Muchy bzyczały w oknie, a w pokoju pachniało mlekiem i chlebem – historia małego Wojtka, który po st…

Mucha na oknie bzyczała cicho i natrętnie. Otworzyłem oczy. Promień słońca łagodnie przesuwał się po poduszce, muskając mój nos. Uśmiechnąłem się i przeciągnąłem zadowolony. Było ciepło i przytulnie pod kołdrą. Tak bardzo nie chciało się wstawać!

Mamo odezwałem się nieśmiało. A potem głośniej, Maaamoo!

Mama weszła do pokoju, wycierając ręce o fartuch.

Już nie śpisz? Po co tak krzyczysz? Podeszła, pochyliła się i pocałowała mnie delikatnie w zadarty nos. Dzień dobry, syneczku! Wstawaj, leniuszku!

Objąłem mamę na szyi. Pachniała mlekiem, chlebem i czymś jeszcze domowym, znajomym, pysznym. Kiedyś, gdy mieszkaliśmy jeszcze w Warszawie, to tata mnie budził do przedszkola. Razem robiliśmy gimnastykę, myliśmy zęby, pluskaliśmy się wodą i śmialiśmy się, a mama narzekała i popędzała nas. Ale wszystko się zmieniło.

Pewnego razu tata nie odebrał mnie z przedszkola i siedziałem tam do nocy z panią woźną. Mama przyszła bardzo późno, z zapłakaną twarzą i powiedziała, że taty już nie ma, a teraz ja jestem mężczyzną w naszej rodzinie. Nie wiedziałem wtedy, co się stało, ale później, podsłuchując rozmowy dorosłych, zrozumiałem, że tata miał wypadek samochodowy. Przez to straciliśmy mieszkanie zabrali je straszni ludzie za długi. Tak trafiliśmy na wieś, do babci.

Wieś była duża, ciągnęła się wzdłuż rzeki Pilicy, a przy samym lesie mieszkała babcia Aniela – teraz razem z nami i mamą. Dziadka już nie miałem, zmarł, gdy byłem całkiem mały, więc zostałem jedynym chłopakiem domu.

Babcia z mamą pracowały w gospodarstwie. Teraz już wiedziałem, że to taki wielki budynek, gdzie są krowy, świnie, nawet konie. Gdy mama zabierała mnie do pracy, pokazywała wszystkie zwierzaki. Farma śmierdziała okropnie! Zatykałem nos, a mama z babcią śmiały się ze mnie.

Wskoczyłem w zimne kapcie i pobiegłem w piżamie za potrzebą na dwór. Sierpniowy, słoneczny poranek był rześki, chłód przeszył mi nogi. Wokół głośno piały koguty, z oddali szczekały i wyły psy. Babcia wyszła z komórki, machając z niezadowoleniem głową:

Znowu ktoś podkopał się pod kurnik. Może to ta czupakabra, co tu mówią, się zalęgła?

Niedługo jesień pomyślałem jak dorosły, trochę smutny, trochę zaniepokojony byle już do szkoły! Na myśl o szkole poczułem radość w sercu. Wszystko z mamą już przygotowaliśmy a nowy plecak był… super! Lato nauczyłem się czytać, a pisałem jeszcze trochę nieudolnie.

Na śniadanie była owsianka i racuchy.

Wojtku, z babcią postanowiłyśmy dziś pójść na grzyby. Idziesz z nami, czy jeszcze za mały? mama spojrzała na mnie przekornie, porozumiewawczo mrugając do babci.

Z wami oczywiście! zawołałem z pełnymi ustami gorącego racucha i zimnego mleka.

Wyruszyliśmy w samo południe. Las przyjął nas spokojem. Były jeszcze ostatnie sierpniowe dni, chociaż wciąż zielono. Grzybów było pełno, ale mama tłumaczyła mi, które można zjeść, a które to trujące muchomory. Wędrowaliśmy długo. Babcia Aniela nagle gdzieś znikła i nie odpowiadała na Heeej! mamy.

Kiedy słońce chyliło się ku zachodowi, mama uznała, że trzeba wracać. Koszyk i siatka pełne były leśnych skarbów. Moje wiaderko z grzybami nieprzyjemnie ciążyło mi w ręce, ale nie narzekałem przecież byłem już mężczyzną! Tylko… jak tu wrócić do domu? Mama nagle bardzo się zaniepokoiła. Najpierw trafiliśmy na bagno, potem na zarośla, potem znowu wróciliśmy w to samo miejsce. Las zabłąkał nas całkiem. Zaczęliśmy wołać babcię, ale szelest liści wszystko zagłuszał.

Mama usiadła bezradnie na trawie. Upłynęło kilka minut. Raptem za nami w suchych gałęziach rozległ się łomot. Krzaki rozsunęły się i… pojawiła się przed nami baba-jaga. Prawdziwa! Mama wyskoczyła na równe nogi.

Zatkało mnie z wrażenia. Stara kobieta, pochylona prawie do ziemi, zrzuciła z pleców naręcze chrustu i zbliżyła się.

