Uncategorized

Mówią, że z wiekiem stajesz się niewidzialna… Że już nie jesteś ważna. Że przeszkadzasz. Mówią to z takim chłodem, że aż boli — jakby to, że przestajesz być zauważana, było częścią umowy na starzenie się. Jakbyś miała pogodzić się z kątem… przemienić się w kolejny przedmiot w pokoju — milczącą, nieruchomą, z boku. Ale ja nie urodziłam się do kątów. Nie będę prosić o zgodę, żeby istnieć. Nie zamierzam ściszać głosu, by nie przeszkadzać. Nie przyszłam na świat, by stać się cieniem samej siebie, ani się zmniejszać, by innym było wygodniej. Nie, panowie. W tym wieku — kiedy wielu czeka, aż zgasnę… ja wybieram, by płonąć. Nie przepraszam za zmarszczki. Jestem z nich dumna. Każda jest podpisem od życia — że kochałam, śmiałam się, płakałam, przeżywałam. Odmówiłam przestać być kobietą tylko dlatego, że już nie pasuję do filtrów, albo że kości nie znoszą już szpilek. Jestem wciąż pragnieniem. Jestem kreatywnością. Jestem wolnością. A jeśli to kogoś drażni… tym lepiej. Nie wstydzę się siwych włosów. Wstydziłabym się, gdybym nie przeżyła tyle, by je mieć. Nie gasnę. Nie poddaję się. I nie schodzę ze sceny. Wciąż marzę. Wciąż śmieję się na głos. Wciąż tańczę — tak jak potrafię. Wciąż wołam do nieba, że mam jeszcze wiele do powiedzenia. Nie jestem wspomnieniem. Jestem obecnością. Jestem powolnym płomieniem. Jestem żywą duszą. Kobietą z bliznami — która nie potrzebuje już emocjonalnych kul. Kobietą, która nie czeka na cudze spojrzenie, by wiedzieć, że jest silna. Więc nie nazywajcie mnie „biedna”. Nie lekceważcie mnie, bo jestem starsza. Nazwijcie mnie odważną. Nazwijcie mnie siłą. Nazwijcie mnie po imieniu — głośno i z uniesionym kieliszkiem. Nazwijcie mnie Mieczysława. I niech będzie wiadomo: ja jestem tu nadal… wyprostowana, z duszą, która płonie.

Mówią, że z wiekiem stajesz się niewidzialna
Że przestajesz być ważna. Że przeszkadzasz.
Mówią to z takim chłodem, że boli
jakby niezauważalność była wpisana w umowę o starość.
Jakby oczywiste było, że powinnam zaakceptować swój kąt
Stać się kolejnym meblem w pokoju
cichym, nieruchomym, nie wadzącym nikomu.
Ale ja nie urodziłam się, by znikać w kątach.
Nie będę nikogo pytać o pozwolenie, by istnieć.
Nie wyciszę głosu, żeby nie zawadzać.
Nie przyszłam na świat, by być cieniem samej siebie,
ani by się umniejszać, by innym było wygodniej.
Nie, proszę państwa.
W tym wiekugdy wielu czeka aż zgasnę
ja wolę zapłonąć.
Nie przepraszam za zmarszczki.
Jestem z nich dumna.
Każda to ślad życia
dowód, że kochałam, śmiałam się, płakałam, wytrwałam.
Nie przestaję być kobietą
tylko dlatego, że nie mieszczę się już w standardach,
albo że moje kości nie dźwigną już szpilek.
Pozostaję pragnieniem.
Jestem wciąż twórcza.
Wciąż czuję wolność.
A jeśli to razi
tym lepiej.
Nie wstydzę się siwych włosów.
Wstydziłabym się, gdybym nie przeżyła tyle, by na nie zasłużyć.
Nie gasnę.
Nie poddaję się.
Nie schodzę ze sceny.
Wciąż mam marzenia.
Wciąż śmieję się na cały głos.
Wciąż tańczę na tyle, ile potrafię.
Wciąż wołam do nieba, że mam jeszcze wiele do powiedzenia.
Nie jestem wspomnieniem.
Jestem obecnością.
Jestem żarem, który tli się powoli.
Jestem żywą duszą.
Kobietą z bliznami
która nie potrzebuje już podpórek dla emocji.
Kobietą, która nie czeka na potwierdzenie własnej siły w oczach obcych.
Dlatego nie mówcie do mnie biedaczka.
Nie lekceważcie mnie, bo jestem starsza.
Nazwijcie mnie odważną.
Nazwijcie mnie siłą.
Mówcie do mnie po imieniu
twardym głosem, z podniesionym kieliszkiem.
Nazwijcie mnie Milka.
I niech będzie wiadome:
wciąż tu jestem
wyprostowana, z duszą, która płonie.

Related Topics:

Ciekawostki3 lata ago

Przyszła synowa została u nas na noc. Rano odwiedziła nas moja siostrzenica i okazało się, że ona i narzeczona syna się znają. A następnego dnia przyjechała jego przyszła teściowa razem z córką i urządziły straszną awanturę. Z jakiegoś powodu moja siostrzenica powiedziała synowej, że ja i mój mąż nie będziemy im pomagać po ślubie i jeszcze że chcemy sprzedać samochód naszego syna. W rezultacie ślub się nie odbył

Ciekawostki4 lata ago

Brat przybiegł wcześnie rano, jak tylko dowiedział się, co zrobili rodzice

Rodzina5 lat ago

Obaj moi synowie są żonaci. Moje synowe diametralnie się od siebie różnią – jedna siedzi z telefonem na kanapie, a druga szykuje jedzenie dla wszystkich. Ilona mieszka z nami i nie chce jej się nic robić. Pewnego dnia nie mogłam się powstrzymać i ją zawstydziłam, mówiąc, że u niej zawsze jest brudno. Teraz nikt w domu ze mną nie rozmawia

Historie4 lata ago

„To u was można brać prysznic dłużej niż 30 minut?” – usłyszałam od koleżanki, która mieszka w Niemczech

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

No co, pokaż swoją wieśniaczkę! – uśmiechnęła się matka. Ale na widok Wiki zamilkła.