Mój syn ma niezwykłą pamięć. W przedszkolu znał na pamięć wszystkie teksty z przedstawień, więc do ostatniej chwili nie było wiadomo, w jakim wystąpi stroju – dzieci chorowały, a on umiał zastąpić każdego, znając wszystkie role. Na przedszkolny bal choinkowy wylosował dla pięcioletniego synka rolę ogórka. Dowiedziałam się o tym w przeddzień mojego dyżuru i z zapałem kupiłam zieloną koszulkę, kolorowy karton i całą noc szyłam zielone spodenki do kompletu oraz kleiłam sałatową czapeczkę z kartonu z cudnym ogonkowym drucikiem obciągniętym zielonym materiałem. Na bal szedł tata, co nie wzbudzało zaufania, więc rano, przed pracą, czytałam mu instrukcję, jak ubrać dziecko i jak przymocować czapeczkę. W trakcie dyżuru zadzwoniła wychowawczyni z roztrzęsionym głosem, że wykonawca najważniejszej roli rozchorował się i jutro mój syn będzie… jeżykiem. Na moje nerwowe pytanie – czy jeżyk może być w stroju… ogórka? – w słuchawce zapadła wymowna cisza. Zadzwoniłam do męża do pracy i przekazałam wieści o sytuacji podbramkowej. Głosem absolutnie szczęśliwym (co już wtedy powinno mnie zaniepokoić) oznajmił, że nie ma problemu – zabierze dwóch kolegów chirurgów i we trzech – superzespół! Poradzą sobie z każdym zadaniem! A oni – bardzo pomysłowi chłopcy – przyjadą do nas i rozwiążą problem (moja intuicja musiała być wtedy w śpiączce). Zapracowana w szpitalu, zadzwoniłam do domu o dziewiątej wieczorem. Syn odebrał i oznajmił, że kupili białą koszulkę, teraz tata przykleja żółty karton, wujek Wojtek gotuje, a wujek Władek się śmieje. Godzinę później syn ogłosił, że idzie spać, wujek Władek wyciął z kartonu kółko i rysuje oczka, wujek Wojtek otwiera ogórki kiszone, a tata… czka ze śmiechu. O północy znów zadzwoniłam. Mąż poinformował, że wujek Wojtek i wujek Władek są bardzo zmęczeni robieniem jeżyka i już… śpią. I są „niuansiki”. Jeżyk przypadkiem został przyklejony przez wujka Wojtka superglutem na białą koszulkę bardzo krzywo. Gdy wujek Władek próbował ją oderwać – koszulka się porwała. Więc wszyli go chirurgicznym jedwabiem do zielonej koszulki ogórka. Ale wyszło super, więc nawet nie wyobrażam sobie jak. A jeszcze… dorobili jeżykowi trzydzieści zębów i teraz uśmiecha się na szeroko, choć na dwa zabrakło białego kartonu. (Nic nie szkodzi – powiedziałam – przy trzydziestu nikt nie zauważy). Tak więc mam nie nerwować się i spokojnie pracować – mój syn będzie miał najpiękniejszy kostium! A kto tam tak chrapie? To wujek Władek, który tak pieczołowicie wycinał zęby z kartonu, że zasnął w fotelu. Całą noc dręczyły mnie złe przeczucia. Po skończonym dyżurze urządziłam awanturę ordynatorowi, żeby choć na chwilę puścił mnie na bal syna. Trochę się spóźniłam… Z sali dobiegały salwy śmiechu i pisków. Uchylam drzwi… Obok wielkiej choinki próbuje skakać jeżyk. Ogromna żółta, księżycowata twarz na piersi syna sięgała od podbródka po kolana. Oczy tego stwora patrzyły każda w inną stronę. Trzy długie szwy nad oczami skojarzyły się z czołem jeżyka doświadczonego życiem. Szczególne wrażenie robił brak dwóch zębów w szeroko rozciągniętym uśmiechu – to były dwa przednie górne! To był bardzo stary, sterany życiem jeżyk, który niedawno wyszedł z poprawczaka i od lat walczył z nałogiem… A dopełniała to wszystko zielona, sałatowa czapeczka ogórka z drucianym ogonkiem w zielonym materiale. W tym momencie synek zaczął recytować wierszyk: „Gdzie jeszcze zobaczycie, takiego jak ja?…” (był dalszy ciąg, że tylko w bajce i na balu noworocznym, ale nikt już nie był w stanie słuchać…) – nauczycielka przysiadła z jękiem, a sala zalewała się łzami ze śmiechu…

Mój syn zawsze wyróżniał się doskonałą pamięcią. Już w przedszkolu znał na pamięć wszystkie wierszyki i teksty występów, więc do ostatniej chwili nigdy nie było wiadomo, w jakim stroju wystąpi dzieci przecież często chorują, a on mógł każdego zastąpić, znając role na wylot.

