Moje zasady

Moje zasady

Jak to często bywa, Zosia nie znała swojego ojca. Zostawił ją z matką zaraz po narodzinach. Mieszkały w małym miasteczku w drewnianym domku. Mama nie rozpieszczała córki. Od dziecka Zosia umiała palić w piecu, plewić ogródek, chodzić po zakupy.

Uczyła się na piątki, chętnie chodziła do szkoły, marzyła o aktorstwie i życiu w wielkim mieście. Po maturze wyjechała do Poznania, znalazła pracę z pierwszego ogłoszenia i zaczęła zaocznie studia.

– Marzenia marzeniami, ale potrzebny jest zawód, który zawsze da chleb – mawiała matka. – A u aktorów raz pełno, raz pusto.

Po studiach, gdy zaczęła więcej zarabiać, Zosia kupiła sobie samochód na kredyt. Nie Mercedesa, oczywiście, skromnego, używanego Fiata Punto, ale solidnego. Z dumą przyjechała nim w odwiedziny do mamy.

Teraz ma już inny samochód, ale pierwszego nie zapomniała. Niedawno zobaczyła go na parkingu – nie mogła uwierzyć, że staruszka jeszcze jeździ. Pewnie sama by na nim jeździła do dziś. Ale… Jak to bywa, zakochała się. Pierwsza miłość, pierwsze doświadczenia. Już po krótkim czasie chłopak zaproponował wspólne zamieszkanie. Wynajął małe mieszkanko. Wkrótce namówił Zosię, by sprzedała auto.

– To grat, lada chwila się rozleci. Sprzedajmy i kupimy nowe, które posłuży nam latami – przekonywał. – Lepiej teraz, gdy jeszcze wygląda i jeździ.

Zosia się zgodziła. A jak inaczej? Mężczyzna przecież lepiej zna się na takich rzeczach niż młoda dziewczyna. Zaufala mu, by sam zajął się sprzedażą. Na nowy samochód musiała wziąć kolejny kredyt. Chłopak obiecał, że pomoże spłacać. Jakże się cieszyła z nowej Toyoty Yaris!

I jakoś tak wyszło, że to on głównie jeździł tym autem. Odwiózł Zosię do pracy, a potem ruszał w swoje sprawy. Kilka razy pomógł z ratą, a potem oznajmił, że nie ma pieniędzy.

Póki co, Zosia go kochała, tłumaczyła sobie, lecz pewnego dnia sąsiadka zatrzymała ją w bramie i spytała, czy wie, że jej chłopak przyprowadza do mieszkania inne dziewczyny?

– Na własne oczy widziałam, jak podjechali pod dom, weszli przytuleni do klatki i wyszli po trzech godzinach.

– Tak, wiem. To… – Zosia odczuła narastającą złość i upokorzenie, nie wiedziała, co odpowiedzieć. – Przepraszam, spieszę się – wydukała i szybko poszła w stronę klatki.

– Wypędź go, dziewczyno, póki czas – krzyknęła za nią sąsiadka.

W domu dała upust złości i łzom. Gdy chłopak wrócił, zabrała mu kluczyki i wyrzuciła za drzwi.

Została sama, z samochodem i kredytem. Wieczorami sprzątała biuro, gdzie pracowała, by koledzy nie wiedzieli. Dorabiała korepetycjami z angielskiego. Ledwo wracała do domu, ale szybko spłaciła raty. Potem postanowiła wziąć kredyt na mieszkanie.

Pewnego razu przyjechała do matki na urlop. Po Poznaniu rodzinne miasteczko wydawało się malutkie i postarzałe.

– Czemu sama? Młodość nie trwa wiecznie. Przecież jesteś ładna, masz auto – powiedziała matka.

W przypływie żalu Zosia opowiedziała jej o swoim nieudanym związku.

– Zbyt ufna jesteś. Mówiłam, że w dużym mieście same pokusy i oszuści. Książki czytasz o miłości, a życie wygląda inaczej. Nie ma już rycerzy. Każdy chce żyć kosztem księżniczek. No, ale znajdziesz jeszcze swoją drugą połówkę. – Mama wyszła, lecz wkrótce wróciła z zawiniątkiem.

– Masz. Na wesele zbierałam. Nie będziesz całe życie w wynajmie. Niewiele, ale na wkład własny starczy.

Zosia ucałowała matkę. Obie się popłakały.

Wróciwszy do Poznania, kupiła małe kawalerkę. I tak przychodziła tam tylko spać. Dalej pracowała i uczyła angielskiego wieczorami, by spłacać raty. Ale już nie sprzątała biura. Zmęczona, z przyjemnością wracała do swojego mieszkanka.

Pamiętając bolesne doświadczenia, Zosia ostrożnie podchodziła do mężczyzn. Bała się związków, nie wpuszczała nikogo w swoje życie. W wieku dwudziestu ośmiu lat miała mieszkanie, połowę spłaconego kredytu, samochód, którym dojeżdżała do uczniów.

Wszystko osiągnęła sama, pracą i uporem. Nie każdy chłopak mógłby tyle. Nie miała bogatej rodziny ani ojca, który by pomógł.

Tylko z życiem osobistym nie szło. Nie miała czasu na randki, a i gdzie miałaby poznawać kogoś? A jeśli już kogoś spotkała, nie spieszyła się, by wpuścić go w swoje życie. Choć bardzo pragnęła wyjść za mąż, założyć rodzinę, gotować dla kogoś, prasować koszule, witać po pracy… I oczywiście dzieci.

A tu jak grom z jasnego nieba zjawiła się u niej dawna szkolna przyjaciółka Kasia. Przywiozła od matki Zosi przetwory i ciasta. Adres wyciągnęła od mamy.

– Szczęściara z ciebie, Zocha. Dobrze zrobiłaś, że uciekłaś z naszej dziury. Masz swoje mieszkanie, samochód, widać, że dobrze zarabiasz. A ja przez Krzyśka zostałam. Zakochana w nim od szkoły. Pamiętasz? Jego matka poważnie chorowała. Opiekowałam się nią jak własną mamą. Zebrałam się z łóżka, karmiłam łyżeczką. I co mi z tego przyszło? Tylko przez tę głupią miłość.

Potem matka umarła. Szkoda jej, oczywiście. Za co nas Bóg karze? Już myśleliśmy z Krzyśkiem o ślubie, a tu jak na złość przyjechała nowa, młoda nauczycielka. Nie wiem, jak się poznali, ale zaczął za nią latać. Jak się dowiedziałam, urządziłam im taką awanturę, że popamiętają! Opowiem kiedyś. Długo będą mnie wspominać.

Ja się opiekowałam jego matką, znosiłam smród, wynosiłam nocniki, a on stanął w obronie tej chuderlavej myszy. Jak ci się podoba?

Wtedy postanowiłam wyjechać i zacząć na nowo. Spotkałam twoją mamę w sklepie, dała twój adres, przesyłkę przywiozła. Mądrzejsze dawno uciekły do miasta, jak ty. Mogę u ciebie przespać się kilka dni? Znajdę pracę, wynajmę pokój – zakończyła Kasia.

– No śI tak Zosia znów została sama ze swoimi zasadami, ale teraz wiedziała już, że życie czasem pisze własne scenariusze – i trzeba być na nie gotową.