Muchy bzyczą za oknem, słoneczny promyk łaskocze po nosie – czyli jak mały Wojtek został bohaterem w…

Mucha na oknie bzyczała cicho i przenikliwie. Kacper otworzył oczy. Promień słońca łagodnie sunął po poduszce, muskając jego zadarty nosek. Uśmiechnąłem się i słodko” przeciągnąłem. Pod kołdrą było ciepło, przytulnie. Powinienem był już wstawać, ale tak bardzo mi się nie chciało!

Mamo zawołałem nieśmiało. A potem głośniej MAMO!

Mama weszła do pokoju, wycierając ręce o fartuch.

Już wstałeś? Czego wykrzykujesz? podeszła do łóżka, pochyliła się i pocałowała mnie delikatnie w zadarty nosek. Dzień dobry, synku! Wstawaj, urwipołciu!

Objąłem mamę za szyję. Pachniała mlekiem, świeżym chlebem i czymś jeszcze pysznym, swojskim. Kiedyś, gdy mieszkaliśmy w Warszawie, to tata mnie rano budził do przedszkola. Razem ćwiczyliśmy, myliśmy zęby, chlupaliśmy się wodą i śmialiśmy, a mama marudziła i nas poganiała. Ale później coś się zmieniło.

Pewnego dnia tata nie odebrał mnie z przedszkola, a ja siedziałem tam ze stróżem do późnej nocy. Mama przyszła bardzo późno, z zapłakaną twarzą, i powiedziała, że taty już nie ma, że teraz ja jestem jedynym mężczyzną w domu. Co się dokładnie stało, nie wiedziałem, lecz z rozmów dorosłych wywnioskowałem, że tata zginął w wypadku czyimś samochodem. Przez tę sprawę jacyś straszni ludzie zabrali nam mieszkanie. Wkrótce przeprowadziliśmy się na wieś do babci.

Wieś była spora, rozciągała się wzdłuż rzeki i kończyła się lasem. Właśnie tu, przy samym lesie, mieszkała babcia Aniela, a teraz również ja z mamą. Dziadka nie pamiętam, zmarł, gdy byłem bardzo mały, więc teraz główny mężczyzna w rodzinie to ja!

Babcia i mama pracowały w gospodarstwie. Dowiedziałem się, że to taki duży budynek z chlewem, gdzie mieszkają świnie, krowy, a nawet konie. Mama pokazała mi te wszystkie zwierzęta, gdy zabierała mnie na pole. Nie polubiłem gospodarstwa strasznie tam śmierdziało! Zatykałem nos, a mama z babcią tylko się śmiały…

Wyślizgnąłem się w zimnych kapciach i w piżamie wybiegłem na dwór, za potrzebą. Sierpniowy, niedzielny ranek powitał mnie rześkością. Wzdłuż sadu gdzieniegdzie piały koguty; gdzieś daleko szczekały i wyły psy. Babcia wyszła z obórki, pomrukując:

Znowu ktoś podkopał się pod kurnik. Może wilk albo bestia jakaś?

Zaraz jesień pomyślałem, nagle dziwnie dorosły, trochę smutno i z niepokojem Niech już będzie szkoła! Serce mi mocniej zabiło na tę myśl. Z mamą wszystko już przygotowaliśmy. Nowy plecak był taki super! Czytać nauczyłem się tego lata, z pisaniem trochę gorzej…

Na śniadanie była kasza z placuszkami.

Kacper, my z babcią dziś idziemy na grzyby. Dasz radę iść z nami czy jeszcze za mały jesteś? mama spojrzała łobuzersko i porozumiewawczo mrugnęła do babci.

No jasne, że z wami! wykrzyknąłem z ustami pełnymi gorącego racucha i zimnego mleka.

Zebraliśmy się bliżej południa. Las powitał nas chłodem. Były ostatnie sierpniowe dni, choć jeszcze zielone. Grzyby widziałem na każdym kroku, ale mama pokazywała mi, które można zbierać, a które to trujące muchomory. Wędrowaliśmy długo. Babcia zniknęła gdzieś dalej, nie odpowiadała na wołania mamy.

