Moja teściowa będzie obchodzić swoje urodziny w naszym mieszkaniu – trudne relacje po narodzinach dziecka, napięta atmosfera i niewygodne rodzinne spotkanie oczami młodej matki

Jutro moja teściowa obchodzi urodziny.

Moje maleństwo ma cztery i pół miesiąca. Na początku teściowa zaprosiła nas do siebie, a my uznaliśmy, że moja mama zostanie z dzieckiem. Ale potem, jak to typowe dla niej, zmieniła zdanie i postanowiła razem z teściem i moją córką przyjść do nas świętować urodziny w naszej kawalerce. Na kolację do restauracji mnie nie stać, a mąż i tak by się nie zgodził, oni zresztą są bardzo oszczędni, więc i tak by odmówili. Mało kto potrafi tak ciąć koszty jak oni.

Nie mam pojęcia, czemu teściowa wpadła na pomysł, żeby urodziny wyprawiać akurat u nas. Czy to jakiś złośliwy plan, chęć, żebym wyszła na złą gospodynię, czy może próba zbliżenia rodzinnych szeregów przy schabowym? Odkąd ją znam, zawsze relacja była napięta, a po porodzie to już zupełnie można od razu bilet w jedną stronę do Sopotu kupować. Może myśli, że w ten sposób zakopiemy topór wojenny, ale raczej nie w taki sposób. Nie żebym czuła się przez nią jawnie obrażona ale dość powiedzieć, że już mi przeszło. Jeśli miałam w stosunku do niej jakieś ciepłe uczucia, to teraz to ciepło poszło się grzać w piecu na Morskiej. Niby się uśmiecha, a ja już tam wiem swoje…

Nie zabraniam jej widywać dziecka, chociaż jakoś sama z inicjatywą nie wychodzi. Przed każdym weekendem pytam męża, czy babcia przypadkiem nie chciałaby zobaczyć wnuczki. Szczerze mówiąc, nie mam nic przeciwko w końcu chodzi o jej wnuczkę. Problem w tym, że ja sama nie pałam entuzjazmem na te spotkania; zawsze jakoś sztywnieję, robi się niezręcznie. Ona pewnie przypomina sobie, co kiedyś palnęła (a ja swoje wiem), no i tyle w temacie.

Jestem z rodziny, nazwijmy to, niezbyt reprezentacyjnej, tata i siostra czasem wypiją o jednego za dużo i co z tego? Przecież nadal jestem człowiekiem. Nie musi szanować mojej potrzeby, żeby w weekend pospać dłużej, jak tylko dziecko pozwoli. Weekendy to dla mnie święto nie muszę wstawać o szóstej trzydzieści i parzyć mężowi kawy (chociaż on twierdzi, że nie musi, a jak przyjdzie co do czego, to kręci nosem jak na ser podlaski bez skórki). Raz mówi, że wpadnie, za chwilę, że się rozmyślił. I za każdym razem, jak słyszę przekręcający się klucz w zamku, mam ochotę po prostu zniknąć

No i zawsze znajdzie okazję, żeby przypomnieć, czyj to dom. I czyje zasady tu rządzą! Niby wszystko rozumiem, mieszkanie jej, ale skoro już je nam dała, to czy nie mogę sobie czasem przejść po domu w piżamie i nieuczesanych włosach? Trochę kultury, podstawowe maniery. Czy każdy wynajmujący ma prawo włazić do mieszkania bez dzwonka? Osobiście odbieram to jako cichy komunikat dziewczyno, nie zapominaj, czyja tu własność.

Nasza relacja była napięta od początku, jeszcze zanim oficjalnie zaklepaliśmy sobie z Kubą przyszłość na urzędzie stanu cywilnego. Gdy tylko się dowiedziała, że mąż się oświadczył, wydzwaniała z pytaniami, czy mnie się przypadkiem nie przewidziało. Nie chciała się ze mną spotkać ani w domu, ani w kawiarni. A i oczywiście nie wie, że Kuba to mój pierwszy chłopak.

Poznałyśmy się zupełnym przypadkiem, po pięciu miesiącach randkowania z Kubą i cóż, jej pierwsze wrażenie o sobie robiło wrażenie granitu. Zachowała się, delikatnie mówiąc, jakby zgubiła GPS na Marszałkowskiej. Teścia widziałam tylko raz na naszym ślubie. Może stąd ta moja opinia o rodzinie męża.

Udawać nie znoszę, chociaż aktorka byłaby ze mnie niezła, gdybym musiała. Ale nie chcę nawet próbować wymuszać czułych gestów. Przecież wiem, że to już nie nasz dom to Kuba dostał go w prezencie. Drugiego dnia po powrocie ze szpitala teściowa naprawdę nie przebierała w słowach: wypomniała mi rodzinę, zarzuciła, że siedzę na karku syna, a przecież to ona dała mu mieszkanie! No nie wyobrażam sobie, żeby pięćdziesięciopięcioletnia kobieta mogła tak jechać do synowej, która nic jej nie zrobiła (chyba, że zabrałam ukochanego synka).

Nie mam nic przeciwko gościom, ale nie aspiruję do roli perfekcyjnej pani domu na urodzinowe fetowanie. Pomóż mi tylko tę okoliczność przetrwać: odganiać dziecko od stołu, podawać schabowego, zdejmować ciasto z blachy i czekać, aż łaskawie wszyscy się zwiną do siebie. Ale proszę, prezent już mam grunt, że nie zapomniałam!