Mój mąż nie znosi, gdy ktoś go przyłapie w zabawnych sytuacjach, bo przecież musi być prawdziwym twardzielem. Dlatego po cichu zaglądam do łazienki, napawam się widokiem, a potem chowam się za ścianę i… Chyba będę się dusić ze śmiechu:

Mój mąż nigdy nie lubił, gdy ktoś zastawał go w jakichś zabawnych sytuacjach, bo przecież jest taki twardziel. Dlatego po cichu zaglądam do łazienki, delektując się widokiem, po czym odwracam się za ścianę i… Chyba będę czkała ze śmiechu:

Jak jesteś grzecznym kotkiem powiedz miau!
Jak jesteś super kotkiem powiedz miau…
Jak jesteś moim ukochanym kotkiem powiedz miau!

Mąż cicho podśpiewuje, myjąc naszego kota. Zwykle nasz futrzak się wyrywa, drapie, gryzie i przeraźliwie miauczy, ale teraz nie wiem, czy mu się te śpiewy spodobały, czy po prostu był w szoku.

Umyjemy ci plecki powiedz miau…
Umyjemy ci łapki powiedz miau…
Umyjemy ci ogonek powiedz miau…

Miau pisnął nieśmiało kot.

Za ścianą umieram ze śmiechu… Do dziś żałuję, że nie uwieczniłam tego mistrzostwa, chociaż pewnie i tak nie przeżyłabym z takim dowodem w rękach.

Nie podoba się? To może zaśpiewam ci coś innego?

Miau.

Sławek przez chwilę milczy, a potem zaczyna cicho śpiewać, dalej namydlając kota:

Znów pada deszcz na moim, zapłakanym oknie,
Widzę Twój smutny cień, Madonno

Łzy ciekną mi ciurkiem ze śmiechu.

Równocześnie dociera do mnie, że mąż mi nigdy nie śpiewał. Nie jest specjalnie romantyczny, ma za to inne zalety. Ale naszemu kotu to już serenady urządza. Może byłoby mi przykro, gdyby nie było to aż tak zabawne. Tymczasem nasza Madonna znowu cicho jęknęła miaukiem, a Sławek przeszedł do Latających balonów.

Nie wytrzymałam. Zrozumiałam, że jeszcze chwila i zostanę przyłapana na podglądaniu. Czas było się wycofać do pokoju, bo kąpiel już się kończyła, a mąż miał zamiar wycierać kota. Prawie już się pozbierałam, ale…

Bziuu-bziuu telewizor,
Bziuu-bziuu telewizor,
Bziuu-bziuu telewizor…

I wtedy nie mogąc się powstrzymać, dopowiedziałam:

I dwa Pingwinki w środku!

Równocześnie wycofując się na kanapę i rycząc ze śmiechu.

Nie wiem, czy mieli siłę śpiewać cokolwiek jeszcze, bo ja śmiałam się do łez, aż brzuch mnie bolał. Po chwili do pokoju wkraczają dwaj niezadowoleni twardziele, patrzą na mnie podejrzliwie i z lekką urazą. Ja już wtulam się w poduszkę i próbuję nie wybuchać głośno.

Kot i mąż obdarzają mnie pogardliwym spojrzeniem i z wielką dostojnością przemieszczają się do kuchni.