Moja teściowa zamierza świętować swoje urodziny w naszym mieszkaniu – mimo napiętej relacji, noworodka w domu i własnych zastrzeżeń muszę ją gościć, choć czuję się tam tylko lokatorką

Słuchaj, muszę się wygadać, bo już chyba zwariuję od tego wszystkiego Jutro u nas w mieszkaniu ma się odbyć urodzinowa domówka mojej teściowej.

Moja córeczka ma dopiero cztery i pół miesiąca. Na początku to ona nas zaprosiła do siebie wymyśliliśmy, że wtedy moja mama posiedzi z małą. Ale oczywiście, w ostatniej chwili zmieniła zdanie i postanowiła, że to ona, teść i moja szwagierka przyjdą świętować do nas. Ja pieniędzy na restaurację nie mam, mężowi się ten pomysł nie podoba, a oni i tak by się nie zgodzili bo to oszczędni ludzie, zresztą zawsze byli.

Próbuję zrozumieć, o co jej chodzi. Czemu ona nagle chce u nas ten swój jubileusz wyprawiać chce mi dopiec, pokazać, że nie nadaję się na gospodynię, czy naprawdę chodzi jej o rodzinne spotkanie przy stole? Od początku nasze relacje są na ostrzu noża, a po porodzie zrobiło się tylko gorzej. Mam wrażenie, że próbuje jakoś załagodzić nasze tarcia Ale to nie jest dobry sposób. Nie to, żebym była przez nią regularnie obrażana, chociaż kiedyś potrafiła mi naprawdę dogryźć. Resztki cieplejszych uczuć jakie miałam, po prostu zniknęły bez śladu. Nawet jak się sztucznie uśmiecha, to już wiem, co o mnie naprawdę myśli.

Wcale nie zabroniłam jej widywać wnuczki. Sama jakoś nie wykazuje chęci zawsze w piątek pytam męża, czy jego mama w tym tygodniu chce zobaczyć małą. Ja nie mam nic przeciwko temu, żeby babcia spędziła czas z wnuczką. Chociaż szczerze za każdym razem czuję tę niezręczność w powietrzu. Z jej strony może przez to, jak się kiedyś zachowała; z mojej, bo pamiętam te jej słowa.

Fakt, nie pochodzę z idealnej rodziny tata i siostra mają problem z alkoholem. No i co z tego? To już przestaję być człowiekiem? Teściowa nie musi rozumieć mojego pragnienia, żeby w weekend pospać chwilę dłużej, jak córeczka pozwoli. Dla mnie weekend to błogosławieństwo, nie muszę zrywać się o 6:30 robić mężowi śniadania (o tej godzinie marzę tylko o śnie, mała wtedy śpi, a ja ledwo powłóczę nogami). Raz mówią, że przyjdą, potem że nie, potem znów że będą Za każdym razem, kiedy słyszę przekręcany w zamku klucz, mam ochotę uciekać gdzie pieprz rośnie.

I wiesz co, jeszcze to wieczne przypominanie, że to jej mieszkanie, jej zasady, jej reguły. Niby rozumiem, ale skoro w nim mieszkam, to mogę czasem łazić w piżamie i z rozwichrzonymi włosami. Trochę kultury by się przydało. Przecież zwykły właściciel, który wynajmuje komuś mieszkanie, nie wpada bez uprzedzenia i nie otwiera drzwi bez dzwonienia? Dla mnie to jest takie ciche pamiętaj komu to należy.

To napięcie między nami zaczęło się już na etapie zaręczyn. Nie była w ogóle ciekawa, kim jestem, nawet wtedy, gdy mój mąż się jej oświadczył. Jak tylko usłyszała, że złożyliśmy papiery w urzędzie stanu cywilnego, dopytywała mnie dziesiątki razy, bo nie chciała uwierzyć. Nie chciała nawet spotkać się ze mną na kawę czy w mieszkaniu. Oczywiście nie ma pojęcia, że wcześniej nie miałam żadnego chłopaka.

Na teściową natknęłam się przypadkiem, kiedy z mężem byliśmy razem już prawie pół roku. Zachowała się wtedy nie do końca fajnie można powiedzieć, że wręcz ordynarnie, kiedy przyprowadził mnie, żeby się przedstawić. Teścia widziałam tylko na naszym ślubie. Może stąd ta moja uraza.

Nie cierpię grać, udawać sztucznej uprzejmości, chociaż dobrze mi to wychodzi, jak muszę. Ale w tej sytuacji naprawdę już nie chcę nawet udawać, że zależy mi na dobrych stosunkach. Mieszkamy wprawdzie w jej mieszkaniu, ale co mnie to Przecież formalnie już przepisała mieszkanie na syna. A pamiętam dobrze, jak na drugi dzień po powrocie ze szpitala naprawdę mnie upokorzyła. Wypominała mi moją rodzinę i jeszcze rzuciła, że siedzę jej synowi na karku. Jak można w wieku pięćdziesięciu paru lat tak się zachować wobec własnej synowej, która nikomu krzywdy nie zrobiła? No chyba, że to, że jej zabrałam ukochanego synka i teraz jestem po porodzie wykończona

Odwiedzin nie mam nic przeciwko, tylko nie chcę nikogo u siebie gościć na stałe. Po prostu nie jest mi miło, kiedy mam pomagać w szykowaniu stołu kobiecie, za którą nie przepadam, biegać między kuchnią a dzieckiem i czekać, aż goście w końcu wyjdą. Ale spoko, prezent dla teściowej kupiłam, będzie miała co odpakować.