Mój partner mówi, że mnie kocha, ale nigdy mnie nie wybrał. Od trzech lat spotykamy się w tajemnicy …

Mój przyjaciel twierdzi, że mnie kocha, ale nigdy mnie nie wybiera.

Już trzy lata trwa to samo. Trzy lata spotykamy się w ukryciu. Trzy lata słyszę te same deklaracje i obietnice. Trzy lata żyję w związku, który istnieje wyłącznie wtedy, gdy jego żona nie jest w pobliżu.

Nie wszedłem w tę relację ze świadomością, że jest żonaty. Dopiero po kilku miesiącach dowiedziałem się prawdy że żyją dalej jak normalne małżeństwo. Ale wtedy byłem już w to emocjonalnie zaangażowany.

Od początku wszystko było warunkowe. Mogliśmy widywać się tylko w określone dni, o konkretnych godzinach, zawsze w miejscach, w których nikt nas nie znał. On nigdy nie mógł u mnie zostać na noc. Nigdy nie mogliśmy razem wyjechać. Ja nigdy nie mogłem wrzucić żadnego wspólnego zdjęcia nawet najmniejszego sygnału.

Jeśli pisałem do niego wieczorem, a nie odpowiadał znałem powód.
Jeśli znikał w weekendy też wiedziałem dlaczego.
Jego prawdziwe życie przebiegało gdzie indziej. A moje obracało się wokół pustych przestrzeni, które zostawiał mi do dyspozycji.

Wielokrotnie pytałem wprost, czy odejdzie od żony. Spokojnie, bez emocji. Zawsze słyszałem tę samą odpowiedź tak, ale nie teraz. Czekał na odpowiedni moment. Mówił, że to nie jest proste. Że trzeba uregulować wiele spraw. Że ona jest od niego zależna. Że nie chce jej ranić. Tyle razy już słyszałem te słowa, że zaczęły mnie drażnić. Zawsze pojawiała się nowa wymówka. Nowy termin. Nowa nadzieja.

To ja stałem się tym, który się dostosowywał.
Przestawiałem swój grafik. Odrzucałem plany. Nauczyłem się nie zadawać pytań, byleby nie doprowadzać do niepotrzebnych spięć. Kiedy wyjeżdżał z żoną milczałem. Gdy świętował z nią rocznicę ślubu udawałem, że mnie to nie rusza. A kiedy przychodził do mnie po ich kłótni to ja go pocieszałem.

To ja byłem tym, który słuchał.
Który rozumiał.
Który czekał.
A mimo to nigdy nie zostałem wybrany.

Bywały chwile, kiedy naprawdę myślałem, że tym razem już odejdę. On raz powiedział, że był u adwokata. Ja znowu powtarzałem, że nie jestem szczęśliwy. Znów szukałem nowego mieszkania. Znowu zaczynałem wierzyć. Znowu wszystko stawiałem na jedną kartę.

Ale zawsze coś stawało na przeszkodzie praca, rodzina, pieniądze, to nie jest odpowiedni moment.
I zostawałem. Zastygły w historii, która nie idzie do przodu.
A moje życie toczyło się dalej.

Moi znajomi zakładali rodziny. Przeprowadzali się. Mieli swoje plany.
Ja kłamałem. Mówiłem, że jestem sam. Albo że mam coś bez zobowiązań i definicji. Nie mogłem powiedzieć prawdy, bo wiedziałem, jak to brzmi. Wiedziałem, co by usłyszeli. A i tak zostawałem. Nie z naiwności. Z miłości. Albo z przekonania, że to miłość. Czasami już nie mam pewności.

Największy ból nie wynikał wcale z tego, że nie zostawił dla mnie żony.
Najboleśniejsze było to, że nigdy nie stanął po mojej stronie.
Jeśli ona coś podejrzewała odsuwał się.
Jeśli u nich było napięcie ja znikałem.
Jeśli musiał wybierać pomiędzy moim uczuciem a spokojem swojego domu ona zawsze wygrywała.
Nie byłem wyborem.
Byłem rezerwowym. Kimś na później.
Wciąż go mam.
Ale już nie jestem taki sam.
Chcę go, ale jestem zmęczony.
Zmęczony rozumieniem.
Czekaniem.
Zadowalaniem się resztkami czasu i uczucia.
Potrzebuję rady, by wreszcie podjąć ostateczną decyzję.
Czy ktoś jeszcze to przeżywał?
Co powiedziałbyś facetowi w mojej sytuacji, gdyby usiadł przed tobą?

Dzisiaj, gdy patrzę na swoje odbicie w oknie starego mieszkania w Poznaniu, wiem jedno człowiek, który naprawdę kocha, nie każe ci czekać wiecznie i nie chowa cię przed światem. Miłość to wybór, a ja muszę w końcu wybrać siebie.