Moja ciocia zostawiła mi dom, ale moi rodzice się z tym nie zgadzali. Chcieli, żebym sprzedał dom i dał im pieniądze, a sam zatrzymał swoją część. Stwierdzili jednogłośnie, że nie mam prawa do tego domu.

Moja ciotka Barbara zostawiła mi swój domek w Zakopanem, ale rodzice nie byli zachwyceni. Domagali się, żebym go sprzedał, podzielił się gotówką i zostawił sobie jedynie część. Twierdzili jednogłośnie, że nie mam do niego żadnego prawa.

Czasem najbliżsi okazują się wrogami.

Trudno w to uwierzyć, ale rodzice po prostu mnie nie lubią. Często myślę, że nie są właściwie moją rodziną. Z młodszą siostrą Kwiatką sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Nie przypominamy się w niczym, a ja nie chcę być jak ona; jej charakter mnie po prostu nie kręci. Mimo to rodzice zawsze przedstawiali ją jako wzór do naśladowania.

Kwiatka dopiero że ma osiem klas, jest niegrzeczna wobec starszych i nie dba o siebie. Nie wiem, kogo mam brać za przykład Choć ja byłam najstarsza w rodzinie, Kwiatka kupowała nowe ciuchy, a ja nosiłam używane, które już jej nie interesowały.

Nikt nie wierzył, że naprawdę jesteśmy siostrami. Ja byłam grzeczna i schludna, ona wulgarna i bez zahamowań. Jedyną osobą, która mnie kochała, była ciotka Barbara, siostra mojego taty. Nie mając własnych dzieci, troszczyła się o mnie i, szczerze mówiąc, była mi bliższa niż rodzice i siostra. Spędzałyśmy razem mnóstwo czasu, a ona nauczyła mnie wszystkiego, co wiem. Czułam się przy niej tak dobrze, że nie chciałam wracać do domu.

Dziś mogę powiedzieć, że to właśnie ciotka Barbara mnie wychowała. Pracowała jako krawcowa i przekazała mi miłość do szycia. Była nieuleczalnie chora, więc nie spieszyła się z zakładaniem rodziny. Gdy skończyłam szkołę, zmarła, zostawiając mi swój mały dom.

To nie złagodziło bólu po stracie ukochanej osoby, ale spadek był niczym prezent losu. W końcu miałam szansę wyrwać się z tej wężycy i zamieszkać spokojnie. Jedyną obawą było to, że mój ojciec uzna siebie za pierwotnego spadkobiercę domu. Liczyłam już na wielki skandal.

Obawy się potwierdziły, gdy rodzice i Kwiatka dowiedzieli się o wszystkim. Chcieli, żebym sprzedała dom, dała im pieniądze i zostawiła sobie jedynie niewielką część. Twierdzili jednogłośnie, że nie mam do niego prawa.

Kiedy zobaczyli, że ich argumenty nie działają, zaczęli apelować do litości i przypominać, że jesteśmy rodziną. Wtedy nagle przypomnieli sobie o rodzinnych więzach.

Moja decyzja jest prosta: tak, sprzedam dom, ale wykożystam pieniądze na zakup nowego, jak najdalej od nich. Nawet przy wycelowanej w nich broni nie zdradzę im nowego adresu. Zasługuję na szczęśliwe życie bez ich intryg.

Chcę to załatwić jak najszybciej i zacząć nowy rozdział.