytał mąż, gdy Barbara wróciła do kuchni.

— Mama dzwoniła, prosiła, żebym przyjechała, chce pogadać. Czuję, że to znowu przez Anię.

— Trzeba, to trzeba. Zawiozę cię.

— Nie, pojadę sama. Jeśli coś, to po mnie przyjedziesz?

— Oczywiście.

Barbara szybko się spakowała i wyszła. Mieszkali niedaleko od mamy, kilka przystanków autobusem. Przez całą drogę Barbara zastanawiała się, o co mogło chodzić. Mama nigdy nie radziła się jej w ważnych sprawach, a teraz nagle chce rozmowy. Przeczucie podpowiadało, że to nie bez powodu, że nic dobrego z tego nie wyniknie.

Mama otworzyła drzwi, i Barbara od razu zauważyła, że jest poważnie zmartwiona.

— Chodź do kuchni. Herbaty? — spytała mama.

— Właśnie wstałam od stołu — machnęła ręką Barbara.

Kuchnia u mamy była ciasna. Stół przyciśnięty jednym bokiem do lodówki, nie dało się usiąść naprzeciwko. Siedziały więc po skosie. Gdy mama zbierała myśli, Barbara przyglądała się jej napiętej twarzy z drobnymi zmarszczkami. Czy to jej się wydawało, czy od ostatniego spotkania przybyło ich jeszcze więcej? Mama nerwowo kręciła w palcach jakąś wstążkę. Barbara położyła dłoń na jej rękach.

— Mamo, uspokój się. O czym chciałaś porozmawiać? — spytała łagodnie.

— Ania dzwoniła… — zaczęła ostrożnie mama.

— A nie mówiłam — nie powstrzymała się Barbara.

Mama spojrzała na starszą córkę z wyrzutem.

— Co się stało tym razem? Nie przeciągaj — przynagliła ją Barbara.

— Pieniędzy prosiła.

— Naprawdę? Ile?

— Sto tysięcy złotych.

— Po co jej? Wyszła za tego bogatego Turka, pamiętasz, jak się tym chwaliła przy tym samym stole?

— Coś z biznesem Mehmeta. Jest winien dużą sumę. Albo go oszukali, albo okradli. Nie zrozumiałam. Pieniądze potrzebne natychmiast, inaczej go zabiją.

— Niewielka strata — uśmiechnęła się gorzko Barbara.

— Basia… — skarciła ją mama.

— Dobrze, już milczę. Ale skąd my weźmiemy takie pieniądze? Zapomniała, jak tu żyjemy? Chwaliła się, że jej Mehmet bogaty, że jego ojciec ma poważny interes. Jego ojciec nie może pomóc synowi? Tam pewnie pełno rodziny. Zawsze podejrzewałam, że z nim coś jest nie tak.

— Ania powiedziała, że Mehmet sprzedał dom, mieszkają u jego rodziców. Ojciec już częściowo spłacił jego dług, ale brakuje jeszcze stu tysięcy.

— Euro? Dolarów? — skrzywiła się Barbara.

— Złotych. Już wszystko postanowiłam. Sprzedam mieszkanie. Ale boję się, że sama nie dam rady. Dlatego cię wezwałam, żebyś pomogła mi z papierami.

— Mamo, co ty mówisz? Sprzedać mieszkanie, i to w pośpiechu! Zrozumiałabym, gdyby Ania wpadła w tarapaty, ale chcesz sprzedać dom, żeby pomóc Mehmetowi. A sama gdzie będziesz mieszkać?

— Myślałam, że do was się wprowadzę, jeśli przyjmiecie — cicho powiedziała mama i rozpłakała się.

Barbara siedziała, nie wiedząc, co powiedzieć. Ania zupełnie zwariowała, jeśli zwaliła na mamę taki ciężar. O czym ona w ogóle myśli?

— Mamo, nie płacz, coś wymyślimy. Może Ania powinna wrócić, póki Mehmet rozwiązuje swoje problemy? Na bilet jakoś się zbierze.

— Nie może. Spodziewa się dziecka — wyszeptała mama przez łzy.

— Znowu?! I akurat teraz — załamała ręce Barbara.

— Już postanowiłam. Nie ma innego wyjścia. Nie mogę jej zostawić w takiej sytuacji. Nie proszę o radę, proszę o pomoc w sprzedaBarbara wzięła głęboki oddech, ściskając dłoń mamy, i powiedziała cicho: „Dobrze, mamo, pomogę ci sprzedać mieszkanie, ale obiecaj, że tym razem pomyślimy też o sobie”.