Mój mąż prowadzi regularną, bardzo ożywioną korespondencję z byłą koleżanką z pracy – Heleną, która dawno temu wyjechała za granicę, ale wciąż odgrywa ważną rolę w naszym życiu, co budzi moją zazdrość i niezrozumienie.

Kiedy patrzę wstecz na dawne czasy, widzę wyraźnie, jak bardzo miałam szczęście z Janem. Był moim mężem niemal doskonałym troskliwy, pracowity i szczerze mnie kochający. Jednak jak to bywa w życiu nawet najlepsi mają swoje drobne słabości. U Jana było to jego niezwykłe zamiłowanie do ludzi, otwartość i serdeczność, która potrafiła rozgrzać każde towarzystwo. Nieraz sobie myślałam, że chyba nie ma w tym nic złego, ale

Jan pozostawał w bliskich relacjach nie tylko ze swoimi kolegami z pracy, lecz także z kobietami. Szczególnie z jedną byłą współpracownicą z krakowskiej firmy. Zofia, jeszcze za dawnych czasów, wyszła za mąż i wyemigrowała z mężem do Niemiec, lecz jej obecność w naszym życiu nigdy się nie zatarła. Jej imię ciągle przewijało się w naszej codzienności, choć dzieliły nas setki kilometrów i lata rozłąki.

Za każdym razem, gdy Jan spotkało coś ciekawego w pracy czy na służbowym wyjeździe czy był to śmieszny incydent w tramwaju, czy ważne wydarzenie dzielił się tym przede wszystkim ze mną, a zaraz potem z Zofią. Przy wyborze istotnych decyzji rodzinnych lub zawodowych konsultował się nie tylko ze swoją żoną, lecz i z dawną koleżanką. Potrafili godzinami pisać do siebie listy czy e-maile, poruszając nawet sprawy, które jak mi się wydawało powinny być zarezerwowane tylko dla nas dwojga. I muszę przyznać, że niejednokrotnie mnie to irytowało.

Z całą szczerością powiem, że był cudownym mężem. Podział obowiązków domowych mieliśmy uczciwy Jan sprzątał, gotował i dbał o dom równie sumiennie jak ja. Zarabiał dobrze, dzięki czemu nie brakowało nam na kulturę czy rozrywki często zabierał mnie do Starego Teatru w Krakowie, do kina pod Baranami, czy na kolację w ulubionej restauracji na Kazimierzu. Tylko ciągle nie mogłam pojąć, dlaczego potrzebuje jeszcze tej więzi z Zofią.

Może to było niemądre z mojej strony, ale w końcu zaczęłam odczuwać ukłucia zazdrości. Nigdy nie reagowałam tak wobec nowo poznanych koleżanek z jego pracy, nie zwracałam uwagi na uśmiechy w stronę urzędniczek czy panie w sklepie. To właśnie ta jedna, odległa już przyjaźń, bolała mnie najbardziej.

Z perspektywy czasu zastanawiam się: czego mu zabrakło, czego szukał w tej starej znajomości, skoro przecież miał w domu wszystko, co jak sądziłam było najważniejsze? Po co mu było to wszystko? Długo nie rozumiałam i może po dziś dzień nie potrafię tego pojąć.