Mój syn mieszkał od roku z Kasią, ale nigdy nie poznaliśmy jej rodziców. Wydało mi się to dziwne, więc postanowiłam sprawdzić, o co chodzi Zawsze starałam się wychować mojego syna w szacunku do kobiet – do babci, matki, żony, córki. Uważam, że szacunek do kobiet to najważniejsza cecha mężczyzny. Razem z mężem zapewniliśmy mu wspaniałe wychowanie i wykształcenie oraz daliśmy mu wszystko, by radził sobie w życiu. Nie chcieliśmy mu zbytnio pomagać, ale kupiliśmy mu jednak dwupokojowe mieszkanie, chociaż sam pracował i się utrzymywał, lecz nie było go stać na własne lokum. Nie przekazaliśmy mu od razu aktu własności, a nawet nie powiedzieliśmy o zakupie. Dlaczego? Bo mieszkał z dziewczyną. Od roku był z Kasią, ale nie znaliśmy jej rodziny, co wydało mi się podejrzane. Później odkryłam, że mama Kasi to była sąsiadka mojej znajomej. Opowiedziała mi coś, co bardzo mnie zaniepokoiło. Okazało się, że teściowa Kasi wyrzuciła męża z domu, gdy zaczął mniej zarabiać, a później zaczęła się spotykać z żonatym, ale bogatym facetem. Babcia Kasi też miała romans z żonatym mężczyzną i zmuszała córkę oraz wnuczkę do pracy na jego działce. Dlatego mój syn już miał kilka konfliktów ze swoją przyszłą teściową. Najbardziej jednak martwiło mnie to, że matka i babcia Kasi nastawiają ją przeciwko ojcu. Dziewczyna bardzo kocha swojego tatę, ale przez te dwie kobiety ich relacja jest zagrożona. I jeszcze jedno: Kasia rzuciła studia. Wierzy, że to mężczyzna powinien utrzymywać rodzinę. Zgadzam się z tym poglądem, do tego wychowywałam syna, ale oby nie spotkały ich żadne kłopoty. A co, jeśli się pojawią? Jak ona wtedy mu pomoże? Przy okazji, przepisałam mieszkanie na siebie, bo wiem, że wychowałam zbyt dobrego syna – jelenia, jak to mówią. Niby wszystko, co nabyte przed ślubem, nie podlega podziałowi po rozwodzie, ale Kasia jest tak sprytna, że mogłaby zostawić mojego „dżentelmena” tylko ze skarpetkami.

Wiesz co, od mniej więcej roku mój syn mieszkał z Anią, ale nigdy nie poznaliśmy jej rodziców. To wydało mi się trochę dziwne, więc postanowiłam sama się tym zainteresować.

Zawsze starałam się wychować mojego syna tak, żeby szanował kobiety swoją babcię, matkę, żonę, córkę. Uważam, że szacunek do kobiet to najważniejsza cecha mężczyzny. Razem z mężem daliśmy mu porządne wychowanie, dobrą edukację, i wszystko, co tylko było mu potrzebne, żeby pewnie i z łatwością iść przez życie. Nie chcieliśmy mu dawać jakichś ekstra przywilejów, ale i tak kupiliśmy mu dwupokojowe mieszkanie w Warszawie za nasze oszczędności. Pracował, starał się być samodzielny, ale na własny kąt jeszcze za bardzo go nie było stać.

Nie daliśmy mu tego mieszkania od razu, nawet mu o tym nie powiedzieliśmy. Dlaczego? Bo nasz syn mieszkał już z dziewczyną, właśnie z Anią. I jakoś tak wyszło, że przez ten cały rok nie poznaliśmy jej rodziców coś w tym było nie tak.

Później, trochę przypadkiem, dowiedziałam się, że mama Ani to była sąsiadka bliskiej znajomej mojej siostry. I usłyszałam od niej historie, które bardzo mnie zaniepokoiły. Okazało się, że ta kobieta wyrzuciła swojego męża z domu, bo kiedyś zaczął mniej zarabiać dopiero tu zaczęły się absurdy Zaczęła spotykać się z żonatym, ale za to zamożnym facetem. Babcia Ani miała podobne przejścia: również miała romans z żonatym mężczyzną. Co więcej, zaczęły zmuszać Anię i jej matkę, żeby jeździły do tego gościa na wieś pomagać mu w gospodarstwie!

Przez to wszystko mój syn zaliczył już niejedną dramę z przyszłą teściową. Ale najbardziej rozbiło mnie, że mama i babcia Ani ciągle ją nastawiają przeciwko ojcu. Dziewczyna naprawdę kocha swojego tatę, ale przez te dwie kobiety ich relacja wisi na włosku. A jakby tego było mało Ania postanowiła rzucić studia. Uważa, że facet powinien utrzymać rodzinę. No jasne, ja też tak myślę i tak próbowałam przygotować mojego syna, ale co jeśli w życiu powinie im się noga? A gdzie jakaś poduszka bezpieczeństwa? Czym ona pomoże swojemu mężowi, gdyby coś się stało?

Żeby nie było później płaczu, przepisałam mieszkanie z powrotem na siebie. No bo znam swojego syna, taki nasz złoty chłopak ale wiesz, jak to Polacy mówią, hodujesz sarenkę, a wyrośnie ci jeleń… Jasne, wszystko, co kupione przed ślubem, po rozwodzie nie podlega podziałowi, ale Ania jest na tyle sprytna, że mojego dżentelmena puściłaby z samymi skarpetamiAle wiesz co, człowiek może planować, przepisywać, kombinować ale życie i tak idzie własnym torem. Za kilka miesięcy przyszli do nas razem: Ania, trochę na dystans, i mój syn z miną, jakby miał zaraz naprawiać dach w deszczu. Przy herbacie sami zaczęli opowiadać że Ania wróciła jednak na studia, bo chce być dla siebie, a nie tylko dla kogoś. Że jej ojciec odwiedza ją częściej, bo w końcu powiedziała mamie i babci, że dosyć tych gierek.

A gdy się ich zapytałam o plany na przyszłość, w oczach mojej przyszłej synowej pierwszy raz zobaczyłam niepewność, ale też odwagę. Wtedy zrozumiałam, że nie domy, nie mieszkania, nie nasze oszczędności są najważniejsze. Najważniejsze to dać dzieciom przestrzeń, posadzić je na własnych skrzydłach i patrzeć, czy polecą. Czasem się obija skrzydłami o rzeczywistość, czasem spadnie ale właśnie to jest życie.

A może i my, matki, musimy czasem dać sobie spokój i pozwolić, żeby nasze dzieci były sobą nawet jeśli myślimy, że wiemy lepiej. Bo może, tylko może one też nas czegoś nauczą.