Moja babcia stała się moim dzieckiem

W zeszłym roku mojej babci przydarzyło się duże nieszczęście – wylew sparaliżował prawą stronę jej ciała. Na szczęście, po długich miesiącach rehabilitacji, może teraz chodzić. Co prawda powoli, nie tak, jak wcześniej, ale dla nas to i tak duży postęp.

Dorastałam razem z babcią Hanią. Zastąpiła mi rodziców po tym strasznym wypadku, kiedy zostałam sierotą. Nauczyła mnie chodzić, mówić, czytać, a później, kiedy byłam starsza, gotować i szyć. To dzięki mojej babci wiem, jak ważne jest, żeby oszczędzać, dzięki niej wiem, jak myć okna, żeby nie było smug, nawet bez żadnych specjalnych przyrządów.

Nauczyła mnie dbać o siebie i szanować ubrania. „Dbaj o swoje ubrania, kiedy są nowe, a o zdrowie, gdy jesteś młoda,” – lubiła powtarzać moja babcia.

I o zdrowiu: to dzięki niej wiem, że herbata z kwiatu lipy pomaga przy gorączce, a wywar z szałwii działa przeciwzapalnie.

Babcia nauczyła mnie, jak odróżnić kanię od muchomora i co zrobić, jeżeli zgubię się w lesie. Nauczyła mnie dbać o kwiaty, nauczyła mnie też je kochać. I w ogóle – kochać życie.

Teraz babcia ma osiemdziesiąt sześć lat. Jej twarz, kiedyś tak delikatna, jest pokryta zmarszczkami, włosy ma siwe jak skrzydła gołębia, a ręce, które kiedyś tak zręcznie sobie ze wszystkim radziły, nie chcą jej słuchać.

Babcia na nowo uczy się chodzić, mówić i trzymać w dłoni łyżkę. Jest taka bezradna i potrzebuje mnie tak, jak ja kiedyś potrzebowałam jej jako dziecko. Wtedy była dla mnie całym wszechświatem, a teraz ja jestem nim dla niej.

Patrzy na mnie z dziecinną naiwnością, kiedy pokazuję jej, że w Internecie można znaleźć wszystko, czego potrzeba, i nie dowierza, że ​​można przechowywać pieniądze na karcie.

Jest jak dziecko, które odkrywa dla siebie świat.

Ostatnio babcia zaczęła mieć problemy z pamięcią. Lekarz mówi, że to ze względu na starość, a przeżyta choroba też zrobiła swoje.

Niedawno babcia Hania zapytała mnie naiwnie, patrząc mi w oczy:

– Czy jesteś moją mamą?

Otarłam łzy, które napłynęły mi do oczu i odpowiedziałam:

– Można tak powiedzieć.

A potem położyłam babcię do łóżka i ostrożnie przykryłam ją kołdrą, tak jak ona robiła, kiedy byłam dzieckiem.