Moja mama i tata Mama była przepiękna. Piszę „była”, bo pół roku temu zmarła, przeżywszy tatę o …

Moi rodzice

Moja mama była piękna. Mówię była, bo pół roku temu odeszła, przeżywszy tatę o dwa tygodnie. Mimo że oboje dawno przekroczyli osiemdziesiątkę, ciągle mam uczucie, jakby ich życia trwały zbyt krótko. Przecież to byli m o i r o d z i c e. Tata i mama.

Tak więc… mama była prawdziwą pięknością. To wiem na pewno, widziałem to na własne oczy, bo choć byłem jej synem, jednak dorastałem też jako mężczyzna. Tata nigdy nie przestawał mi tego powtarzać. Nawet jeśli mama się na mnie gniewała, na przykład o kiepską ocenę lub kolejną zbitą filiżankę, on siadał mimo to obok mnie na łóżku, przytulał dłonie do kolan, wzdychał głęboko i zawsze szeptał na koniec:

Słuchaj, synku, na mamę się nie gniewaj Nawet jeśli podniosła głos albo trochę Cię zganiła, to przecież i my z Tobą nie jesteśmy aniołkami. A ona przecież dziewczyna nasza ukochana. Wszyscy przecież bez niej nie damy rady. Idź, przeproś ją, jeśli możesz.

A ja, ja! nabierałem powietrza, żeby wykrzyczeć, a moje oczy płonęły gniewem do taty. Ale on, przewidując mój wybuch, wyciągał dłoń z otwartą, stanowczą miną, jakby chciał mi odciąć słowa, i mówił sucho, ale stanowczo:

Nawet nie próbuj mówić źle o mojej żonie!..

I wtedy miękłem i milczałem. Bo bardzo kochałem tatę. A mamę także kochałem. Bardzo.

Może dlatego, że znałem ich historię. Tata opowiadał mi ją po cichu. Mama zresztą też w sekrecie, choć tylko przed tatą.

Mama studiowała wtedy na pierwszym roku Uniwersytetu Jagiellońskiego. Miała już narzeczonego jakiegoś Edka. Pewnego razu Edek przyszedł z kolegą, bo ten dopiero co zjawił się w Krakowie i nie wiedział, co w tym mieście samemu robić przez cały wieczór. No to Edek zabrał go na randkę Właściwie do swojej prawie już narzeczonej.

Edek przedstawił Borysa mojej przyszłej mamie. Ten Borys rzecz jasna został potem moim tatą.

Spędzili ten wieczór razem, trójka, krążąc po Plantach, a potem dzięki pomysłowi taty z dachu starej altany, by nie płacić za bilety, obejrzeli w kinie letnim jakiś absurdalnie wesoły film. Wymyślił to tata (Edek by w życiu nie wpadł na taki pomysł!). Mama na tę altanę wlazła tylko dzięki tacie, bo ten już wtedy był duży, silny i szerokoramienny. Nie to, co Edek, którego nigdy nie poznałem, ale czułem gdzieś instynktownie, że był z tych słabszych typów, nie jak mój tata.

Edek całe popołudnie żartował, cytował wiersze, roztaczał przed mamą wizje wspólnej przyszłości po studiach. Tata raczej milczał, tylko słuchał i cicho sapał mama tak mówiła. A gdy przyszło się już żegnać, tata, trzymając mamę za drobną, ciepłą dłoń, powiedział:

Wiesiu! On Ci niepotrzebny. Wyjdź za mnie!

Mama przeraziła się i zaskoczona zapytała:

A kiedy?..

Tata był wtedy skupiony jak nigdy i odpowiedział bez zastanowienia:

Jutro

A żeby na zawsze rozbić marzenia Edka i nokautować mamę, dodał:

Urodzi nam się syn. Będziemy go bardzo, bardzo kochali. A przez to pokochamy jeszcze mocniej siebie nawzajem. I damy mu na imię Zbyszek. Po wielkim królu polskim

Dobrze powiedziała od razu mama. I ślub się odbył.

Edek został drużbą ze strony pana młodego.

Później, po studiach, mama i tata wyjechali razem do Wałbrzycha, bo w dyplomach mieli wpisane geolog-geodeta. W górach dostali pierwsze własne mieszkanie szef kopalni kazał przerobić starą graciarnie przy miejscowym klubie na przytulne M2 dla długo wyczekiwanych specjalistów.

Wkrótce przyszedłem na świat ja, wymarzony Zbyszek. Oboje bardzo mnie kochali tak, jak tata obiecywał mamie.

Po mnie do szpitala tata przyjechał starą klaczą Klementyną pożyczoną ze stadniny, by odwieźć nas oboje z mamą. Gdy dojeżdżaliśmy pod naszą graciarnianą metę (tata tak opowiadał), na progu klubu stał Edek, obejmując nową, ocynkowaną wanienkę dla niemowląt. Zorganizował ją, wykorzystując znajomości. Ta blaszana wanienka była przez pierwsze tygodnie i kąpieliskiem, i łóżeczkiem (tak, mama mówiła). Wkładała do niej wielką pierzynę prezent od swojej mamy przykrytą prześcieradłem, na której wylegiwałem się prawie jak w królewskim łożu. Gdy przychodził czas na kąpiel, pierzyna lądowała na rodzicielskim łóżku, a ja byłem w centrum uroczystych ablucji. Tata pędził jak burza z pracy, żeby nie przegapić kąpieli syna. Trzymał mi główkę (tak, mówiła mama), a ona sama dokonywała obmycia królewskiego ciała.

Cóż królem nie zostałem, ale geologiem, podobnie jak rodzice, jestem chyba całkiem niezłym.

Co ciekawe, moja żona też geolog. Poznaliśmy się po studiach, w pracy. Moja Hania od razu przypadła mamie do gustu. Tata też ją polubił. Gdy odwiedzaliśmy rodziców lub oni nas, zwykle wychodziłem z tatą na balkon zapalić i wtedy słyszałem:

Ach Synku, dwa razy miałem szczęście w życiu: pierwszy kiedy spotkałem twoją mamę, drugi kiedy ty poślubiłeś Hanię. Dbaj o nią, ona jak twoja mama dziewczyna

Tata zmarł cicho, nagle, nocą. Mama od razu zrozumiała, że już go nie ma i nagle się obudziła

Po jego śmierci bardzo szybko zaczęła się starzeć, traciła pamięć. Na przykład, zapominała, że taty już nie ma. Nawet kiedy zamieszkała z nami, siedziała codziennie przy oknie i wpatrywała się w ulicę, jakby czekała, aż tata wróci z pracy. Do ostatnich dni gotowała swoje słynne mielone jak Borysek lubi…