Moja ciocia przyjechała z wizytą z córką i zięciem, przywieźli drogie mięso i wino, ale mama wyrzuciła ich za drzwi

Moja ciotka przyjechała w odwiedziny ze swoją córką i zięciem. Przywieźli ze sobą drogi schab i butelkę czerwonego wina, które połyskiwały w słońcu jakby były w ogóle zrobione ze szkła i światła, ale mama wygoniła ich za próg.

Mama ma liczną rodzinę. Kiedyś miała sześciu braci, dziś zostało już tylko trzech. Mama i jedna z jej sióstr mieszkają w tej samej wiosce pod Białymstokiem. Latem pracują całymi dniami na działce i targają worki z ziemniakami, a zimą żyją z tego, co udało się odłożyć w skarbonce. My i oni mamy oczywiście ogród warzywny, w którym pomidory dziwnie rosną w kształcie serc, a ogórki czasem mruczą jak koty.

Druga siostra mamy mieszka teraz w Warszawie. Ma przestronne mieszkanie na Mokotowie i domek z tarasem nad jeziorem Śniardwy. Jej mąż jest dyrektorem w firmie budowlanej nosi zawsze szary garnitur, który wydaje się wyprasowany od światowych myśli. Oczywiście oni nie żyli wcześniej w ten sposób; przez lata mieszkali na wsi i to mama oraz ciotka nosiły im wędlina i pajdy chleba, gdy trzeba było. Potem, jakby za sprawą czaru, wyzdrowieli z biedy i zapomnieli, że mamy twarze.

Pewnego dnia mama przypadkiem dowiedziała się, że jej siostra właśnie wydała córkę za mąż. Najpierw była zdziwiona, jakby ją ktoś ochlapał zimną wodą, a potem udawała przed sąsiadami, że o wszystkim wiedziała, bo wstyd ją ścisnął za gardło. No bo kto by się nie wstydził, jeśli własna siostra nie zaprosiła jej na ślub jedynej córki?

Mama wróciła do domu z twarzą jasną i zimną, opowiedziała cioci wszystko. Ciotka otworzyła szeroko oczy jak księżyc, kiedy jest pełnia w listopadzie, i powiedziała: To niemożliwe! Były zranione. Zdecydowały się zadzwonić do siostry i pogratulować, by ta mogła poczuć ukłucie winy. Siostra wymamrotała tylko suche dziękuję” i odłożyła słuchawkę jakby to była rozżarzona cegła.

A mimo to coś w niej musiało się poruszyć, bo następnego dnia pojawili się w sieni z winem, schabem i łaskawymi uśmiechami. Niestety mama była głęboko urażona i wyrzuciła ich z domu, nawet nie dając się namówić na kawałek schabu. Powiedziała, że skoro byli zażenowani naszym zaproszeniem do restauracji tylko dlatego, że jesteśmy wieśniakami, a oni szlachta z miasta, to nie mają prawa przekraczać jej progu.

Mąż mojej cioci tylko wzruszył ramionami i przyznał cynicznie, że rzeczywiście, wstydzili się nas, a gdybyśmy przeszli się do restauracji na Rynku, cały lokal pachniałby wieprzowiną i cebulą. To zabolało mamę jak ukłucie jeża i wyrzuciła ich definitywnie za drzwi, każąc nie wracać. Nie chce ich widzieć nigdy więcej.

Druga ciotka stanęła po stronie mamy, ogłosiła, że nie chce już rozmawiać z państwem z Warszawy. Wszystko rozmyło się i rozeszło w upiorną ciszę, jakby ktoś zdmuchnął lampę i zostawił nas w śnie, gdzie nawet schab nie smakuje już jak w dzieciństwie, a wino nie rozgrzewa.