Moja teściowa wychodzi na randkę, a ja zostaję z wnuczką.

Moja swiekra, Ludwika Kowalska, od wielu lat żyje bez męża. Rozstanie z ojcem mojego męża było trudne, a ona praktycznie sama wychowała syna. Nie brakowało jej męskiej uwagi — zawsze była kobietą pełną werwy, z charakterem — ale drugi raz za mąż nie wyszła. Mówi, że bała się, że macocha skrzywdzi jej chłopca. Z jej usposobieniem na pewno by na to nie pozwoliła. W efekcie cała jej młodość minęła na pracy i wychowaniu syna. O randkach nawet nie było mowy — wszystkie myśli zajmowała troska, jak utrzymać dziecko i wychować je na porządnego człowieka, zwłaszcza gdy były mąż nie dość, że nie płacił alimentów, to nawet grosza na syna nie dał.

I trzeba przyznać, że świetnie sobie poradziła. Za to jestem jej ogromnie wdzięczna. Mój mąż to człowiek solidny i troskliwy, a ja wiem, że to jej zasługa.

Ale syn wyrósł, ożenił się, urodziła nam się córka, a Ludwice Kowalskiej pojawiła się wnuczka — nowy cel życia. Uwielbia z nią spędzać czas: spacerują po parkach, pieką babeczki, czytają bajki. Wydawałoby się — żyj i ciesz się. A jednak — w jej życiu nagle zaszły zmiany, i to takie, że do dziś jestem w szoku.

Przed Bożym Narodzeniem poznała mężczyznę. Przypadkiem, w kolejce w galerii handlowej w centrum Krakowa. Rozmowa zeszła na wspólne tematy, wymienili się numerami i tak się zaczęło. On, Witold Nowak, to były wojskowy, podpułkownik w stanie spoczynku, też po rozwodzie, mieszka sam. Jak twierdzi swiekra, mają tyle wspólnego, że to musiał być los. Oboje uwielbiają stare polskie filmy, spacery nad Wisłą, czytają te same książki. Nawet herbatę piją tak samo — bez cukru, z plasterkiem cytryny. Jakby żywcem wyjęte z romantycznej komedii!

Ale jest jeden problem: Witold ciągle zaprasza ją na randkę. A my z mężem pracujemy do późna, więc wnuczka niemal cały czas jest pod opieką babci. Zabierać dziecko na romantyczne spotkanie? To raczej nie wchodzi w grę. Wczoraj Ludwika Kowalska zadzwoniła do mnie z prośbą, przy której mało nie zakrztusiłam się kawą: „Marysiu, posiedź proszę z Zosią wieczorem, a ja… tylko na chwilę, na randkę wybiegnę”.

Szczerze, ledwo powstrzymałam śmiech. Randka? W jej wieku? Ma już ponad pięćdziesiątkę, a zachowuje się jak nastolatka, która wybiera się na spacer z adoratorem, a potem, proszę bardzo, na wystawę współczesnej sztuki! Zaproponowałam: „Niech ten Witold przyjdzie do was, napijecie się herbaty, Zosia będzie pod opieką”. Ale nie, Ludwika Kowalska uparła się: „To nie to samo, Marysiu, to musi być prawdziwa randka, ze spacerem, z rozmową pod gwiazdami”. Jak z romantycznej powieści!

Musiałam zwolnić się z pracy. Szef spojrzał na mnie jak na wariatkę, ale się zgodził. A teraz siedzę i myślę: to nie będzie jednorazowe wydarzenie. Patrząc na to, jak moja swiekra błyszczy oczami, gdy mówi o swoim Witoldzie, jedno spotkanie to za mało. Już czuję, że wkrótce albo będę brała urlop na własny koszt, albo będę musiała szukać przedszkola dla Zosi. Bo wszystko wskazuje na to, że u Ludwiki Kowalskiej to poważna sprawa. Nawet zasugerowała, że Witold to człowiek stateczny i może to się skończyć ślubem. Ślubem! W jej wieku!

Oczywiście, nie sprzeciwiam się, każdy ma prawo do szczęścia. Ale czy w tym wieku szczęście tkwi w mężczyznach? Czy nie w tym, żeby niańczyć wnuki, piec dla nich naleśniki, zabierać na place zabaw? A może się mylę? Może miłość nie zna wieku i nawet na emeryturze można spotkać tę jedyną osobę? Mimo wszystko nie mogę w to uwierzyć: swiekra, która zawsze była dla mnie wzorem surowości i porządku, nagle zmienia sięW końcu jednak uśmiechnęłam się pod nosem, bo cóż może być piękniejszego niż widok kogoś, kto w jesieni życia znów poczuł się jak zakochany nastolatek.