Moja mama i tata Mama była prawdziwą pięknością. Piszę „była”, bo pół roku temu odeszła, dwa tyg…

Moi rodzice

Moja mama była naprawdę piękna. Piszę była, bo pół roku temu odeszła, zaledwie dwa tygodnie po tacie. Choć oboje dożyli sędziwego wieku, przekroczyli osiemdziesiątkę, mam wrażenie, że było im dane zbyt mało czasu. Bo przecież to moi rodzice.

Mama zawsze była urodziwa. Sam to widziałem w końcu, mimo że syn, to jednak mężczyzna. Tata zresztą przez całe życie przypominał mi, jaki miał szczęście, że ją spotkał. Nawet gdy mama denerwowała się i łajała mnie za niepowodzenia w szkole czy inne wybryki, tata siadał obok mnie, westchnął ciężko, tak jak ja ściskał dłonie między kolanami i przez dłuższą chwilę milczał. Po czym nasz cichy dialog kończył zawsze takimi słowami:

Synu, nie miej żalu do naszej mamy Trochę nakrzyczała, trochę ponarzekała ale my z tobą przecież nie jesteśmy bez wad, a ona nasza… dziewczyna. Potrzebujemy jej jak powietrza. Może spróbowałbyś przeprosić?

Ja już zbierałem się w sobie, by zaprotestować i spojrzeć gniewnie na tatę. On jednak przewidywał moją reakcję, wyciągał dłoń w moim kierunku jakby chciał mi zatkać usta i poważnym tonem mówił:

Nawet nie myśl mówić nic złego o mojej żonie!

Wtedy opadałem z sił i milczałem, bo bardzo tatę kochałem. Mamę oczywiście też. I to bardzo.

Znałem dobrze ich historię oboje opowiadali mi po cichu, każde w tajemnicy przed drugim.

Mama studiowała wtedy pierwszy rok na Uniwersytecie Warszawskim i była zaręczona z jakimś Romanem. Pewnego razu na randkę Roman przyszedł z kolegą, bo ten właśnie przyjechał do Warszawy i nie bardzo wiedział, jak spędzić wieczór. I tak Roman zaprosił go na spotkanie z narzeczoną, czyli z moją przyszłą mamą. Przedstawił Bolesława a Bolesław, jak już się pewnie domyślacie, został później moim tatą.

Wieczór spędzili we troje. Spacerowali po Łazienkach Królewskich, a na kino letnie weszli, nie płacąc za bilety, tylko wchodząc przez dach pobliskiej altanki to był pomysł taty (Roman sam by na to nie wpadł!). To tata pomógł mamie wdrapać się na dach, bo już wtedy był silny i postawny, nie to co Roman, którego nigdy nie widziałem, ale zawsze mi się wydawał trochę cherlawy.

Roman przez cały wieczór żartował, recytował wiersze, opowiadał, jak cudownie będą z mamą żyli po studiach. Tata milczał, tylko słuchał i cicho pod nosem mruczał (tak to mama określała). Przy pożegnaniu tata wziął małą, ciepłą dłoń mamy w swoje wielkie ręce i powiedział tylko:

Zosiu! Po co ci on? Wyjdź za mnie.

Mama przestraszyła się i spytała cicho:

Kiedy?

Tata był bardzo zdecydowany (tak sądzę) i bez namysłu odpowiedział:

Jutro

A potem, by dopełnić efektu (i trochę Romana zirytować), dodał:

Będziemy mieć syna. Oboje będziemy go kochać najmocniej na świecie. I siebie nawzajem pokochamy jeszcze bardziej. Nazwiemy go Jacek. Jak tamten z piosenki

Dobrze odparła mama i naprawdę się pobrali.

Roman był świadkiem pana młodego.

Po studiach razem wyjechali w Bieszczady, bo w dyplomach wpisane mieli geolog-geodeta. Tam, w górach, dostali pierwsze wspólne mieszkanie, które kierownik kopalni kazał urządzić dla wyczekanych młodych specjalistów przerobili na mieszkanie starą składzikową komórkę po klubie, którą trzeba było oczyścić z rupieci.

Po pewnym czasie urodził się wyczekiwany Jacek. To ja. Rodzice naprawdę pokochali mnie tak mocno, jak sobie nawzajem obiecywali.

Tata wyprosił w pobliskim PGR-ze starą klacz Wandę, żeby pojechać z nią po mamę i mnie do szpitala.

Wracając, podjeżdżaliśmy pod naszą komórkę (tak to tata opowiadał), widzimy przed klubem Romana, który trzyma pod pachą cynkowaną wanienkę niemowlęcą. Zdobył ją w jakiś magiczny sposób. Wanienka ta była dla mnie i wanienką, i pierwszym łóżeczkiem (to już wspomnienia mamy). Mama wyścieła ją wielką pierzyną, którą dostała kiedyś od babci Zofii jako wyprawkę, przykrywała prześcieradłem. Tam sobie spałem. Gdy nadchodził czas kąpieli, poduszkę kładło się na rodzicielskim łóżku, a ja lądowałem w wodzie. Tata spieszył z pracy, by nie przegapić kąpieli czerwonego konia nie, syna On trzymał mi główkę (opowiadała mama), a mama myła całe książęce ciałko.

Księciem nie zostałem, ale sądzę, że geologiem po rodzicach jestem całkiem niezłym.

Co ciekawe, moja żona także geolog. Poznaliśmy się na praktykach po studiach. Moją Anię od razu pokochała mama, a tata też ją wyjątkowo polubił. Kiedy do nich przychodziliśmy lub oni do nas, a my z tatą wychodziliśmy na balkon zapalić, mówił:

No, wiesz, Jacku, dwa razy mi się w życiu poszczęściło: pierwszy raz, gdy spotkałem twoją mamę, drugi gdy ty poślubiłeś Anię. Dbaj o nią, bo ona jak nasza mama to jeszcze dziewczyna

Tata odszedł nagle, w nocy. Mama obudziła się i od razu wiedziała, że już go nie ma.

Po jego śmierci bardzo szybko zaczęła gasnąć, coraz częściej traciła pamięć. Zapomniała nawet, że taty już nie ma. Gdy zamieszkała z nami, wciąż siedziała przy oknie i wyglądała go z pracy. Do samego końca gotowała swoje słynne kotlety, takie, jakich Bolek lubił

Czasem życie wydaje się zbyt krótkie, zwłaszcza gdy odchodzą ci, których kochaliśmy najmocniej. Ale jeśli potrafimy docenić te chwile i dbać o siebie nawzajem, zostaje po nas coś ważniejszego niż wspomnienia czułość, która żyje dalej w naszych sercach.