Musisz mi to zwrócić, mamo

„Jesteś mi coś winna, mamo”

Weronika poznała przyszłego męża na ulicy. Zaspała na egzamin. Dopadła do przystanku, a tramwaj odjechał jej przed nosem.

— No proszę! — westchnęła, tupnąwszy nogą z irytacją. — Na pewno się spóźnię.

— Dziewczyno, gdzie pani potrzebuje? — Obok zatrzymał się chłopak na rowerze. — Mogę panią podwieźć.

— Na rowerze? Żartuje pan? — odparła zirytowana.

— A co? Lepiej niż piechotą. Albo będzie pani czekać na tramwaj? Kto wie, kiedy przyjedzie. — Patrzył na nią, wyczekując odpowiedzi.

Komórek jeszcze wtedy nie było, miejskie automaty telefoniczne rzadko działały, taksówek nie dało się złapać na ulicy. Więc co właściwie traciła?

— Będziemy nawet szybciej niż tramwajem, podjadę podwórkami — zachęcił ją, żeby się zdecydowała.

Wera przygryzła wargę, walcząc z wątpliwościami, ale czas uciekał. Podeszła do roweru i usiadła bokiem na bagażniku.

— Trzymaj się mocno — powiedział chłopak i odepchnął się od krawężnika. Rower, kołysząc przednim kołem, odjechał od przystanku. Wera już chciała zeskoczyć, przestraszona, ale pojazd nabrał prędkości i jechał już równiej. Po kilkunastu minutach byli pod akademikiem medycznym. Wera zeskoczyła.

— Dzięki — powiedziała, zauważając krople potu na jego skroniach. — Ciężko było?

— Trochę — przyznał szczerze. — Jak masz na imię? — Siedział na rowerze, jedną nogą opierając się o schodek. Ich twarze były teraz na jednej wysokości.

— Wera, a ty?

— Krzysztof. Powodzenia na egzaminie! — odparł i odjechał.

Wera popatrzyła za nim i pośpieszyła na egzamin.

Gdy dotarła pod salę, pierwsi studenci już wchodzili do środka.

Reszta opierała się plecami o ściany, wpatrując się w notatki. Wera próbowała się uspokoić po przejażdżce i skupić na egzaminie. Drzwi się otworzyły, wypuszczając szczęśliwego Marka Nowaka z głupawym uśmiechem.

— Piątka? — spytała Wera.

— Cztery! — odparł radośnie i pomachał indeksem.

— Następny! — wyjrzała przez drzwi laborantka siedząca przy stoliku z losowaniem. Jakoś dziwnie się na Weronikę gapiła. — Jeden wychodzi, od razu wchodzi drugi. Nie będę wołać — oznajmiła i zniknęła za drzwiami.

Studenci zawahali się. Wera wzięła głęboki oddech i weszła. Wzięła kartkę ze stolika, przeczytała pytania i od razu wiedziała, że zna odpowiedzi.

— Numer? — pogoniła ją laborantka.

— Trzynasty.

— Bierz kartkę i idź się przygotować. Kto gotowy? — spytała, wychylając się za Werę na pochylonych nad stolikami studentów.

— Ja — wyrzuciła z siebie Wera.

Starannie podkreślona brew laborantki uniosła się.

— Pewna? Może…

— Pewna — przerwała jej Wera.

Laborantka spojrzała na profesora. Ten skinął głową, i Wera podeszła do jego stolika.

— No i jak? — spytała koleżanka z grupy, gdy Wera wyszła.

— Świetnie! — ledwo powstrzymując radość, odparła Wera.

— Komu odpowiadałaś?

— Profesorowi. Miał dziś dobry humor — dodała i ruszyła do wyjścia. Jej korki wesoło stukotały po żeliwnych schodach.

Weronika wybiegła z budynku i zobaczyła Krzysztofa. Czekał na nią, przywiązując rower do drzewa. Wera frunęła ze schodów, ledwo dotykając stopami.

— Nie odjechałeś?

— Postanowiłem poczekać, spytać, jak poszło.

— Świetnie! — uśmiechnęła się.

— Jedziemy?

— Dokąd? — zmieszała się.

Na pewno nie będzie dziś uczyć się do następnego egzaminu, ale nie planowała też niczego, a już na pewno nie z obcym facetem.

— Gdzie chcesz. Możemy popływać łódką albo iść do kina. Albo po prostu pochodzić.

— Nie pracujesz?

— Mam jeszcze tydzień urlopu — odparł.

Najpierw płynęli łódką, potem wstąpili do kawiarni, a na koniec siedzieli w chłodnym kinie. Żegnając się z Krzysztofem o zmroku pod domem, Wera zrozumiała, że jest zakochana.

— Gdzie byłaś? Już się martwiłam. Jak poszło? — spytała mama, gdy córka weszła do mieszkania. — Nie czas teraz na zabawę. Spójrz, oblejesz sesję, stracisz stypendium.

— Nie obleję — obiecała Wera.

Rok później pobrali się z Krzysztofem. Był starszy, już pracował. Postanowili żyć samodzielnie i wynajęli małe, zaniedbane mieszkanko. Jakże byli w nim szczęśliwi!

Półtora roku później ojciec Krzysztofa zmarł na atak serca w trakcie wykładu. Był profesorem uniwersyteckim. Matka ledwo nie oszalała z żalu. Bez celu wałęsała się po mieszkaniu albo leżała na łóżku, wpatrzona w sufit.

Bojąc się o jej stan, Krzysztof zaproponował Weronice, żeby się do niej przeprowadzili, by ją wesprzeć, rozerwać. Wera oczywiście się zgodziła. Wracała z uczelni wcześniej niż mąż, gotowała obiad lub sprzątała. Wchodząc do kuchni, teściowa patrzyła na nią ze zdziwieniem, jakby nie rozumiała, kto to.

Weronika podzieliła się przypuszczeniami z mężem. Krzysztof zabrał matkę do szpitala. Podejrzenia Wery się potwierdziły. Na tle stresu po stracie męża u teściowej gwałtownie rozwijała się demencja. Rok później potrącił ją samochód. Wyszła do sklepu kupić kefir, który mąż lubił i pił codziennie. Krzysztof z Werą byli w pracy.

Zostali sami w dużym mieszkaniu. Wkrótce urodził im się syn. Tak żyli. Kłócili się, godzili, wychowywali dziecko, aż nagle uderzył grom.

Wera czuła, że Krzysztof w ostatnich czasach się od niej oddalał. Coraz częściej mówił, że ożenił się ze szczupłą dziewczyną, a ona zamieniła się w grubą ropuchę.

— Może byś się odchudziła, poszła na siłownię? Trzeba o siebie zadbać. Zrób paznokcie, zmień fryzurę…

Wera wiedziała, że ma rację, ale bolało. On też nie młodniał, już miał brzuszek.

— Wiesz przecieżWeronika spojrzała ponownie na ekran, wybierając najładniejszy dziecięcy tapczan, i uśmiechnęła się przez łzy, bo choć życie nie potoczyło się tak, jak marzyła, miała w sercu nowy powód do radości – drugą szansę na bycie potrzebną i kochaną.