Moja teściowa mówi, że nie okazuję jej szacunku i nie chcę do nich przychodzić, bo mają niehigieniczne warunki w domu.

Moi teściowie mieszkają niedaleko od nas, tylko 15 minut spacerem. Ale przez całe 7 lat naszego małżeństwa sami odwiedzili nas może 5 razy, a i ja zapraszałam ich jedynie na urodziny ich syna albo wnuka.

Za to oni chcą, żebyśmy ich odwiedzali w każdy weekend. Nie lubię do nich chodzić – nie sprzątają regularnie i wszędzie jest kocia sierść. Oczywiście, wszystko rozumiem – mieszkają sami i nie są już młodzi, ale mogliby kogoś poprosić o pomoc, sama nawet wiele razy im to proponowałam. Ale ciągle odmawiają.

Zaproponowałam nawet mężowi, żeby w prezencie zamówił dla nich firmę sprzątającą.

Ale są bardzo uparci.

Doszło już do tego, że staram się u nich nie jeść i nie zostawać na dłużej. A po wizycie wszystkie swoje rzeczy od razu wrzucam do pralki. Nie czepiam się wcale aż tak bardzo, jak mogłoby się wydawać, ale wszystko ma swoje granice.

Kiedyś namówiłam męża, żeby poszedł do nich i posprzątał przed świętami, bo przyjdą goście i nie można ich przyjmować w takim bałaganie.

Konrad chodził tam codziennie przez cały tydzień. Wyczyścił i posprzątał wszystko, ale kiedy przyszliśmy do nich w gości, całej tej kolosalnej pracy nie było w ogóle widać. Chyba całego życia by zabrakło, żeby to wszystko uporządkować.

Chcą, żebym zostawiała im wnuka. Ale kategorycznie się temu sprzeciwiam, bo panują tam kompletnie niehigieniczne warunki i dobrze wiem, jak się nim zaopiekują. Kajtuś ma dopiero 4 lata i potrzebuje uwagi, a oni nie widzą nikogo poza swoim kotem. Maluch będzie zajmował się sam sobą i nawet boję się myśleć, co może zrobić bez żadnego nadzoru.

W zasadzie nigdy nie okazują mu jakiejś wielkiej miłości. Moi rodzice ciągle dzwonią, pytają, co słychać, jak tylko nadarzy się okazja, starają się przyjechać, mimo że mieszkają 40 kilometrów od nas. Nieraz mówiłam teściowej, że nie podoba mi się ich zachowanie, ale ona uznała, że ​​w ten sposób nie okazuję im szacunku. Ale o jakim szacunku mowa, jeśli jest to gra tylko do jednej bramki? Ja muszę do nich chodzić w każdy weekend bez względu na pogodę, a oni potrafią nie złożyć mi nawet życzeń na urodziny.

Mój mąż mnie rozumie i wiele razy próbował porozmawiać z rodzicami, ale to wszystko na nic. Prosi tylko, żebym była dla nich milsza, bo nie są już młodzi i mają swoje przyzwyczajenia. Powstrzymuję się, jak mogę, ale moja cierpliwość ma pewne granice.

Bo oni sami na każdym kroku starają się mnie jakoś dotknąć. Niedawno przyszli do nas po raz szósty. Jak to gospodyni, przejęłam się wizytą gości, przygotowałam dużo jedzenia, posprzątałam mieszkanie. Ale kiedy przyszli, to widziałam, że chcą znaleźć jakieś niedociągnięcia. Zepsuli cały nastrój. A jak włączyłam zdjęcia z urodzinowej sesji mojego syna, nawet na nie nie spojrzeli, wpatrywali się w telewizor, jakby nigdy wcześniej go nie widzieli. Obraziłam się i powiedziałam mężowi, że nie chcę ich już widzieć w naszym domu i że ja do nich też już się nie wybiorę. Jestem tak zmęczona, że ​​nie chcę i nie mam zamiaru udawać dobrej synowej. I niech sobie myślą, co chcą.