Uncategorized

Mówią, że wraz z wiekiem stajesz się niewidzialna… Że już nie jesteś ważna. Że przeszkadzasz. Mówią to z taką chłodną obojętnością, że aż boli — jakby niezauważanie było częścią umowy o starzeniu się. Jakby trzeba było pogodzić się z miejscem w kącie… zamienić się w kolejny przedmiot w pokoju — milczącą, nieruchomą, na uboczu. Ale ja nie przyszłam na świat, by siedzieć w kącie. Nie będę prosić o pozwolenie na istnienie. Nie będę ściszać głosu, by nie przeszkadzać. Nie przyszłam tutaj po to, by stać się własnym cieniem ani się umniejszać, żeby innym było wygodniej. Nie, proszę państwa. W tym wieku — gdy wielu czeka, aż zgaśnie mój płomień… ja wybieram, by zapłonąć jeszcze mocniej. Nie przepraszam za moje zmarszczki. Jestem z nich dumna. Każda z nich to podpis samego życia — że kochałam, śmiałam się, płakałam, przetrwałam. Nie przestanę być kobietą tylko dlatego, że nie mieszczę się już w filtrach albo moje kości nie wytrzymują już obcasów. Nadal mam pragnienia. Nadal jestem twórcza. Nadal jestem wolna. A jeśli to komuś przeszkadza… tym lepiej. Nie wstydzę się swoich siwych włosów. Wstydziłabym się tylko, gdybym nie dożyła, by je mieć. Nie gasnę. Nie poddaję się. Nie schodzę ze sceny. Wciąż marzę. Wciąż śmieję się na głos. Wciąż tańczę — jak potrafię. Wciąż wołam do nieba, że mam jeszcze wiele do powiedzenia. Nie jestem wspomnieniem. Jestem obecnością. Jestem cichym płomieniem. Jestem żywą duszą. Kobietą z bliznami — która nie potrzebuje już emocjonalnych kul. Kobietą, która nie czeka na aprobatę, by wiedzieć, że jest silna. Więc nie nazywajcie mnie „biedaczką”. Nie ignorujcie mnie przez mój wiek. Nazywajcie mnie odważną. Nazywajcie mnie siłą. Nazywajcie mnie po imieniu — głośno i z podniesioną szklanką. Nazywajcie mnie Mieczysława. I niech wszyscy wiedzą: wciąż tu jestem… wyprostowana, z duszą, która płonie.

Mówią, że z wiekiem stajesz się niewidzialna…
Że przestajesz być ważna. Że przeszkadzasz.
Mówią to z taką chłodną obojętnością, aż boli
jakby znikanie z cudzych oczu było wpisane w umowę na starość.
Jakby należało przyjąć swoje miejsce w kącie,
zamienić się w kolejną rzecz w pokoju
cichą, nieruchomą, niewidoczną.
Ale ja nie przyszłam na świat, by stać w kącie.
Nie będę pytać o pozwolenie, by istnieć.
Nie będę uciszać własnego głosu, by nie przeszkadzać.
Nie zostałam stworzona, by być cieniem samego siebie,
ani żeby się pomniejszać, by komuś było wygodniej.
Nie, proszę państwa.
W tym wieku kiedy wielu oczekuje, że zgasnę…
ja wybieram płonąć.
Nie przepraszam za moje zmarszczki.
Jestem z nich dumny.
Każda to podpis życia
że kochałem, śmiałem się, płakałem, przeżywałem.
Nie przestanę być człowiekiem
tylko dlatego, że już nie mieszczę się w czyichś kryteriach,
albo dlatego, że moje stawy nie pozwalają już chodzić w obcasach.
Wciąż mam pragnienia.
Wciąż tworzę.
Wciąż czuję się wolny.
A jeśli to kogoś drażni tym lepiej.
Nie wstydzę się siwych włosów.
Wstydziłbym się, gdybym nie przeżył wystarczająco długo, by na nie zasłużyć.
Nie gasnę.
Nie poddaję się.
Nie schodzę ze sceny.
Wciąż marzę.
Wciąż śmieję się głośno.
Wciąż tańczę jak potrafię.
Wciąż krzyczę w niebo, że mam jeszcze wiele do powiedzenia.
Nie jestem wspomnieniem.
Jestem obecnością.
Jestem powolnym płomieniem.
Jestem żywą duszą.
Jestem człowiekiem z bliznami
który już nie potrzebuje emocjonalnych kul.
Człowiekiem, który nie czeka na czyjeś spojrzenie, by wiedzieć, że jest silny.
Więc nie mówcie o mnie biedaczysko.
Nie lekceważcie mnie tylko dlatego, że jestem starszy.
Nazwijcie mnie odważnym.
Nazwijcie mnie siłą.
Nazwijcie mnie po imieniu
stanowczym głosem, z podniesionym kieliszkiem.
Nazwijcie mnie Mieczysław.
I niech wszyscy wiedzą:
wciąż tu jestem
Wyprostowany, z duszą, która płonie.

Related Topics:

Ciekawostki3 lata ago

Przyszła synowa została u nas na noc. Rano odwiedziła nas moja siostrzenica i okazało się, że ona i narzeczona syna się znają. A następnego dnia przyjechała jego przyszła teściowa razem z córką i urządziły straszną awanturę. Z jakiegoś powodu moja siostrzenica powiedziała synowej, że ja i mój mąż nie będziemy im pomagać po ślubie i jeszcze że chcemy sprzedać samochód naszego syna. W rezultacie ślub się nie odbył

Ciekawostki4 lata ago

Brat przybiegł wcześnie rano, jak tylko dowiedział się, co zrobili rodzice

Rodzina5 lat ago

Obaj moi synowie są żonaci. Moje synowe diametralnie się od siebie różnią – jedna siedzi z telefonem na kanapie, a druga szykuje jedzenie dla wszystkich. Ilona mieszka z nami i nie chce jej się nic robić. Pewnego dnia nie mogłam się powstrzymać i ją zawstydziłam, mówiąc, że u niej zawsze jest brudno. Teraz nikt w domu ze mną nie rozmawia

Historie4 lata ago

„To u was można brać prysznic dłużej niż 30 minut?” – usłyszałam od koleżanki, która mieszka w Niemczech

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

No co, pokaż swoją wieśniaczkę! – uśmiechnęła się matka. Ale na widok Wiki zamilkła.