Moja teściowa idzie na randkę, a ja zostaję z wnuczką.

Moja teściowa, Krystyna Nowak, od lat żyje bez męża. Rozwijali się z ojcem mojego męża ciężko i tak naprawdę sama wychowała syna. Męskiej uwagi zawsze miała pod dostatkiem – to kobieta z charakterem i pewna siebie – ale drugi raz za mąż nie wyszła. Mówiła, że bała się, żeby ojczym nie skrzywdził jej chłopca. Z jej temperamentem na pewno by na to nie pozwoliła. W efekcie cała jej młodość poszła na pracę i wychowanie syna. O randkach nie było mowy – myślała tylko, jak utrzymać dziecko i wychować je na porządnego człowieka, zwłaszcza że były mąż nie dość, że nie płacił alimentów, to jeszcze ani grosza nie dał na syna.

I trzeba przyznać – świetnie sobie poradziła. Jestem jej za to wdzięczna. Mój mąż to człowiek odpowiedzialny i troskliwy, i wiem, że to jej zasługa.

Ale syn dorósł, ożenił się, urodziła się nam córeczka, a Krystyna Nowak dostała wnuczkę – nowy sens życia. Uwielbia się nią zajmować: spacerują po parkach, pieką razem babeczki, czytają bajki. Mogłaby się cieszyć życiem, ale nie – nagle zaczęły się zmiany, i to takie, że do tej pory nie mogę ochłonąć.

Przed Świętami poznała mężczyznę. Przypadkiem, w kolejce w galerii handlowej w centrum Krakowa. Rozmowa się kleiła, wymienili się numerami i zaczęło się. On, Jerzy Wiśniewski, to były wojskowy, podpułkownik w stanie spoczynku, też po rozwodzie, mieszka sam. Jak mówi teściowa, mają tyle wspólnego, że to po prostu przeznaczenie. Oboje uwielbiają stare filmy polskie, spacery nad Wisłą, czytają te same książki. Nawet herbatę piją tak samo – bez cukru i z plasterkiem cytryny. Jak z filmu romantycznego!

Ale jest jeden problem – Jerzy ciągle zaprasza ją na randkę. A my z mężem pracujemy do późna, więc nasza córeczka Zosia jest głównie pod opieką babci. Wziąć dziecko na romantyczne spotkanie? No nie bardzo. Więc wczoraj dzwoni do mnie Krystyna z prośbą, przy której mało się nie zakrztusiłam kawą: „Martynko, możesz posiedzieć wieczorem z Zosią? Ja bym… tylko na chwilę, na randkę wyskoczyła”.

Szczerze, ledwo powstrzymałam śmiech. Randka? W jej wieku? Ma przecież ponad pięćdziesiąt lat, a zachowuje się jak nastolatka – chce iść z adoratorem do parku, a potem, proszę bardzo, na wystawę współczesnej sztuki! Zaproponowałam: „Niech ten Jerzy przyjdzie do was, napijecie się herbaty, Zosia będzie pod opieką”. Ale nie, Krystyna się uparła: „To nie to samo, Martyna. To ma być prawdziwa randka, ze spacerem, rozmowami pod gwiazdami”. Jakby żyła w romantycznej powieści, a nie na co dzień.

Musiałam więc zwiać z pracy. Szef spojrzał na mnie jak na wariatkę, ale pozwolił. I teraz siedzę i myślę – to nie będzie jednorazowa akcja. Po tym, jak teściowa opowiada o swoim Jerzym z błyskiem w oku, widać, że to dopiero początek. Już czuję, że niedługo będę musiała brać urlop na żądanie albo szukać przedszkola dla Zosi. Bo chyba Krystyna traktuje to na poważnie. Nawet rzuciła aluzję, że Jerzy to człowiek solidny i… może nawet pomyślą o ślubie. Ślub! W jej wieku!

Oczywiście, nie neguję – każdy ma prawo do szczęścia. Ale czy w tym wieku szczęście tkwi w mężczyznach? Czy nie w tym, żeby niańczyć wnuki, smażyć dla nich racuchy i wodzić na place zabaw? A może się mylę? Może miłość nie ma wieku i nawet na emeryturze można spotkać tę jedyną osobę? Ale i tak nie mogę się pogodzić z myślą, że teściowa, która zawsze była dla mnie wzorem surowości i zasad, nagle zmieniła się w rozmarzoną dziewczynę z iskrą w oczach.

Nie chcę jej urazić. Niech spróbuje, niech poczuje się szczęśliwa. Może rzeczywiście los puka do jej drzwi w najmniej spodziewanym momencie. Ale i tak nie przestaję się zastanawiać – czy babcie powinny mieć życie osobiste? Czy ich przeznaczeniem jest tylko zajmowanie się wnukami i spokojne wieczory z drutami i serialem? Jak myślicie – czy romantyzm ma jeszcze miejsce w życiu tych, którzy przekroczyli pięćdziesiątkę?