Moje przyjaciółki mają młode i piękne mamy, a moja przypomina babcię – to strasznie przykre…

U innych dziewczyn mamy są młode i ładne, a ja nie mam takiej. Moja bardziej przypomina babcię – bardzo to przykre…

— Kasia, a Kasiu! Tam twoja babcia przyszła! — Kasia wyjrzała na korytarz i zmarszczyła brwi — pod ścianą stała jej mama.

— Mamo, no czemu przychodzisz po mnie… Przecież sama mogę wrócić, nie jestem już mała — mówiła Kasia, patrząc na matkę ze złością.

— Kasieńko, ale już ciemno. Dziewczynkom nie wolno samej chodzić po nocy, to niebezpieczne — tłumaczyła się mama.

— Mamo, jaka noc! Dopiero siódma wieczorem. I dom tuż obok… Jestem dorosła, prawie trzynastolatka! — dziewczyna szarpnęła torbę i wybiegła ze szkoły muzycznej.

…Kasia urodziła się, gdy rodzice już dawno stracili nadzieję. Pierwszy sygnał, że Hania spodziewa się dziecka, zaskoczył ją, gdy z mężem szykowali się na wizytę u przyjaciół…

— Wojtek… Coś mi niedobrze… Nudzi mnie, jakaś słabość. Może zjadłam coś nieświeżego… Poleżę trochę. Jedź sam, jeśli chcesz… — ale on oczywiście bez niej nie pojechał.

Położyła się na dwa dni, lecząc się domowymi sposobami — płukaniem żołądka, głodówką, herbatą ziołową… Ale nie było lepiej, i trzeciego dnia mąż, mimo jej słabych protestów, wezwał lekarza.

Pielęgniarka uważnie słuchała Hani, stukała po plecach, zajrzała do gardła. Mierzyła temperaturę i zadawała dziwne, jak się jej wydawało, pytania. Zupełnie nie na temat. Patrzyła jakoś podejrzliwie, niby żartobliwie. Hania już chciała wybuchnąć i zrobić jej uwagę o braku profesjonalizmu, ale nie miała siły…

A następnego dnia rano, zgodnie z zaleceniem lekarza, poszli do ginekologa.

Mąż Wojtek został w korytarzu, nerwowo mierząc go krokami, przechadzając się wzdłuż ścian… Gdy Hania wyszła, przeraził się jej wyrazu twarzy. Takie to było niezwykłe. Najpierw głupio się uśmiechała drżącymi ustami, a potem nagle rozpłakała się, podając mu jakiś papier. Ze strachem wziął kartkę, spodziewając się przeczytać coś strasznego…

— Wojtek… Wojtuś… Będziemy mieli dziecko — powiedziała Hania i rozpłakała się na dobre, zakrywając twarz rękami. On przytulił ją i milczał, ogłuszony tą wiadomością, nie wierząc własnym uszom, bojąc się zepsuć tę magiczną chwilę…

Mieli po czterdzieści dwa lata. Hania urodziła praktycznie w czterdziestkę trzecią i była najstarszą pacjentką na oddziale. A pielęgniarki między sobą nazywały ją — „późna mama z ósmej sali”.

I tak, w wyznaczonym czasie Hania urodziła dziewczynkę. Ku zdziwieniu lekarzy i samej Hani, poród przebiegł gładko, bez komplikacji. Łatwiej niż u wielu młodszych matek. Dziecko urodziło się duże, zdrowe i głośne.

Gdy Kasia była mała, nie widziała różnicy między swoją mamą a mamą koleżanki Oli. Mama to mama. Ale gdy podrosła, a była bystrą dziewczynką, pierwszy raz okrutną prawdę usłyszała w przedszkolu.

— Mamo, mamo, a u Kasi mama jest staruszka i zaraz umrze. Bo starzy umierają. Prawda, mamo? — mówił chłopczyk Michał z jej grupy.

Kasia, długo się nie zastanawiając, walnęła go w głowę plastikową zabawką. Na szczęście skończyło się na guzie, ale mama Michała darła się potem jak opętana na całe przedszkole.

— Narobili sobie dzieci na starość! Ona nie emeryturę powinna zbierać, tylko córkę sobie spłodziła! I jeszcze wychować nie potrafią! Złożę skargę! Niech opieka społeczna się tym zajmie! — trzęsła się z gniewu mama Michała, wycierając nos ryczącemu synkowi.

W domu Kasię czekała poważna rozmowa z rodzicami, ale od tamtej pory regularnie waliła Michała i każdego, kto odważył się powiedzieć coś podobnego. A potem zaczęła się zastanawiać, że w ich słowach może być ziarno prawdy… I sama nie zauważyła, jak zaczęła się wstydzić rodziców…

Potem Kasia poszła do szkoły. Zebrania rodzicielskie były dla niej koszmarem. Z przerażeniem wyobrażała sobie, jak nauczycielka zwróci się do jej rodziców. Widziała już, jak stoi zaczerwieniona ze wstydu mama albo zmieszany siwy tata… Dlatego obecność starszych rodziców miała też swoją zaletę. Nie dawała powodów do uwag i uczyła się świetnie.

Oczywiście, mama i tata byli wspaniali, najlepsi na świecie! Kochała ich całym sercem. Ale jakże chciała, żeby jej mama wyglądała jak mama Zosi, która bardziej przypomina starszą siostrę niż matkę. A tata — jak tata Kuby, w świetnych skórzanych spodniach, przyjeżdżający do szkoły w błyszczącym aucie.

Ale nie… Ona miała rodziców w średnim wieku, do tego zupełnie niemodnych. Mama nie lubiła się stroić. Dla niej najlepszym zakupem była książka, a nie buty na obcasie. Tata zaś kochał swoją starą Nissana i spędzał weekendy w garażu, „doprowadzając go do perfekcji”… Kochał też filozofować, czytał romanse historyczne, znał się na polityce i robił najlepszą kapustę kiszoną w okolicy!

Kasia dorosła, skończyła szkołę i dostała się na medycynę. Nawyk pilnej nauki nie poszedł na marne. Skończyła studia z wyróżnieniem i dostała się na staż do pobliskiego szpitala. Praca bardzo jej się podobała, szczególnie że trafiła na świetnego opiekuna, dzięki któremu pokochała stomatologię. Tata, śmiejąc się, nazywał ją „mistrzynią białych uśmiechów”.

Pewnego dnia, gdy Kasia asystowała lekarzowi, do gabinetu wszedł młody mężczyzna skarżący się na ból zęba. Okazało się, że sprawa była bardzo prosta — chłopak zgryzł orzech i złamał ząb. Był wyraźnie zmieszany obecnością sympatycznej dziewczyny i trochę się pogubił. Ale wszystko poszło dobrze — ząb naprawiono, a młody człowiek odszedł zadowolony. Po pracy Kasia niespodziewanie spotkała go pod szpitalem…

— Jeszcze raz dzień dobry, czarodziejko dłoni! Dowiedziałem się, o której kończysz, i postanowiłem zaczekać. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko? — Jakub, bo tak się nazywał, podał jej bukiet róż.

Kasia się zawstydziła, zaróżowiła, ale już w klinice spodobał jej się ten chłopak. Poszli powoli w stronę jej domu, po drodze rozmawiając. OdI wtedy zrozumiała, że prawdziwe piękno rodziców nie tkwi w ich wieku czy wyglądzie, ale w bezwarunkowej miłości, jaką dają każdego dnia.