Słońce chyliło się ku zachodowi, kiedy mama powiedziała, że czas wracać. Wielki kosz i reklamówka były wypchane darami lasu. Moje wiaderko z grzybami ciążyło w dłoniach, ale nie narzekałem. Przecież jestem chłopak facet! Trzeba było wyjść z lasu, tylko… dokąd? Mama jakby się zaniepokoiła. Wyglądało na to, że się zgubiliśmy.

Kacper, nie zostawaj w tyle! nawoływała.

Poszliśmy w jedną stronę bagna, w drugą zarośnięta gęstwina. Wróciliśmy. Las nas wciągnął. Zaczęliśmy krzyczeć Babciu!, ale liście osik na wietrze szeleściły tak głośno, że nic nie było słychać. Nie odpowiadała. Mama usiadła na trawie nie wiedziała, co robić. Minęło ze pięć minut. Nagle za nami zachrzęściły suche gałązki w młodniku. Krzaki rozchyliły się i… przed nami stanęła… Baba Jaga! Prawdziwa! Mama zerwała się na równe nogi.

Znieruchomiałem. Staruszka pochyliła się do ziemi, rzuciła na bok wiązkę patyków i podeszła bliżej.

Co, wystraszeni? Nie bójcie się, już od dawna nie gustuję w małych chłopcach! zaśmiała się chrypliwie, pokazując bezzębne usta. Jej nos, krzywy i z brodawkami, śmiesznie podskakiwał.

Zabłądziliście, co? zapytała, nie zważając na nasze osłupienie.

Od kogo wy? Marczewskich może? dopytywała, nie czekając nawet na odpowiedź. Wrzuciła na plecy znowu patyki i ruszyła przed siebie. Obejrzała się, patrząc spod grubych brwi, i dodała:

No, co tak stoicie z otwartymi buziami? Za mną!

Mama z Kacprem pokornie, z koszem i grzybami, poszli za staruszką. Szła pewnie, rozgarniała wysoką trawę i wkrótce las się rozrzedził. Wyszliśmy na szeroką polanę. Na końcu wsi widać było nasz dom. Po drugiej stronie pojawiła się babcia Aniela. Baba Jaga zaśmiała się chrapliwie, machnęła ręką i zgięta pod ciężarem gałęzi poszła w kierunku wioski.

Dziękujemy pani wymamrotała mama niepewnie, ale Baba Jaga tylko jeszcze raz machnęła ręką z lekceważeniem.

Babcia podeszła do nas.

Mamo, no gdzie ty byłaś! wypominała jej mama. Zgubiliśmy się i dobrze, że ta staruszka nas wyprowadziła z lasu.

O, Ewa, jak można zgubić się w tych kilku sosnach! Przecież jako dziecko chodziłaś tu na jagody!

Babciu, to była prawdziwa Baba Jaga? spytałem oniemiały i zaciekawiony.

No co ty, Kacperku, to Halinowa. Wredna kobiecina, prawie jak czarownica!

Wieczorem przy kolacji pewnie zapytałem:

Babciu, dlaczego ona się nazywa Halinowa?

Tak ją jakoś zawsze nazywali, jeszcze zanim pamiętam. A w młodości była podobno ogromnie gruba. Rodzice mieli wielkie gospodarstwo. Siadała z kawałem chleba z masłem i cukrem na ławce przed domem, zajadała Dzieciaki patrzyły, ślinka im ciekła a ona nie dała nawet gryza. Przyjaciół nie miała, chłopaki wołali za nią: Pękniesz kiedyś od tego brzucha, pępek ci się rozchodzi! Cały czas chodziła z tym brzuchem z przodu. Ja ją już pamiętam dorosłą. Miałam wtedy dziesięć lat, a ona po trzydziestce. Spotykała się z Jankiem, traktorzystą, młodszy był od niej. Porządna była wtedy nie chuda, nie gruba, zwykła, tylko nos trochę długi miała. Wzięła z nim ślub, syn się urodził.

