Mój były pojawił się pewnej soboty po południu z wielkim bukietem kwiatów, czekoladkami, torbą prezentów i tym swoim uśmiechem, którego nie widziałam od miesięcy. Myślałam, że przyszedł się przeprosić albo w końcu porozmawiać szczerze o tym, co między nami pozostało niewyjaśnione. To było dziwne, bo po naszym rozstaniu był chłodny i zdystansowany, jakbyśmy byli zupełnie obcy. Kiedy wszedł, od razu zaczął mówić, że długo myślał, że mu mnie brakuje, że jestem „kobietą jego życia” i że zrozumiał swoje błędy. Mówił tak szybko, jakby miał wszystko wyuczone na pamięć. Siedziałam cicho i słuchałam — nie rozumiałam, skąd nagle tyle czułości po miesiącach ciszy. Ale on podszedł, przytulił mnie i powiedział, że chce „odzyskać to, co nasze”. W trakcie rozmowy wyjął perfumy, bransoletkę i pudełko z listem. Wszystko wyglądało bardzo romantycznie. Zaczął tłumaczyć, że powinniśmy dać sobie jeszcze jedną szansę, że się zmienił, że ze mną chce zacząć wszystko od nowa i zrobić jak należy. Zaczęłam czuć się nieswojo — wszystko było zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Zwłaszcza że nigdy nie był aż tak troskliwy, kiedy jeszcze byliśmy razem. Prawda wyszła na jaw, gdy zaprosiłam go, by usiadł, i zapytałam wprost, czego tak naprawdę chce. Wtedy zaczął się plątać. Powiedział, że ma „mały problem w banku”, potrzebuje kredytu na „biznes, z którego oboje mielibyśmy korzyść”, i brakuje mu tylko jednego podpisu — mojego. Wtedy zrozumiałam, skąd tyle tej nagłej czułości i prezentów. Powiedziałam mu, że niczego nie podpiszę. W tej chwili jego twarz całkowicie się zmieniła. Uśmiech zniknął, rzucił kwiaty na stół i zaczął na mnie krzyczeć, że jak to mogę mu nie wierzyć, że „to przecież szansa jego życia”. Mówił tak, jakbym była mu coś winna. Miał nawet czelność powiedzieć, że „jeśli mi jeszcze na nim zależy”, to muszę mu pomóc. Całe to jego przedstawienie rozpadło się równie nagle, jak się zaczęło. Gdy zobaczył, że się nie zgodzę, zmienił taktykę. Zaczął mówić, że bez tego kredytu jest „przegrany”, a jeśli mu pomogę, to „oficjalnie do mnie wróci” i „zaczniemy wszystko od nowa”. Mówił to bez żadnych skrupułów, mieszając niby pojednanie z finansową korzyścią. Wtedy już byłam pewna, że cała ta scena — kwiaty, prezenty, czułe słowa — to tylko fasada, żebym podpisała papiery. Na koniec, kiedy po raz kolejny powiedziałam, że na pewno nic nie podpiszę, spakował prawie wszystkie prezenty: zabrał czekoladki, schował perfumy i nawet bransoletkę. Tylko kwiaty zostawił rzucone na podłogę. Wyszedł, nazywając mnie niewdzięczną, i prosząc, żebym potem nie mówiła, że „nie próbował ratować związku”. Zamknął drzwi z hukiem, jakby to ja była mu coś winna. I tak to ich „pojednanie” trwało równo piętnaście minut.

Były chłopak pojawił się pewnego sobotniego popołudnia, kiedy na niebie wisiał potwornie wielki księżyc, niosąc ogromny bukiet żółtych tulipanów, bombonierę Wedla, torbę z tajemniczymi prezentami i tę swoją uśmiechniętą maskę, której nie widziałam od wielu miesięcy. Przez chwilę pomyślałam, że zaraz poprosi mnie o przebaczenie albo zaczniemy rozplątywać jakieś stare, zamglone sprawy z przeszłości te, które wisiały w powietrzu jak mgła nad Wisłą. To było absurdalnie dziwne, bo przez ostatnie miesiące po naszym rozstaniu zachowywał się tak, jakbym była dla niego przeźroczysta, a śnieg na marszałkowskiej byłby mu bliższy niż ja.

