Mój przyjaciel mówi, że mnie kocha, ale nigdy mnie nie wybiera. Od trzech lat żyję w ukryciu — spo…

Mój przyjaciel twierdzi, że mnie kocha, ale nigdy mnie nie wybiera.

To już trzy lata, jak wszystko trwa w tej samej formie. Trzy lata spotkań w ukryciu. Trzy lata tych samych obietnic. Trzy lata życia w związku, który istnieje tylko wtedy, gdy jego żona nie znajduje się w pobliżu.

Nie wszedłem w jego życie wiedząc, że jest żonaty. Po kilku miesiącach odkryłem prawdę że wciąż żyją razem jak każda normalna para. Ale wtedy moje uczucia były już zaangażowane.

Od początku wszystko miało swoje warunki. Spotykaliśmy się tylko w konkretne dni, w ściśle wyznaczonych godzinach, zawsze w miejscach, gdzie nikt nas nie znał. On nigdy nie mógł ze mną zostać na noc. Nigdy nie mogliśmy gdzieś razem pojechać. Ja nie mogłem wrzucać żadnych wspólnych zdjęć. Nawet nie wspominać o nim w towarzystwie.

Gdy pisałem do niego wieczorem i nie odpowiadał znałem powód.
Gdy znikał w weekendy również wiedziałem dlaczego.

Jego prawdziwe życie toczyło się gdzie indziej. Moje kręciło się wokół chwil, które po nim pozostawały.

Wielokrotnie pytałem go wprost, czy odejdzie od żony. Spokojnie, dojrzale. Odpowiedź zawsze była ta sama tak, ale nie teraz. Czekał na odpowiedni moment. Mówił, że to niełatwe. Że są sprawy do załatwienia. Że ona od niego zależy. Że nie chce jej zranić. Słyszałem to tyle razy, że zacząłem nie znosić tych słów. Zawsze pojawiało się nowe tłumaczenie. Nowy termin, jeszcze jedna nadzieja.

To ja się dopasowywałem. Przestawiałem swój grafik. Odwoływałem plany. Nauczyłem się nie pytać o zbyt wiele, żeby nie prowokować kłótni. Gdy wyjeżdżał z żoną milczałem. Gdy świętował z nią rocznicę robiłem dobrą minę do złej gry. Gdy przychodził do mnie po kłótni z żoną to ja go pocieszałem.

To ja byłem tym, który słucha.
Który rozumie.
Który czeka.
I mimo to nigdy nie byłem tym wybranym.

Bywały momenty, gdy sądziłem, że w końcu odejdę. On raz powiedział, że już rozmawiał z adwokatem. Ja znów powiedziałem mu, że nie jestem szczęśliwy. Znowu rozglądałem się za nowym mieszkaniem. Znowu miałem nadzieję. Znowu stawiałem wszystko na jedną kartę.
Ale zawsze coś stawało na przeszkodzie praca, rodzina, pieniądze, to nie ten moment.
I zostawałem. Zamrożony w historii, która nie ruszała do przodu.

Gdy moje życie biegło dalej. Moi przyjaciele się żenili. Przeprowadzali się. Snuli plany. Ja kłamałem. Mówiłem, że jestem sam. Albo że mam luźną relację. Nie umiałem powiedzieć prawdy, bo wiedziałem, jak by to zabrzmiało. Wiedziałem, co by mi powiedziano. A mimo wszystko zostawałem. Nie dlatego, że byłem naiwny. Tylko dlatego, że go kochałem. Albo przynajmniej tak mi się wydawało. Czasem sam już nie wiem.

Najbardziej bolało mnie nie to, że nie odszedł od żony.
Najbardziej bolało, że nigdy nie stanął za mną.
Jeżeli ona coś podejrzewała on się ode mnie odsuwał.
Jeśli między nimi panowało napięcie ja znikałem.
Gdy musiał wybierać między przyznaniem się do uczuć do mnie, a dobrym wizerunkiem przed nią zawsze wygrywała ona.
Ja nie byłem wyborem.
Byłem opcją zapasową. Taką, która może poczekać.

Wciąż z nim jestem. Ale już nie taki sam.
Chciałbym go, ale jestem zmęczony.
Zmęczony rozumieniem.
Czekaniem.
Zadowalaniem się okruchami czasu i miłości.
Potrzebuję rady, żeby wreszcie podjąć decyzję.

Czy ktoś z was też to przeżył?
Co byście powiedzieli takiej osobie, gdybyście mieli ją przed sobą?