Chłopiec miał jakieś osiem lat, gdy wiosną woda w rzece była wysoka, ludzie spławiali drewno z boru. Chłopaki bawili się na pniach, skakali po kłodach były śliskie, niebezpieczne. Więksi to potrafili się podciągnąć, jak wpadli do wody, a ten Halinowej był drobny, słabiutki. Wpadł, brzeg kłody go przygniótł do wody Szukali go trzy dni, znaleźli niżej w rzece. Halinową ruszyło na umyśle, a Janka ciąg do wódki zabił. Zimą znaleźli go zamarzniętego pod lasem. Wracał pieszo z PGR-u, zamiótł go śnieg na rozstaju. Koledzy chcieli, żeby nocował w garażu, uparty był. Halinową wypuścili ze szpitala, niby doszła do siebie, ale dziwna się stała, nieśmiała ludzi, samotnica. Z pięćdziesiąt lat już mieszka samotnie, ludzi unika, kozę ma, zioła zbiera, leczy, jeśli ktoś ją poprosi.

Babcia zamilkła, a mama zaczęła sprzątać stół.

Tak to z losem bywa powiedziała zamyślona mama. Także zrobiło mi się żal Halinowej.

Wrzesień przyniósł piękne, słoneczne dni. Rano bywało chłodno, nawet szron na łące, ale w dzień świeciło jak latem. Powietrze było przejrzyste, rześkie. Kopaliśmy ziemniaki. Chodziłem do szkoły już drugi tydzień. Pamiętać będę chyba zawsze to pierwsze września i nauczycielkę, dobrą, wymagającą, która wzięła mnie za rękę do klasy, bo byłem najmniejszym pierwszakiem w szeregu.

Ocen pierwszoklasistom nie stawiano, ale pani Alicja zawsze mnie chwaliła, powtarzała, że się staram, tylko muszę więcej pisać, by poprawić charakter pisma. Poznałem dwóch chłopaków, Sławka i Kacpra z mojej ulicy oni byli w drugiej klasie i razem chodziliśmy ze szkoły, gdy lekcje nam się nakładały. Szkoła była na drugim końcu wsi, więc pokazali mi skrót przez pustkowie i ogród Halinowej. Czasem odbierała mnie babcia, czasem mama.

W tamten dzień miałem szczęście. Pani wstawiła mi dwie czerwone gwiazdki do zeszytu, zapisała mnie do szkolnej biblioteki, gdzie dostałem książkę Cudowne słowo. Miałem świetny humor, gdy wychodziłem ze szkoły. Sławek i Kacper mieli jeszcze lekcję, więc szedłem sam skrótem przez wysypisko ze starymi rzeczami, słoikami i innym rupieciem. Musiałem zwracać uwagę, żeby nie wdepnąć w coś nieprzyjemnego.

Nagle usłyszałem dziwny dźwięk. Podniosłem głowę i zamarłem. Przede mną stało stado psów. Dużo ich było. Zaraz się cofnąłem chciałem uciekać, ale już za późno psy mnie otoczyły. Największy pies podszedł blisko, opuścił łeb i wyszczerzył zęby. Wydałem z siebie krzyk. W tej chwili pies rzucił się na mnie, próbowałem zasłonić się plecakiem, ale rozwścieczone zwierzę wyrwało mi go z rąk i szarpało po ziemi. Przewróciłem się, zasłaniałem rękami twarz, gdy poczułem ostre kły w ramieniu i straciłem przytomność.

Nie widziałem już, jak przez ogród pędziła przygarbiona Baba Jaga z łopatą. Przeskoczyła przez płot i zaczęła walić we wściekłe psy. Psy nie spodziewały się oporu, ale było ich za dużo, już leciały na krew. Otoczyły babinę i leżącego chłopaka. Starucha oszalała ze złości, krzyczała, wymachiwała łopatą. Największy pies rzucił się jej na kark, wbił zęby w szyję. Tracąc świadomość, Halinowa rzuciła się na mnie, osłaniając mnie swoim ciałem i długą aż do ziemi spódnicą

W tym czasie we wsi było pusto dzieci w szkole, dorośli w pracy. Weterynarz z pomocnikiem wracali od wójta załatwiali pasze i szczepionki dla krów. Jadąc polną drogą, weterynarz zauważył zamieszanie przy ogródku Halinowej i dziwne odgłosy.

