Moja ciocia pozostawiła mi dom, ale moi rodzice się z tym nie zgadzali. Chcieli, żebym sprzedał dom, oddał im pieniądze i zatrzymał swoją część. Stwierdzili jednogłośnie, że nie mam prawa do tego domu.

Moja ciotka Jadwiga oddała mi swój mały dom na skraju Mazur, lecz rodzice odrzucili tę decyzję. Żądali, żebym go sprzedała, przekazała im pieniądze, a swoją część zatrzymała. Jednym głosem stwierdzili, że nie przysługuje mi żadne prawo do tej nieruchomości.

Czasem najbliżsi okazują się wrogami.

Trudno uwierzyć, ale rodzice po prostu mnie nie lubią. Często myślę, że nie są prawdziwą rodziną. Nie mogę tak powiedzieć o mojej młodszej siostrze Ludmiła. Nie jesteśmy niczym podobnym; nie chcę być jak ona, nie podoba mi się jej charakter. Ale rodzice zawsze przedstawiali ją jako wzór do naśladowania.

Ludmiła dopiero kończy ósmy rok w szkole, jest niegrzeczna wobec starszych i nie dba o siebie. Nie wiem, kogo mam brać za przykład Mimo że byłam najstarsza w rodzinie, Ludmiła kupowała nowe ubrania, a ja nosiłam te, które już nie pasowały jej gustowi.

Nikt nie uwierzył, że jesteśmy siostrami. Ja byłam uprzejma i schludna, ona wulgarna i bez zahamowań. Uwielbienie zdobywała tylko ciotka Jadwiga, siostra mojego ojca. Nie mając własnych dzieci, troszczyła się o mnie i, szczerze mówiąc, była mi bliższa niż rodzice i siostra. Spędzałyśmy razem długie godziny, a ona nauczyła mnie wszystkiego, co wiem. Czułam się przy Jadwidze tak bezpiecznie, że nie chciałam wracać do domu.

Dziś mogę powiedzieć, że to Jadwiga wyrosła mnie. Była krawcową i przekazała mi miłość do szycia. Ciotka była nieuleczalnie chora, więc nie spieszyła się z zakładaniem rodziny. Gdy skończyłam szkołę, odeszła z tego świata, zostawiając mi swój domek.

Lecz to nie ulżyło mi w bólu po stracie ukochanej osoby. To dziedzictwo przypominało dar losu w końcu miałam szansę wydostać się z tej wężowej jamy i prowadzić spokojne życie. Jedynym niepokojem było to, że ojciec uważał się za prawowitego spadkobiercę domu. Przewidywałam już wielki skandal.

Moje obawy się spełniły, gdy rodzice i Ludmiła dowiedzieli się o wszystkim. Żądali, żebym sprzedała dom, przekazała im gotówkę i zostawiła sobie jedynie niewielką część. Jednym głosem powtarzali, że nie mam do tego prawa.

Kiedy ich argumenty nie działały, zaczęli apelować do litości, przywołując, że jesteśmy rodziną. Przypominali sobie rodzinne więzi jak stare opowieści o smoku wawelskim.

Moja decyzja jest prosta: sprzedam dom, ale kupię nowy dom tak daleko od nich, jak tylko pozwoli mi mapka snów. Nawet z wyciągniętą ręką nie zdradzę im nowego adresu. Zasługuję na szczęśliwe życie, z dala od ich cieni.

Chcę to zakończyć jak najszybciej i rozpocząć nowy rozdział, w którym jedynym dźwiękiem będzie szum leśnych liści i szmach mojej własnej nici.