Moja teściowa postanowiła urządzić swoje urodziny w naszym mieszkaniu – mimo napiętych relacji, mojego czteromiesięcznego dziecka i zamieszania z rodziną, teraz muszę zostać gospodynią i udawać serdeczność, choć wolałabym jej nie widywać

Dziś wieczorem siedzę zamyślona i próbuję się przygotować psychicznie na jutrzejszy dzień. Moja teściowa będzie obchodzić urodziny właśnie u nas w mieszkaniu.

Moja córeczka ma cztery i pół miesiąca. Na początku teściowa zaprosiła nas do siebie, a my już ustaliliśmy, że moja mama zajmie się małą na czas wizyty. Potem jednak teściowa zmieniła plany teraz chce świętować urodziny w naszym mieszkaniu, razem z teściem i swoją wnuczką. O wyjściu do restauracji nawet nie ma mowy, nie stać mnie na to, poza tym mój mąż i tak się nie zgadza, a ona z teściem nie mają takich wymagań. Są bardzo skromni, wręcz oszczędni w stosunku do życia.

Tak naprawdę nie wiem, czemu podjęła decyzję, że będzie świętować właśnie u nas. Czy chce mnie zirytować? Ustawić w niekorzystnym świetle jako gospodynię? Czy po prostu zebrać rodzinę przy jednym stole? Nasza relacja od początku była napięta, ale po narodzinach Zuzi sytuacja się jeszcze pogorszyła. Wydaje mi się, że teściowa próbuje rozwiązać ten konflikt na swój sposób, jednak ja nie sądzę, że to dobra droga. Nie powiem, żeby mnie otwarcie obrażała, ale zdarzyło jej się mnie uderzyć słowem tak mocno, że resztki sympatii, które do niej miałam, wyparowały bezpowrotnie. Bo teraz już wiem niezależnie, jak szeroko się uśmiechnie, co tak naprawdę sobie o mnie myśli.

Nie zabraniałam jej widywać się z wnuczką to ona z własnej inicjatywy nie wykazuje specjalnego zainteresowania. Zanim kończy się tydzień, zawsze pytam męża, czy babcia chce zobaczyć małą. Czyli nie mam nic przeciwko, by spotkali się z wnuczką. Ale sama nie odczuwam potrzeby się z nią spotykać jest wtedy między nami niezręcznie. Ona może pamięta, co mi kiedyś powiedziała, ja zresztą też aż za dobrze pamiętam.

Tak, pochodzę z rodziny, gdzie różnie bywało tata i siostra mają problem z alkoholem. No i? Jestem przez to gorsza? Czy naprawdę trudno jej zaakceptować to, że w weekend mogłabym pospać dłużej, jeśli mała pozwoli? Sobota i niedziela to dla mnie zbawienie nie muszę zrywać się o szóstej trzydzieści i robić mężowi śniadania, gdy cały organizm błaga o choć trochę snu, a Zuzia jeszcze śpi. Nieraz w jednej chwili mówi, że przyjdzie, za chwilę, że nie. Słysząc przekręcany klucz w zamku, czasem najchętniej uciekłabym z domu

I jeszcze te ciągłe przypominanie, czyj to tak naprawdę lokal. Jej mieszkanie, zgoda ale przecież ja tutaj mieszkam, płacimy rachunki i żyjemy jak rodzina. Kiedy ktoś wynajmuje lokatorowi mieszkanie, to przecież nie wchodzi potem bez uprzedzenia, prawda? Dla mnie to takie pasywno-agresywne pokazywanie: ten sufit należy do mnie.

Nasze relacje są chłodne, bo ona nigdy nie chciała się mnie bliżej poznać, nawet wtedy, gdy dowiedziała się, że jej syn mi się oświadczył. Po złożeniu odpowiednich dokumentów do urzędu stanu cywilnego, dzwoniła kilka razy z niedowierzaniem, pytając, czy to na pewno prawda. Nawet wtedy nie chciała się ze mną spotkać, ani w kawiarni, ani w domu. Oczywiście nie wie o tym, że przed jej synem nie miałam nikogo.

Poznałyśmy się zupełnie przypadkowo, gdy już byłam z Radkiem pięć miesięcy. Zamiast wywołać pozytywne wrażenie, zachowywała się bez taktu, wręcz obcesowo można powiedzieć, że była nieprzyjemna, gdy Radek przyprowadził mnie na przedstawienie rodzicom. Swojego teścia widziałam tylko raz na naszym ślubie. Może dlatego pojawiła się we mnie niechęć.

Nie znoszę udawania choć jak życie zmusi, radzę sobie z tym całkiem nieźle. Ale tym razem nawet nie mam siły udawać uprzejmości. Tak, mieszkamy w jej mieszkaniu, ale to przecież prezent dla Radka. Po powrocie ze szpitala dwa dni po porodzie, potrafiła mi bez ogródek powiedzieć, z jakiej rodziny pochodzę, zarzucała mi, że siedzę Radkowi na głowie. Jak można mieć 55 lat i tak napastliwie odnosić się do świeżo upieczonej synowej, która nic jej nie zawiniła (poza tym, że zabrała jej syna), jeszcze kilka dni po porodzie?

Gości nie mam nic przeciwko, ale nie chcę gościć właśnie jej. Będę musiała pomóc jej przy stole, biegać od dziecka do kuchni i cierpliwie czekać, aż wszyscy się zbiorą do wyjścia. Przynajmniej prezent już mam kupiony I tylko pozostaje mieć nadzieję, że ten dzień minie szybko, a ja będę mogła oddychać pełną piersią dopiero następnego poranka.