Mój syn ma znakomitą pamięć – w przedszkolu znał na pamięć wszystkie teksty z przedstawień, więc do …

Mój syn ma niesamowitą pamięć. Już w przedszkolu potrafił wyrecytować z głowy wszystkie teksty występów, więc do ostatniej chwili nikt nie wiedział, jakim ostatecznie będzie bohaterem przedstawienia dzieci przecież chorują, a on potrafił zastąpić dosłownie każdego, znając wszystkie role.

Na jasełka, kiedy miał pięć lat, przypadła mu rola… ogórka.

Kiedy dowiedziałam się o tym tuż przed swoją nocną zmianą w szpitalu, kupiłam zieloną koszulkę, kolorowy blok i z zapałem do późnej nocy szyłam zielone spodenki oraz kleiłam czapeczkę z kartonu, z cudnym ogonkowym drucikiem okręconym zielonym materiałem.

Na przedstawienie miał iść tata. Nie wzbudzało to we mnie szczególnego zaufania, więc rano przed jego pracą dokładnie tłumaczyłam mu, jak ubrać syna i jak przymocować czapkę.

Podczas dyżuru zadzwoniła przedszkolanka z drżącym głosem, że zachorował chłopczyk odgrywający główną rolę i następnego dnia mój syn… zostanie Bolkiem! Na nerwowe pytanie, czy Bolek może być przebrany za ogórka, w słuchawce zapadła wymowna cisza.

Zadzwoniłam do męża do kancelarii i opowiedziałam o tej niespodziewanej sytuacji. On, kompletnie szczęśliwym tonem (co już wtedy powinno mnie zaniepokoić), oznajmił, że nie ma problemu! Weźmie dwóch kolegów-chirurgów, bo trzech chirurgów to superdrużyna poradzą sobie ze wszystkim! Oni, czyli chirurdzy bardzo pomysłowi faceci, pojadą do nas i wszystko załatwią. (Moja intuicja chyba była wtedy na zwolnieniu…)

Po całym dniu w szpitalu, około dziewiątej wieczorem zadzwoniłam do domu. Telefon odebrał syn i radośnie oznajmił, że kupili białą koszulkę, tata klei żółty karton, wujek Wiktor szykuje kolację, a wujek Leszek się śmieje.

Godzinę później syn zameldował, że idzie spać, a wujek Leszek wycina z żółtego kartonu wielkie koło i rysuje oczy, wujek Wiktor otwiera słoik kiszonych ogórków, a tata… czka od śmiechu.

O północy zadzwoniłam jeszcze raz. Mąż uspokoił mnie, że wujek Wiktor i wujek Leszek są już bardzo zmęczeni i śpią. Ale są pewne szczegóły.

Bolek, zupełnym przypadkiem, został przyklejony superklejem przez wujka Wiktora krzywo, na białej koszulce. Gdy wujek Leszek próbował to odkleić, koszulka się podarła. Więc przyszyli Bolka chirurgicznym jedwabiem do zielonej koszulki ogórka.

Wyszło ponoć tak pięknie, że sama nie mogłam sobie tego wyobrazić! Do tego Bolkowi dokleili trzydzieści zębów i uśmiecha się od ucha do ucha, chociaż zabrakło dwóch zębów brakło już białego kartonu.
(Nic nie szkodzi powiedziałam przy tylu zębach nikt nie zauważy.)

Mogłam więc spokojnie pracować, mając pewność, że mój syn będzie miał najoryginalniejszy strój w przedszkolu. A te chrapnięcia w tle? To wujek Leszek, który tak się zaangażował w wycinanie z kartonu zębów, że zasnął na fotelu.

Całą noc męczyły mnie niejasne obawy. Rano po skończonym dyżurze wybłagałam u ordynatora godzinę wolnego, by być na jasełkach syna.

Trochę się spóźniłam Z sali dobiegały wybuchy śmiechu i płacz. Uchylam drzwi

Przy wielkiej choince próbował skakać Bolek. Ogromna, żółta, księżycowa twarz na piersi syna ciągnęła się od brody do kolan. Oczy tego stwora patrzyły w zupełnie różne strony. Trzy długie, poziome szwy chirurgicznym jedwabiem, tuż nad oczami, przypominały głębokie zmarszczki bohatera doświadczonego przez życie.

Najbardziej rozbrajał brak dwóch zębów bo to były dwie górne jedynki!

Wyglądał jak bardzo stary, przeżyty Bolek, który odwiedził niejedną izbę wytrzeźwień i niedawno wrócił z sanatorium Całość wieńczyła pośpiesznie zrobiona, jeszcze ogórkowa, kartonowa czapeczka z zielonym ogonkiem z drutu.

W tym momencie mój synek zaczął recytować wierszyk, który zaczynał się słowami: Gdzie znajdziecie takiego Bolka jak ja?

(I choć utwór miał dalszy ciąg o tym, że tylko w bajce i na przedszkolnej imprezie, wszystkim już łzy i śmiech uniemożliwiały dalszy odbiór…) pani przedszkolanka usiadła ze śmiechu na podłodze, a sala dosłownie płakała

Życie nauczyło mnie wtedy, że perfekcja nie jest ważna. Prawdziwą magię tworzy wspólnota, radość i odrobina dystansu do świata nawet jeśli Bolek jest trochę krzywy i brakuje mu paru zębów. Ważne, że wszystko robimy razem, z miłością.