Mój ukochany wciąż jest żonaty ze swoją żoną i ma z nią córkę – a ja tworzę z nim rodzinę, mamy syna…

Dziennik 12 czerwca

Czasami myślę o tym, jak bardzo kocham mojego partnera. Jesteśmy razem już ponad siedem lat i mamy pięknego, sześcioletniego synka, Mateusza. Tomek, mój mąż, spędza z nim mnóstwo czasu zabiera go do warsztatu samochodowego, wychodzą razem na wycieczki rowerowe, uczą się razem majsterkować. Często Tomek zaskakuje mnie czymś miłym bez okazji przynosi mi tulipany albo planuje miły wieczór tylko dla nas w jednej z knajpek na Starym Mieście w Krakowie. Czasem myślę, że prowadzimy naprawdę zwyczajne, szczęśliwe życie rodzinne.

Niedawno pożyczyliśmy trochę pieniędzy od rodziców, żeby kupić nasze pierwsze, wymarzone mieszkanie na obrzeżach miasta. Uwielbiam dbać o nasze cztery kąty, często piekę ciasta, a zapach cynamonu długo unosi się w powietrzu. Pracuję bez umowy, w sumie na czarno, wykonując zabiegi kosmetyczne w kilku różnych domach i salonach na osiedlu. Przynosi mi to całkiem przyzwoity dochód; nie żyjemy luksusowo, ale na wszystko nam wystarcza. Jeśli postanowimy, że chcemy zaoszczędzić na jakąś większą rzecz nowy samochód albo wakacje nad Bałtykiem udaje się nam to bez problemu. Ostatnio rozważaliśmy zakup małego domku pod Krakowem, ale uznaliśmy, że jeszcze chwilę się wstrzymamy.

Jestem zadowolona z życia. Tomek był dla mnie spełnieniem marzeń długo czekałam na takiego mężczyznę i zawsze powtarzam to bliskim. On z kolei ma kontakt ze swoją córką z poprzedniego małżeństwa finansowo ją wspiera, bywa u niej i dziadków na Podhalu. Nigdy nie wnikałam w szczegóły, dlaczego ich małżeństwo się rozpadło i co dzieje się z jego byłą. Wiedziałam tylko, że nie mieszka już z tamtą rodziną, ma swoje życie i był wolny, kiedy się poznaliśmy.

Coraz częściej jednak czuję niepokój, że nadal formalnie nie rozwiódł się z byłą żoną. Kiedy ktoś w pracy pyta, czemu jeszcze nie wzięliśmy ślubu, żartuję, że trochę się z tym ociągamy. Zawsze mówiłam sobie to tylko papierek, liczy się uczucie. Ale dla innych to powód do plotek.

Mama ostatnio zaczęła coraz dobitniej doradzać mi, żebym postawiła Tomkowi ultimatum jeśli chce być ze mną na zawsze, musi się oświadczyć i wziąć rozwód. Dla niej dziwny jest fakt, że jego poprzednia żona nadal ma formalne prawa, a ja tylko obowiązki. Nawet nasze mieszkanie, chociaż odnawialiśmy je razem, w świetle prawa może należeć do niej, nie do mnie.

Czasami, gdy kładę się spać po ciężkim dniu, zastanawiam się, czy to naprawdę normalne żyć w takim trójkącie małżeńskim Czy to typowo polskie kombinowanie, czy po prostu życie napisało dla mnie taki pokręcony romans?