Czego się boicie? Ja już dzieci od dawna nie jadam! zaskrzeczała, kpiąco mrugając do mamy i śmiejąc się skrzypiącym śmiechem, pokazując bezzębne dziąsła. Jej haczykowaty nos z brodawkami drgał zabawnie.

Zgubiliście się, co? zagadnęła, nie czekając na odpowiedź. Kto wy? Anieliny wnuki? Po czym zarzuciła chrust ponownie na plecy i ruszyła przed siebie. Obejrzała się tylko raz: No, na co czekacie, idziemy.

Mama i ja, pokornie łapiąc grzyby, poszliśmy za staruszką. Szedła pewnie, rozgarniając wysoką trawę, aż nagle zobaczyliśmy skraju lasu i za nim naszą wieś. Po drugiej stronie polany pojawiła się babcia Aniela. Baba-jaga zaśmiała się swoim ochrypłym śmiechem, pomachała ręką i, zgięta pod ciężarem, odeszła w stronę zabudowań.

Dziękujemy… wymamrotała mama, ale staruszka tylko jeszcze raz machnęła ręką, jakby chciała się odgonić od życzliwości.

Babcia podeszła już blisko.

Aniela, ile można na ciebie czekać! wybuchła mama. Zgubiliśmy się, dobrze że ta kobieta nas wyprowadziła!

Natalio, i ty mogłaś się zgubić w tym zagajniku? Przecież tu biegałaś jako dziecko!

Babciu, to była prawdziwa baba-jaga?! zapytałem z przejęciem.

Ach, Wojtku… To Popielarka. Ale rzeczywiście, złośliwa jak czarownica.

Wieczorem, przy kolacji, nie wytrzymałem:

Babciu, a skąd ona się wzięła, ta Popielarka?

Tak dokładnie nie wiem. Mówili, że jeszcze jako dziewczynka była okropnie gruba. Majętni rodzice dobrze ją karmili; zawsze siedziała z pajdą chleba z masłem i cukrem na ławce pod domem. Dzieciaki tylko patrzyły, a ona nikomu nie dała spróbować, przez to nie miała przyjaciół. Chłopaki przezywali: Popielona, pas ci pęknie! Byłam już podlotkiem, gdy ona była około trzydziestki. Spotykała się z traktorzystą, Józkiem. Byli małżeństwem. Syn się im urodził.

Chłopak osiem lat miał, kiedy przyszła wielka wiosenna powódź. Chłopcy skakali po spławianych kłodach na rzece. Duzi radzili sobie, ale syn Popielarki chudy i mały poślizgnął się i zginął pod kłodami. Szukali go kilka dni. Popielarka ze zgryzoty rozum straciła, a mąż zaczął pić na umór. Znaleziono go zamarzniętego pod lasem zimą, nie wrócił do domu. Popielarka wyszła ze szpitala, trochę doszła do siebie, ale do ludzi już nie wróciła. Pięćdziesiąt lat mieszka sama, trzyma kozę, zbiera zioła, leczy jeśli ją ktoś poprosi.

Babcia zamilkła. Mama zebrała naczynia.

Tak to już jest, życie rzadko kogo głaszcze mruknęła cicho mama. I mi żal się zrobiło Popielarki.

Wrzesień był słoneczny i przejrzysty. Rano chłodno, czasem przymrozki, ale w dzień jakby lato powietrze pachniało czystością. Las powoli złocił się i czerwienił liśćmi. Zebraliśmy ziemniaki. Od dwóch tygodni chodziłem już do szkoły. Nie zapomnę tego dnia pierwszego września, ani naszej pani dobrej i stanowczej, która trzymając mnie za rękę poprowadziła do sali jako najmniejszego w klasie.

Oceny w pierwszej klasie jeszcze nam nie wpisywali, ale pani Olga Nowicka mnie chwaliła, mówiła że staram się pilnie, tylko pismo trzeba ćwiczyć dla lepszego charakteru. Poznałem dwóch chłopaków z mojej ulicy Sławka i Kolka, z drugiej klasy. Wracaliśmy razem, gdy mieliśmy skończone lekcje o tej samej porze. Szkoła była na drugim końcu wsi, więc chłopaki pokazały mi skrót przez nieużytek i ogród Popielarki. Niekiedy po mnie przychodziła babcia albo mama.

Tamten dzień był dla mnie szczęśliwy. Dostałem dwie czerwone gwiazdki do zeszytu i zapisano mnie do biblioteki, gdzie po raz pierwszy sam wypożyczyłem książkę Czarodziejskie słowo. Byłem bardzo dumny wychodząc ze szkoły. Sławek i Kolka mieli jeszcze lekcję, więc sam poszedłem przez zarośnięty śmieciami nieużytek. Uważałem, żeby nie nadepnąć na jakieś szkło czy żelastwo.