Olek, zawróć do ogródka Halinowej, coś się tam dzieje?

Olek podjechał bliżej do miejsca zamieszania. To, co zobaczyli, ich przeraziło. Stado psów szczerzyło zęby, wszędzie krew, potargane zeszyty, książki. Babina leżała twarzą do ziemi, z pogryzioną do kości ręką. Pies stał na jej plecach i szarpał za szyję. Przerażeni mężczyźni wyskoczyli z samochodu, zaczęli odganiać psy czym się dało. Psy skakały im do nóg, łapały za spodnie. Olek złapał okrwawioną łopatę i walił na oślep. Psy piszczały, szczekały. Wódz miał rozciętą głowę. Od strony wsi nadbiegali ludzie z widłami, bronią, strzelali w powietrze. Wódz, zawył, pokazując kły, i ruszył w kierunku lasu, za nim pobiegło całe stado.

Babina jęknęła. Wtedy mężczyźni zobaczyli, że pod nią jest jeszcze ktoś.

Olek, dzwoń po karetkę. Babina chyba żyje!

Gdy podnieśli Halinową i położyli na trawie, zobaczyli pod nią bladego, zakrwawionego chłopca. Nieprzytomny

Promień jesiennego słońca ślizgał się po poduszce i po moim zadartym nosku. Otworzyłem oczy. Białe ściany szpitala były zimne, przerażające.

Gdzie ja jestem? myśl powoli wracała do głowy. Poruszyłem się.

Mama, siedząca obok, ucieszyła się.

Kacperku, synku, nareszcie! rozpłakała się.

Mocno bolała mnie zabandażowana ręka i ramię. Przypomniałem sobie wszystko.

Mamo, czy psy odgryzły mi rękę, nie będę już pisał?

Nie, kochanie. Tylko ją pogryzły. Zrobili ci operację. Do wesela się zagoi zażartowała mama. Dziękuj Halinowej. Przykryła cię własnym ciałem. Śpij spokojnie

Halinową żegnaliśmy całą wsią. Psy pogryzły jej obie ręce i nogę. Serce starszej kobiety nie wytrzymało na stole operacyjnym.

Na drugi dzień po wydarzeniach rozwścieczeni wiejscy chłopi po cichu zastrzelili całą dziką sforę. Policzyli czterdzieści psów wrzucili za wsią do wielkiego dołu i zasypali ziemią. Przy lesie znaleźli jamy z miotem szczeniąt te zabrali ludzie do domów.

Opuszczałem szkołę tylko przez jedną ćwiartkę. Ręka jeszcze gorzej pisała, ale codziennie ją ćwiczyłem. Pani Alicja chwaliła mnie. Kumple uważali za bohatera.

Razem z mamą chodziliśmy na cmentarz i przynosiliśmy Halinowej duży bukiet kwiatów. Na tabliczce krzyża napisano, że naprawdę miała na nazwisko Halina Wolska; w dniu śmierci skończyła równo dziewięćdziesiąt lat. Mama płakała.

Los dziwnie rozdziela karty Dziękuję, Halinowo! I za las, i przede wszystkim za mojego syna! Niech ci ziemia lekką będzie!

Kiedy na noworoczne święto w szkole na scenę wyskoczyła Baba Jaga, rozpłakałem się i uciekłem z sali. Ręka nagle zabolała. Wspomniałem Halinową

Z tego wszystkiego nauczyłem się jednego: ci, których omijają inni i których niesprawiedliwie traktujemy, często okazują się tymi najbardziej odważnymi i dobrymi. Nigdy nie zapomnę lekcji odwagi i poświęcenia, którą dostałem dzięki Halinowej. Teraz wiem, że warto mieć otwarte serce nawet dla tych, którzy wydają się dziwni czy nieprzystępni czasem to właśnie oni stają się prawdziwymi bohaterami.