Uncategorized

Mój synek ma fenomenalną pamięć. W przedszkolu znał na pamięć wszystkie kwestie do przedstawień, więc do ostatniej chwili nigdy nie było wiadomo, jaką ma rolę, bo często zastępował chore dzieci, znając każdą rolę na wyrywki. Na jasełka mój pięcioletni synek został przydzielony do roli… ogórka. Gdy dowiedziałam się o tym tuż przed moją nocną zmianą, kupiłam zieloną koszulkę, kolorowy karton i całą noc szyłam zielone spodenki oraz kleiłam kartonową, sałatową czapeczkę z ogórkowym ogonkiem z drutu w zielonym materiale. Na jasełka miał iść tata, co trochę mnie niepokoiło, więc rano wygłosiłam mu życiową instrukcję, jak ubrać dziecko i jak przymocować czapkę. W trakcie zmiany zadzwoniła wychowawczyni z przedszkola i zdenerwowanym głosem oznajmiła, że główny bohater przedstawienia się rozchorował i jutro mój syn będzie… kulkiem (czyli polskim „Kolobokiem”-czyli odpowiednikiem „Bajki o Kulce”). Na nerwowe pytanie, czy kulka może mieć strój… ogórka – w słuchawce zapadła znacząca cisza. Zadzwoniłam do męża do pracy z wiadomością o „katastrofie”. Ku mojemu zdziwieniu mąż zawołał radośnie, że nie ma problemu, bo zabierze dwóch chirurgów—przyjaciół. Trzech chirurgów to superdrużyna, która poradzi sobie z każdą przeszkodą! Oni odwiedzą nasz dom i wszystko załatwią. (Moja intuicja chyba była bardzo chora tego dnia!) O 21 dodzwoniłam się do domu. Syn oznajmił, że kupili białą koszulkę, tata klei żółty karton, wujek Wojtek gotuje, a wujek Władek – się śmieje. Po godzinie syn powiedział, że idzie spać, wujek Władek wyciął koło z kartonu i rysuje oczy, wujek Wojtek otwiera słoik kiszonych ogórków, a tata się zanosi od śmiechu. O północy dzwonię znowu. Mąż donosi, że wujek Wojtek i wujek Władek już śpią, a „są pewne niuanse”. Kulka, przez przypadek, została przez wujka Wojtka przyklejona superklejem do białej koszulki krzywo. Kiedy wujek Władek próbował „arcydzieło” oderwać – koszulka się rozdarła. Skoro tak się stało, przyszyli kulkę chirurgicznym jedwabiem… do zielonej ogórkowej koszulki! Ale podobno „wyszło pięknie” – choć kulka ma 30 zębów i uśmiecha się dookoła, ale na dwa nie starczyło białego kartonu. „Nie szkodzi, przy trzydziestu i tak nikt nie zauważy” – skwitowałam. Więc mogę spokojnie pracować, a mój syn będzie miał najoryginalniejszy kostium. A kto tak głośno chrapie? Wujek Władek, wycinający kartonowe zęby, zasnął na fotelu! Do rana miałam złe przeczucia. Zdałam dyżur i z histerią uprosiłam ordynatora, by pozwolił mi chociaż na godzinę pójść na jasełka syna. Spóźniłam się… Z sali dobiegł śmiech pomieszany z jękami. Otworzyłam drzwi: obok szkolnej choinki próbował skakać kulka. Na klatce syna gigantyczna, żółta, księżycowata twarz od brody do kolan. Oczy tej kreatury patrzyły w różne strony, a trzy poziome szwy z chirurgicznego jedwabiu nad oczami wyglądały jak zmarszczki życiowo doświadczonej kulki. Szczególnie poruszający był brak dwóch zębów – akurat tych przednich! Wyglądał jak stary, bardzo sterany życiem kulka po odwyku i powrocie z zapomnienia… Całość dopełniała wesoła, ogórkowa sałatowa czapeczka z drucianym ogonkiem w zielonej tkaninie. Wtedy synek zaczął mówić wierszyk: „Gdzie jeszcze zobaczycie takiego jak ja?…” (ciąg dalszy był, że tylko w bajce i na jasełkach, ale wszyscy już zanosi się śmiechem…) – wychowawczyni usiadła z jękiem na podłodze, a cała sala płakała ze śmiechu…

