Moja mama i tata Mama była naprawdę piękna – to wiem nie tylko jako syn, ale i jako facet. „Była”,…

Słuchaj, chciałem ci opowiedzieć o moich rodzicach, bo ostatnio dużo o nich myślę.

Moja mama była naprawdę śliczna kobieta. Mówię była, bo odeszła pół roku temu, dwa tygodnie po tacie. I chociaż oboje przekroczyli już dawno osiemdziesiątkę, to mam wrażenie, że stanowczo za krótko się nimi nacieszyłem. Bo wiesz, to przecież moi rodzice mama i tata.

No dobra, zaczynam od początku Mama była pięknością. Serio, sam to widziałem chociaż byłem jej synem, to jednak facetem i miałem oczy. Tata mi to zresztą przez całe życie powtarzał. Nawet kiedy mama się na mnie złościła za pałę w szkole albo za coś innego, to tata wpadał do mojego pokoju, siadał obok, wzdychał ciężko, chował dłonie między kolana, potem długo nic nie mówił i w końcu rzucał:

Nie obrażaj się na naszą mamę, synu No nakrzyczała, ponarzekała, ale przecież i my dwaj nie jesteśmy ideałami, a ona Ona jest dziewczyną. Jest nam obu potrzebna jak powietrze. Może byś do niej poszedł, przeprosił?

No a ja? Zbierałem się już, żeby wybuchnąć i coś odburknąć tacie, ale on tylko wyciągał rękę przed siebie, dłonią do mnie, jakby z góry uciszał moje gadanie i mówił poważnie, takim swoim tonem:

I nie waż się mówić źle o mojej żonie!..

No i gasłem. Bo tata był dla mnie kimś bardzo ważnym. A mama ją też bardzo kochałem.

A to wszystko przez to, że znam ich historię, jak się poznali. Tata mi opowiadał na ucho, żeby mama nie słyszała. A mama z kolei mi opowiadała, ale tajemnica przed ojcem!

Mama studiowała wtedy na pierwszym roku na Uniwersytecie Warszawskim. Miała już narzeczonego, jakiegoś tam Jurka. Pewnego dnia Jurek przyszedł na randkę z kolegą Staszkiem, bo ten akurat przyjechał do Warszawy i nie miał planów. No to Jurek zaprosił Staszka na randez-vous ze swoją prawie-żoną.

Jurek przedstawił Staszka mojej wtedy przyszłej mamie. Już się domyślasz: Staszek to był mój przyszły tata.

Ten wieczór spędzili razem byli w parku, potem Staszek wymyślił, żeby na film na letnim kinie wejść przez dach altany, żeby nie płacić za bilet (Jurek by w życiu na to nie wpadł!). I to tata, bo już wtedy był silny i szeroki w barach, wciągnął mamę na ten dach nie to co Jurek, który (nie wiem czemu, ale czuję) był trochę fajtłapą Tata zaś był swój chłop.

Jurek zachwycał się cały wieczór sypał żartami, recytował wiersze, snuł plany, jak to będą żyć po studiach. A tata? W milczeniu słuchał i tylko pociągał nosem (tak mama mówiła). Pod koniec spotkania, gdy się rozstawali, tata wziął mamę za rękę ciepłą, drobną i powiedział poważnie:

Stefcia! On ci niepotrzebny. Wyjdź lepiej za mnie.

Mama się przestraszyła, więc nie wiedząc co powiedzieć, spytała:

A kiedy?..

Tata był wtedy bardzo skupiony (tak sądzę) i od razu wypalił:

Jutro

I żeby dobić sytuację (i Jurka, przy okazji), dodał:

Urodzi nam się syn. Oboje będziemy go bardzo, bardzo kochać. A dzięki temu pokochamy siebie jeszcze mocniej. Nazwiemy go Maciek. Jak Piast Kołodziej

Dobrze zgodziła się mama bez namysłu, i naprawdę się pobrali.

Jurek był świadkiem ze strony pana młodego.

Potem oboje skończyli studia i pojechali razem na południe kraju, w okolice Zakopanego, bo oboje byli z dyplomu geologami-geodetami. Tam, w górach, dostali swoje pierwsze m właściwie przerobioną z magazynku komórkę od górniczego klubu, którą kierownik kopalni kazał uprzątnąć dla naszych młodych specjalistów.

