Moja mama ma 89 lat. Dwa lata temu przeprowadziła się do mnie. Każdego ranka słyszę, jak wstaje około 7:30, potem cicho rozmawia ze swoją starą kotką i daje jej jedzenie. Następnie przygotowuje sobie śniadanie i siada na słonecznym balkonie z filiżanką kawy, aż całkiem się obudzi. Potem chwyta mopa i obchodzi całe mieszkanie (około 240 metrów kwadratowych) — mówi, że to jej codzienny trening. Jeśli ma ochotę, gotuje coś, sprząta kuchnię albo robi swoją gimnastykę. Po południu odbywa swój „rytuał piękna”, który zawsze jest inny. Czasem przegląda swoją ogromną szafę — bardzo drogą, niemal muzealną kolekcję ubrań. Część oddaje mi, część komuś innemu, niektóre sprzedaje — jak prawdziwa bizneswoman. Często mówię jej: — Mamo, gdybyś zainwestowała te pieniądze, dziś żyłabyś w luksusie! A ona się śmieje: — Lubię swoje ubrania. Poza tym, kiedyś wszystko będzie twoje. Twoja siostra, biedaczka, nie ma gustu. Żeby się rozerwać, około pięciu razy w tygodniu chodzimy nad jeziorem na trzykilometrowe spacery. Co miesiąc jest „babski wieczór” z jej koleżankami. Dużo czyta i ciągle przeszukuje moją bibliotekę. Codziennie rozmawia przez telefon ze swoją siostrą, która ma 91 lat, mieszka w Poznaniu i odwiedza nas dwa razy w roku. (Swoją drogą, ciocia wciąż pracuje jako księgowa dla prywatnego klienta!). Poza kotką największą radość sprawia jej tablet, który dostała ode mnie na Boże Narodzenie. Czyta wszystko o ulubionych pisarzach i kompozytorach, słucha newsów, ogląda balet, operę i wiele innych rzeczy. Koło północy często słyszę, jak mówi do siebie: — Powinnam już spać, ale sam mi się włączył na YouTubie Pavarotti. Mama i jej siostra wygrały genetyczną loterię. A jednak mama narzeka: — Okropnie wyglądam! — mówi. Staram się ją pocieszyć: — Mamo, w twoim wieku większość ludzi byłaby już po drugiej stronie.

Moja mama miała już 89 lat. Dwa lata temu przeniosła się do mojego mieszkania w Warszawie. Każdego ranka słyszałam, jak wstaje około 7:30, po czym cicho rozmawia ze swoją starą kotką Pusią i podaje jej śniadanie. Potem przygotowuje sobie lekką kaszę albo jajko, nalewa filiżankę kawy i siada na słonecznym balkonie, czekając, aż dzień całkiem ją obudzi.

Później bierze mop i chodzi po całym domu, a powierzchnia nie była mała ponad 240 metrów kwadratowych. Mówiła, że to jej codzienny trening. Kiedy miała dobry humor, gotowała coś pysznego, układała naczynia w kuchni albo wykonywała swoją rutynową gimnastykę.

Po południu zaczynał się jej prywatny rytuał piękna, który stale się zmieniał. Niekiedy przeglądała swój ogromny, kosztowny garderob był niemal jak zbiór muzealny. Część kreacji oddawała mnie, inne przekazywała komuś bliskiemu, niektóre nawet sprzedawała, prawie jak prawdziwa bizneswoman. Często żartowałam:

Mamo, gdybyś te złotówki kiedyś zainwestowała, dziś mieszkałabyś we dworze!

Śmiała się wtedy szczerze:

Uwielbiam te ubrania! A poza tym, kiedyś wszystko przejdzie na ciebie. Twoja siostra, biedaczka, w ogóle nie ma gustu.

Żeby się dotlenić i oderwać od codzienności, pięć razy w tygodniu spacerowałyśmy nad Jeziorem Zegrzyńskim, pokonując trzy kilometry. Co miesiąc urządza sobie wieczór pań z przyjaciółkami. Dużo czytała, często wypożyczała książki z mojej biblioteczki. Każdego dnia rozmawia przez telefon ze swoją siostrą Zofią, która ma już 91 lat, mieszka w Krakowie i dwa razy do roku odwiedza nas w stolicy. (A tak przy okazji, ciocia Zofia wciąż pracuje jako księgowa dla prywatnej firmy!)

Oprócz przywiązania do kotki, największą jej radość sprawił tablet, który otrzymała ode mnie na ostatnie Boże Narodzenie. Czytała wiadomości o ulubionych pisarzach i kompozytorach, słuchała wypowiedzi polityków, oglądała transmisje z opery, baletu i wiele innych. Koło północy często słyszałam, jak mówi do siebie:

Powinnam już spać, ale włączają mi się same arie z Pawarottim na YouTubie

Mama i jej siostra naprawdę wygrały na loterii genetycznej. Mimo to mama czasem narzekała:

Wyglądam okropnie!

Starałam się ją pocieszyć:

Mamo, w twoim wieku większość ludzi byłaby już po tamtej stronie…