Nagle usłyszałem dziwny dźwięk. Podniosłem głowę i zamarłem. Przede mną stało stado psów. Cofnąłem się, chcąc zawrócić, ale już było za późno psy mnie otoczyły. Największy podszedł blisko, zęby szczerząc tuż przy ziemi. Krzyknąłem, nawet nie słysząc swojego głosu. W tej chwili pies skoczył. Próbowałem się zasłonić tornistrem, ale zwierz już szarpał nim po ziemi.

Padłem, zasłaniając się rękami, a wtedy któreś zęby boleśnie wbiły mi się w ramię. Straciłem przytomność. Nie widziałem już, jak przez ogród przegalopowała z łopatą Popielarka. Bez trudu przeskoczyła płot i zaczęła walić psy na oślep. Psy zaskoczyły się, ale już poczuły krew i otoczyły ją razem ze mną. Popielarka szalała, wrzeszczała, machała łopatą. Największy pies skoczył jej na garb i wbił zęby w szyję. Upadła na mnie, przykrywając mnie swoim spódniczyskiem i ciałem…

O tej porze wieś była prawie pusta dzieci w szkole, dorośli w pracy. Zaledwie z powiatu wracał weterynarz z pomocnikiem. Uzgadniali właśnie nową dostawę pasz i szczepienia dla krów. Gdy podjeżdżali polna drogą do wsi, zauważyli zamieszanie pod ogrodem Popielarki trawa poruszała się niespokojnie, a do tego rzęził głuchy pomruk.

Paweł, skręć na ogród Popielarki rzucił weterynarz. Coś tam dziwnego się dzieje.

Paweł skręcił ostro i podjechali bliżej. Przed nimi odkrył się straszny widok. Psy, słysząc samochód, stanęły gotowe do skoku. Wszystko było zalane krwią. Wokół leżały poszarpane zeszyty i książki. Popielarka leżała twarzą do ziemi, ręka aż do kości odgryziona.

Pies, już całkiem oszalały, próbował szarpać jej szyję. Mężczyźni wyskoczyli z samochodu, zaczęli odganiać psy, czym popadnie. Psy rzucały się na nich, kąsały po nogach. Paweł chwycił zakrwawioną łopatę i z całych sił bił psy. Po chwili na szczęście z wioski wybiegli ludzie z widłami, z krzyczeniem i strzelbami. Psy, słysząc strzały, zwiały do lasu.

Popielarka jęknęła. Dopiero wtedy mężczyźni zauważyli, że pod jej ciałem ktoś jeszcze leży.

Zdzisiek, dzwoń na pogotowie, Popielarka żyje!

Gdy ją podnieśli, zobaczyli mnie bladego, zakrwawionego chłopca. Byłem nieprzytomny…

Znowu promień słońca przesuwał się w moim szpitalnym pokoju po twarzy. Otworzyłem oczy. Białe ściany były groźnie surowe.

Gdzie ja jestem? powoli odzyskiwałem świadomość.

Mama, siedząca obok, rozpromieniła się:

Wojtku, synku, obudziłeś się! łzy popłynęły jej po policzkach.

Bardzo bolała mnie zabandażowana ręka i ramię. Wszystko sobie przypomniałem.

Mamo, czy psy odgryzły mi rękę? Już nigdy nie będę pisał?

Nie, synku. Nie odgryzły. Tylko porwane mięśnie. Zrobili ci operację. Wyzdrowiejesz, jeszcze przed ślubem zapomnisz! zażartowała mama. Dziękuj Popielarce. Przykryła cię własnym ciałem. Śpij, kochany.

Popielarkę chowano całą wsią. Psy pogryzły jej obie ręce i nogę. Jej serce nie wytrzymało operacji.

Następnego dnia po tragedii rozjuszeni wiejscy mężczyźni, z dala od urzędników, wybili całą sforę bezpańskich psów czterdzieści trupów pogrzebali za wsią w jednej jamie. Przy lesie znaleźli szczeniaki w norach; dzieciaki ze wsi je przygarnęły do domów.

Opuściłem tylko jedną czwartą w szkole. Ręka średnio się słuchała, ale ćwiczyłem ją codziennie. Pani Olga Nowicka bardzo mnie chwaliła, chłopcy z klasy traktowali jak bohatera.

Z mamą chodziliśmy na grób Popielarki, przynosiliśmy jej duży bukiet kwiatów. Na tabliczce, przybitej do krzyża, napisano: Popielarka, Stanisława Popiel, żyła lat 90. W dniu śmierci właśnie tyle skończyła. Mama płakała.

Los czasem potrafi dziwnie zagrać… Dziękuję ci, Popielarko! Za las i za syna najbardziej. Niech ziemia lekką ci będzie!

Na jasełkach, gdy na scenę wbiegła baba-jaga, nie mogłem wytrzymać wyszedłem z sali, a ręka znów zaczęła boleć. Nigdy jej nie zapomnę.

Nauczyłem się wtedy, że nie zawsze ci, których inni trzymają na dystans, są naprawdę źli. Czasem to właśnie oni gotowi są oddać za kogoś wszystko, co mają nawet życie.