Gdy tylko przekroczył próg, zaczął wygłaszać przemowę: że nie potrafi przestać o mnie myśleć, że tęskni, że jestem kobietą jego życia i że nagle pojął, jak wiele błędów popełnił. Wszystko mówił tak szybko, że brzmiało to jak wyuczony wywód z liceum, a ja stałam w ciszy w dziwnym półśnie, nie wiedząc, skąd ta nagła fala czułości po miesiącach chłodu. Przysunął się do mnie, objął mnie jakbyśmy byli postaciami z jakiegoś polskiego melodramatu z PRL-u i wyszeptał, że powinniśmy odzyskać to, co nasze.

W tym śnie wyciągnął nagle flakon perfum z Białegostoku, srebrną bransoletkę z bursztynem i pudełko z ręcznie napisanym listem pachnącym starym papierem. Wszystko przesłodzone i nieco nierealne. Zaczął tłumaczyć, że życie daje nam jeszcze jedną szansę, że już się zmienił, że ze mną chce wszystko zrobić po ludzku i porządnie. Z każdą chwilą stawało się coraz dziwniej, jakby rzeczywistość rozmywała się w dziwacznym śnie on nigdy nie był aż tak czuły, nawet gdy byliśmy jeszcze razem, kiedy chodziliśmy na zapiekanki do pawilonów.

Prawda wyłoniła się spod tych warstw słów, kiedy zaprosiłam go, by usiadł przy kuchennym stole w kratkę i zapytałam wprost, o co mu chodzi. Wtedy zaczęły mu się mylić fakty; stękał, że ma drobny problem w banku, że potrzebuje kredytu na biznes dla nas obojga, i że brakuje mu tylko jednego podpisu mojego. Wszystko nagle stało się klarowne jak sopel lodu w zimowym Krakowie. Po to była ta cała aranżacja z czułościami, słodyczami i prezentami.

Powiedziałam mu spokojnie, że niczego nie podpiszę. W jednej sekundzie jego twarz stwardniała, uśmiech spłynął, rzucił tulipany na stół jakby rzucał wyzwanie na szachownicę i zaczął krzyczeć: jak to nie wierzę, że to interes życia, że przecież jestem mu to winna. Mówił, jakbyśmy wciąż byli zamknięci w jakiejś wspólnej bańce jakby oddanie podpisu było oczywiste jak narzekanie na remonty ulic. Miał w sobie śmiałość, która była aż groteskowa powiedział nawet, że jeśli naprawdę mi zależy, to powinnam mu pomóc. Wszystko runęło szybciej niż domek z kart.

Widząc, że nie dam się uwieść, zmienił ton. Zaczął lamentować, że bez tego kredytu jest przegrany, że jak mu pomogę, na pewno do mnie wróci i zaczniemy życie od nowa, w nowej rzeczywistości. Mówił to bez żenady, jakby w polskich komediach romantycznych z lat dziewięćdziesiątych; pojednanie wymieszane z interesem finansowym. Wtedy już wiedziałam, że ta cała scena z kwiatami i czułymi słowami jest tylko maskaradą.

Na koniec gdy powtórzyłam spokojnym szeptem, że nie podpiszę żadnego papierka zebrał większość prezentów: zabrał czekoladki, schował perfumy do siatki i nawet bransoletkę bez słowa włożył do kieszeni. Zostawił tylko tulipany, które potoczyły się po podłodze jak żółte motyle. Wyszedł, rzucając przez ramię, że jestem niewdzięczna i żebym nie narzekała kiedyś, że nie próbował ratować naszej historii. Trzasnął drzwiami jakby świat był mu coś winien.

I tak ich zmartwychwstanie trwało dokładnie piętnaście minut, rozpuszczając się jak piana na świeżo zaparzonej kawie w Barze Mlecznym pod Pałacem Kultury.