Mój syn ma pamięć jak słoń, serio. W przedszkolu znał na pamięć wszystkie teksty z występów, więc aż do ostatniej chwili nikt nie wiedział, za kogo właściwie wystąpi dzieci przecież cały czas chorowały, a on mógł wskoczyć w każdą rolę jak w kapcie, bo umiał wszystkie.
Na przedszkolny bal noworoczny mój pięcioletni synek dostał zaszczytną rolę ogórka.
Jak się o tym dowiedziałam tuż przed moją hospitalną dyżurą, to w trybie turbo pobiegłam do sklepu, kupiłam zieloną koszulkę, trochę kolorowego brystolu, i całą noc zszywałam zielone spodenki pod tę koszulę oraz kleiłam genialną czapeczkę z sałatowego kartonu, ozdobioną ogonkiem z drucika obciągniętego zielonym materiałem.
Na bal miał iść tata. Powiem szczerze: wzbudzało to u mnie umiarkowane zaufanie, więc napisałam mu instrukcję, jak ubrać dziecko i jak zainstalować czapkę, a rano przed pracą przeprowadziłam szkolenie z obsługi syna w wersji „ogórek”.
W połowie mojego dyżuru w szpitalu dzwoni pani wychowawczyni z dramatyczną nutą w głosie: Proszę pani, aktor odgrywający główną rolę się rozchorował, więc jutro pana syn będzie… Bolkiem!.
Na moje przesiąknięte rezygnacją pytanie Może Bolek wystąpi w kostiumie… ogórka? zapadła złowieszcza cisza.
Dzwonię więc do męża na oddział i referuję kryzys. Mąż, radośnie jak wygrany w totolotka (co powinno mnie już wtedy zaniepokoić), zapewnia: Nie ma żadnego problemu! Zabiorę dwóch kumpli chirurgów, trzech chirurgów to dream team do zadań specjalnych! Pojedziemy wszyscy do domu i rozwiążemy ten problem w mig!. (No cóż, moja intuicja chyba wtedy miała febrę).
O dziewiątej wieczorem, galopując z oddziału, dzwonię do domu. Odbiera syn. Relacjonuje: Kupiliśmy białą koszulkę, tata przykleja żółty karton, wujek Wojtek robi kolację, a wujek Władek się śmieje.
Godzinę później dowiaduję się, że czas na spanie, wujek Władek wyciął z kartonu żółty okrąg i maluje mu oczka, wujek Wojtek otwiera ogórki kiszone, tata czka od śmiechu.
O północy dzwonię znów. Mąż oświadcza, że wujek Wojtek i wujek Władek padli wykończeni i już śpią. Są jednak drobne niuanse: Bolek przypadkiem został przyklejony super-glutem przez wujka Wojtka na białą koszulkę bardzo na ukos. Gdy wujek Władek próbował to odkleić, koszulka się porwała. Więc cały Bolek został przyszyty chirurgicznym jedwabiem do zielonej koszulki ogórka.
Efekt ponoć powalający podobno aż nie uwierzę, zanim nie zobaczę. A jeszcze Bolkowi dorobili trzydzieści zębów, więc uśmiecha się jak menadżer w ZUSie, choć na dwa zabrakło już białego brystolu.
(No trudno pocieszyłam: na tle trzydziestu nie będzie przecież widać dwóch).
Tak więc mogłam wracać do swoich pacjentów spokojna: będzie miał najpiękniejszy kostium w historii przedszkola. A ten, kto chrapie w tle? To wujek Władek, który rzeźbił Bolkowi zęby tak ambitnie, że zasnął na fotelu.
W nocy męczyły mnie jednak jakieś niejasne obawy.
Po oddaniu dyżuru wybłagałam szefa, żeby mnie puścił choć na godzinę na przedszkolny występ syna.
Trochę się spóźniłam Z sali widowiskowej dobiegały salwy śmiechu i pojedyncze jęki. Uchylam drzwi…
Przy noworocznej choince próbował skakać Bolek. Na piersi mojego synka ogromna, żółta, księżycowata twarz średnicy od podbródka po kolana. Oczy tej kreatury każde w inną stronę. Trzy długie poziome szwy z chirurgicznego jedwabiu nad oczami sugerowały, że Bolek dostał w życiu nieźle w kość.
Szczególnie urzekał brak dwóch zębów w szeroko rozwartym uśmiechu. To, oczywiście, były dwa górne przednie!
Wyglądał na zmęczonego życiem Bolka kapitalnie wyeksploatowanego, z kilometrami przebiegu, pewnie po niezłej balandze. Całości dopełniała seledynowa czapeczka ogórka z fantazyjnym ogonkiem z drucika i materiału.
W tej chwili synek deklamuje:
Gdzie jeszcze zobaczycie takiego Bolka, jak ja?
(dalej miało być o tym, że tylko w bajce i na przedszkolnym balu, ale już nikt tego nie dosłyszał…) wychowawczyni usiadła ciężko z jękiem, sala płakała…

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.