Na przedszkolny bal karnawałowy dla pięcioletniego synka przypadła rola… ogórka. O tym dowiedziałem się tuż przed moją nocną zmianą na dyżurze w szpitalu. Kupiłem więc zieloną koszulkę, kolorowy papier techniczny i całą noc szyłem zielone spodenki pod koszulkę oraz kleiłem czapeczkę z jasnozielonego kartonu z ogonkiem z drucika owiniętego tkaniną.

Na bal miał pójść tata, co budziło pewien niepokój, dlatego rano, zanim wyszedłem na dyżur, dałem szczegółową instrukcję: jak ubrać dziecko i jak dobrze zamocować czapeczkę na głowie.

W samym środku dyżuru zadzwoniła wychowawczyni głos miała drżący. Okazało się, że najważniejszy aktor, grający główną rolę, zachorował, więc jutro mój syn zostaje… Bolkiem! Na nerwowe pytanie, czy Bolek może być w przebraniu ogórka, w słuchawce zapadła wieloznaczna cisza.

Zadzwoniłem do żony do pracy, informując o nagłym zwrocie akcji. Odpowiedziała z rozbrajającym entuzjazmem (już wtedy powinienem się był zorientować!), że nie ma żadnego problemu: zabierze ze sobą dwóch kolegów chirurgów razem są nie do pokonania! Dwóch chirurgów to w końcu złota drużyna od zadań specjalnych, no i wybiorą się do nas do domu, żeby wszystko załatwić. Moja intuicja musiała mieć tego dnia wolne…

Wieczorem, po powrocie z oddziału, zadzwoniłem do domu. Odebrał syn i zameldował, że kupili już białą koszulkę, tata właśnie przykleja żółty karton, wujek Włodek szykuje kolację, a wujek Waldek się śmieje.

Po godzinie synek zameldował, że idzie spać. Wujek Waldek wyciął już z żółtego kartonu duże koło i rysuje na nim oczka, wujek Włodek otwiera słoik kiszonych ogórków, a tata aż się dusi od śmiechu.

O północy zadzwoniłem jeszcze raz. Żona przekazała, że wujkowie są już bardzo zmęczeni pracą nad Bolkiem i poszli spać i, że są jednak pewne szczegóły. Otóż Bolek, zupełnie przypadkiem, został na stałe przyklejony przez wujka Włodka do białej koszulki niestety bardzo krzywo. Kiedy wujek Waldek próbował odkleić mistrzostwo, koszulka się rozdarła. Dlatego przyczepili Bolka chirurgicznym jedwabiem do zielonej koszulki ogórka.

Ale, podobno, efekt jest nieziemski, choć nie do ogarnięcia wyobraźnią. Co więcej, Bolek dostał 30 zębów uśmiechał się od ucha do ucha, choć na dwa zabrakło już białego kartonu.

Nic nie szkodzi stwierdziłem. Na tle trzydziestu ten brak nie rzuci się w oczy.

Więc mogłem już się nie martwić i spokojnie pracować dalej, bo mój syn będzie miał najlepszy kostium w całym przedszkolu. A kto tak głośno chrapie w tle? To wujek Waldek, który tak się namęczył wycinając kartonowe zęby, że zasnął prosto w fotelu.

Całą noc nachodziły mnie wątpliwości. Po oddaniu dyżuru musiałem wybłagać u ordynatora choć godzinę wolnego, żeby zdążyć na bal karnawałowy syna.

Trochę się spóźniłem Z sali dobiegały śmiechy, chichoty i dziwne wycia. Otworzyłem drzwi

Przy świątecznej choince próbował podskakiwać Bolek. Ogromna, żółta, okrągła twarz na piersi mojego syna sięgała od brody aż po kolana. Oczy tego potwora patrzyły w zupełnie różne strony. Trzy długie, poziome szwy z jedwabiu nad oczami przypominały zmarszczki doświadczonego życiem Bolka.

Najbardziej rzucał się w oczy brak dwóch zębów w szeroko uśmiechniętych ustach i były to właśnie dwa górne jedynki!

To był bardzo stary, zmęczony i doświadczony przez los Bolek, wyglądający jakby niedawno wyszedł z poprawczaka. Całość dopełniała wesoła jasnozielona czapeczka z kartonu ogórka, z drucikiem owiniętym zieloną tkaniną.

W tym momencie synek zaczął recytować wierszyk: Gdzie jeszcze zobaczycie, takiego jak ja?… (ciąg dalszy mówił, że tylko w bajce i balu, ale nikt już nie słuchał) pani przedszkolanka z jękiem usiadła na podłodze, a cała sala płakała ze śmiechu

Po powrocie do domu długo myślałem nad tą sytuacją. Nauczyłem się, że zaangażowanie, humor i przyjaciele bywają ważniejsi niż doskonałość a z rodzinnych przygód rodzą się najpiękniejsze wspomnienia.