Po przepisowym czasie na świat przyszedł długo wyczekiwany Maciek. To oczywiście ja. I dotrzymali obietnicy kochali mnie mocno przemocno.

Tata wyprosił w stadninie starą klacz Anielkę, żeby odebrać mamę i mnie ze szpitala.

Gdy we trójkę podjeżdżali pod ich komórkę (to tata opowiadał), na progu stał Jurek z ocynkowaną wanienką do kąpieli dzieci. Załatwił ją po znajomości. I ta wanienka była na początku moją kołyską i kąpieliskiem w jednym (to już mama relacjonowała). Na dnie leżała wielka pierzyna darowana przez babcię, przykryta prześcieradłem. Tam spałem. Gdy przyszła pora kąpieli, pierzyna lądowała na łóżku rodziców, a ja wchodziłem do spa. Tata zawsze pędził z pracy, żeby nie przegapić kąpania księcia. Podtrzymywał moją główkę (mama dużo o tym opowiadała), a mama dbała o resztę ciała.

No, z księciem może nie wyszło, ale geologiem (jak rodzice) chyba byłem całkiem dobrym.

Najśmieszniejsze, że moja żona też jest geologiem! Poznaliśmy się w pracy zaraz po studiach. Moja Kasia od razu podbiła serce mamy. A tata no jasne, że też się zakochał w Kasi bez pamięci. Kiedy rodzice przychodzili do nas albo my do nich, i wychodziłem z tatą na balkon na szybkiego papierosa, mówił mi:

Ech Wiesz, chyba w życiu dwa razy mi się naprawdę udało: pierwszy raz, gdy spotkałem twoją mamę, a drugi, kiedy ożeniłeś się z Kasią. Dbaj o nią. Ona, podobnie jak nasza mama, jest dziewczyną

Tata odszedł nagle, w nocy. Mama w tym samym momencie się obudziła jakby wiedziała.

Po jego śmierci mama bardzo szybko się postarzała i coraz więcej rzeczy zapominała. Czasem nawet zapominała, że taty już nie ma. Nawet kiedy zamieszkała z nami, zawsze siedziała w oknie i wypatrywała tatę wracającego z pracy. Do ostatniego dnia smażyła swoje rewelacyjne mielone, jak Staszek lubiAż pewnego razu, gdy zimą świat był biały i cichy, przyszła do mnie cicho do kuchni, gdzie siedziałem nad kubkiem herbaty. Miała wzrok zamglony, ale twarz łagodniejszą niż zwykle taką, jaką pamiętam z dzieciństwa, gdy przynosiliśmy jaśmin z ogrodu albo graliśmy w państwa-miasta przy stole w kuchni. Usiadła obok, wolno, trochę nieporadnie. Przez długą chwilę patrzyła w okno, na ślady ptaków na śniegu. Potem niespodziewanie uśmiechnęła się do mnie ciepłym, rozpoznanym uśmiechem, który nagle zmył z niej wiele lat.

Wiesz, Maćku zaczęła dzisiaj śnił mi się tata Przyszedł do mnie i powiedział, żebym już nie czekała, bo wszystko jest na swoim miejscu. I popatrzyła wtedy na mnie tak, jak tylko matka potrafi, z całą swoją miłością.

Pogłaskałem ją po dłoni.

To dobrze, mamo. Teraz my tu na ciebie poczekamy.

Uśmiechnęła się jeszcze raz. Potem wstała, poprawiła sweter i powoli poszła do swojego pokoju, a po drodze zatrzymała się przy fotografii rodziców z ich pierwszego mieszkania tej, na której śmieją się, nieświadomi jeszcze, ile razem przeżyją.

Wtedy zrozumiałem, że rodzice odchodzą tylko na chwilę. Że miłość, której się od nich uczymy, zostaje w nas, rozsiewana dalej w każdym geście wobec własnych dzieci, w każdej codziennej, zwykłej trosce, w uśmiechu, kiedy ktoś wraca do domu.

A czasem, bardzo rzadko, przychodzi taka zima jak tamta cicha, biała i lekko drżąca od wspomnień kiedy czujesz ich obecność wyraźniej niż kiedykolwiek. I wiesz, że są blisko. Na wyciągnięcie ręki dokładnie tam, gdzie zawsze byli.