Moja wspaniała żona.

Byłem uczniem, właśnie kończyłem szkołę i pod koniec roku szkolnego poznałem Annę. Studiowała na pierwszym roku, ale w innym mieście. Z czasem zaczęliśmy się spotykać, Ania bardzo mi się podobała, była mądra, dobrze się uczyła, a przy tym była piękna, bardzo miła i sympatyczna. To właśnie jej dobroć ujęła mnie. Gdy tylko zaczęliśmy się spotykać, czułem, jakbym znał Anię od bardzo dawna, a my znaliśmy się tylko przez tydzień. Bardzo dobrze się z nią czułem, od swojej dziewczyny doznałem też sporo sympatii i wzajemności.

Poznaliśmy się dzięki obecnej matce chrzestnej naszego synka, z którą wtedy się przyjaźniłem. Janina przedstawiła nas sobie, gdy zaprosiła mnie i Anię w tym samym czasie, do swojego domu. Tego dnia nie zwróciłem uwagi na moją przyszłą dziewczynę w szczególny sposób. Dopiero za jakiś czas zaczęliśmy się spotykać.
Między nami wszystko układało się dobrze, często jeździłem do miasta, w którym uczyła się Ania, spędzaliśmy razem każdą wolną chwilę, a z czasem częściej przebywałem w jej wynajętym mieszkaniu, niż w swoim domu.

Nasze cudne i beztroskie życie zostało przerwane, gdy Ania powiedziała mi, że spodziewa się dziecka. W tym czasie byłem jeszcze uczniem, a ona studentką pierwszego roku. Nie wiedzieliśmy, co robić, jak dalej postępować. Matka Ani była bardzo przeciwna rodzeniu dziecka w tak młodym wieku, ale ja zdecydowałem stanowczo, że będziemy mieli to dziecko. Byłem wtedy bardzo młody, wiedziałem jednak, że za swoje czyny trzeba odpowiadać, a tym bardziej za konsekwencje, jakie niosą te czyny.

Moi rodzice mnie wspierali, zabrałem więc Anię do mojego domu i zamieszkaliśmy razem. Wiedziałem, że wspólne życie z rodzicami nie było dobrym rozwiązaniem, ale nie mogłem jeszcze tyle zarobić, aby wystarczyło, na wynajęcie mieszkania, na dziecko i na jedzenie. Nie chcieli mnie przyjąć do pracy, ponieważ byłem jeszcze nieletni i moja mama pomagała nam finansowo.

Ania wciąż przypominała mi, że musimy prowadzić normalne życie rodzinne, bez osób z zewnątrz i zawsze wspierała mnie we wszystkim. Kiedy nasz syn Adaś trochę podrósł, poszedł do przedszkola, ja znalazłem lepszą pracę. Wynajęliśmy mieszkanie i wreszcie zamieszkaliśmy osobno. To wszystko zawdzięczam mojej żonie, gdyby nie jej wsparcie, nie byłbym w stanie tego zrobić, chociaż kiedyś twierdziłem, że nigdy się nie ożenię, a o dzieciach to w ogóle nie ma mowy. Los sprawił, że odnalazłem swoje szczęście, nie zdawałem sobie tylko sprawy, że wszystko potoczy się tak szybko.

Pracowałem, dobrze zarabiałem i stać nas było na coraz więcej. Mogliśmy sobie pozwolić na spędzenie urlopu nad morzem. Dla syna była to wielka frajda, a my odpoczęliśmy. Nasze marzenia bardzo szybko zaczęły się spełniać. Matka Ani poprosiła córkę o wybaczenie za jej wcześniejszą postawę. Ania przyjęła przeprosiny i mama podarowała nam mieszkanie. Bardzo się z tego cieszyliśmy, ponieważ teraz będzie możliwość odkładania pieniędzy na moje marzenie, a zawsze marzyłem o otwarciu własnej restauracji.

Kupiliśmy też wymarzony samochód. Teraz dążę do tego, aby mój pomysł i marzenie wprowadzić w życie. Nie wiem, co bym zrobił bez Ani, ona jest moim wsparciem i aniołem stróżem. Jestem pewien, że każda kobieta może poprowadzić swojego męża we właściwym kierunku i oboje będą zadowoleni z bycia razem.