Moja córka zażyczyła sobie wystawnego wesela, diamentowego pierścionka i wynajętego jeepa – razem z rodzicami pana młodego zadłużyliśmy się po uszy, a po sześciu miesiącach małżeństwa wzięli rozwód.

Byliśmy z mężem zupełnie zdezorientowani, kiedy nasza córka Jagoda oznajmiła, że zamierza wyjść za mąż. Przecież miała dopiero osiemnaście lat. Przepadły wszelkie próby przekonania Jagody do zmiany decyzji.

Babcia usiadła naprzeciw niej, patrząc na nią sennym spojrzeniem przez okno, za którym tańczyły pyłki światła.

Jagódko, czy ty przypadkiem nie spodziewasz się dziecka? zapytała cicho.

Nie, babciu, ja po prostu czuję, że tak trzeba odpowiedziała lekko, jakby lewitując nad dywanem.

Narzeczony Jagody, Stanisław, był tylko dwa lata starszy. Spotkaliśmy się z jego rodzicami w kuchni, gdzie mleko bulgotało w garnku. Tam ustaliliśmy, że wesele odbędzie się w naszym domu, pod wiszącymi na ścianach talerzami z Ćmielowa. Jagoda poczerwieniała jak burak.

To przecież takie staroświeckie! Zróbmy coś bardziej na czasie, albo całkiem niezwykłego upierała się, patrząc w szklankę pełną malinowego kompotu.

W powietrzu zaczęły chodzić ciche spięcia i kłótnie, jakby muchy w oknie. W końcu postanowiono: przyjęcie w restauracji nad Wisłą, wśród tańczących karpi. Jagoda wybrała najdroższy pakiet weselny, w którym kelnerzy poruszali się na wrotkach. My i rodzice Stanisława patrzyliśmy na siebie zrozpaczeni, licząc w głowie złotówki.

Jagoda zaczęła płakać, a jej łzy zamieniały się w maleńkie krople miodu.

Takie rzeczy robi się tylko raz w życiu tłumaczyła.

Nie mieliśmy wyboru wzięliśmy kredyt w banku spółdzielczym we wsi obok; rodzice Stanisława zrobili to samo, poszukując szczęścia w plikach złotych banknotów. Stanisław kupił pierścionek z brylantem, dokładnie taki, o jakim marzyła Jagoda, a razem wybrałyśmy oszałamiającą suknię; pachniała mokrym lasem.

Chcieliśmy pojechać do urzędu stanu cywilnego naszym wiekowym polonezem, ale Jagoda ledwo skrywała niezadowolenie.

Wynajmijcie jakiegoś eleganckiego jeepa! prosiła, śniąc na jawie o szerokich kołach i światełkach jak świetliki.

Ojciec próbował tłumaczyć, że to potwornie drogie, warty cały ul zamiast miodu.

Ja tego naprawdę pragnę

Pod naciskiem marzeń wynajęliśmy jeepa. Gdy nadszedł dzień ślubu, unosiliśmy się jak duchy pośród szeleszczących banknotów, wyczerpani ciałem i duszą. Ślub kosztował fortunę; Jagoda i Staszek rozwiedli się pół roku później, jakby przebudzili się z zaklęcia.

Jagoda po prostu nie potrafiła wyobrazić sobie siebie jako żony dłużej niż trwa jedna pora roku. Miała pretensje do Staszka o zbyt krótkie sny i źle przyprawione zupy.

Pamietam swój ślub. Byłam w kwiecistym topie i spódnicy, mój narzeczony czekał przy wejściu do urzędu z bukietem polnych kwiatów. Jesteśmy razem dwadzieścia lat. Przy tych wszystkich sennych obrazach żadne huczne wesele nie było nam potrzebne.

Nie jestem wrogiem ślubów, lecz wszystko trzeba robić z umiarem; we śnie przesada zawsze prowadzi do przebudzenia. Mam nadzieję, że gdy Jagoda zechce jeszcze raz szukać szczęścia, będzie ostrożniejsza i polubi własne sny.