Mój były narzeczony pojawił się pewnej sobotnie popołudnie z wielkim bukietem kwiatów, bombonierką, …

Mój były pojawił się pewnej sobotniej popołudniowej zmierzchowej godziny, niosąc ogromny bukiet różanych chryzantem, bombonierkę Wedla, torbę z błyszczącymi prezentami oraz tę specyficzną krzywiznę ust, której nie widziałam od miesięcy. Wszystko wydawało się mleczne i niewyraźne, jakby wyłaniał się zza mgły. Pomyślałam, że przyszedł przeprosić albo wreszcie wypowiedzieć te wszystkie niedopowiedziane słowa, które wisiały nad nami jak niewidzialny deszcz. To było dziwne, bo po naszym rozstaniu zachowywał się jak obcy człowiek zimny i daleki, jakbyśmy nigdy nie splatali dłoni na warszawskich mostach.

Zanim zdążyłam usiąść, zaczął mówić z szybkością wiatru hulającego po Mazowszu: że rozmyślał bez końca, że brakuje mu mnie, że jestem kobietą jego życia i nagle, w snach, dostrzegł własne błędy. Jego słowa przypominały paciorki różańca mechaniczne, trochę zgrzytliwe. Słuchałam, otoczona marazmem wieczoru i nie wiedziałam, co myśleć o tej nagłej fali czułości po miesiącach pustki. Jeszcze zanim skończyło się echo jego deklaracji, podszedł jak gdyby nigdy nic, objął mnie i szepnął o tym, że czas odzyskać to, co nasze.

Z torby wyjął perfumy, bransoletkę z bursztynem i ozdobną szkatułkę z listem pachnącym lawendą. Wszystko aż nazbyt wzniosłe, jak z tanich polskich seriali. Zaczął tłumaczyć, że musimy dać sobie jeszcze jedną szansę, że się zmienił, a ze mną pragnie zrobić wszystko, jak należy. Czułam rosnące zakłopotanie był zbyt wyidealizowany, zbyt wymuskany w tym śnie, zbyt inny niż ten, którego pamiętałam obok siebie na przystanku tramwajowym.

Kiedy poprosiłam, żeby usiadł i wprost zapytałam, czego naprawdę chce, cały czar prysł zaczął się jąkać niczym dziecko przy tablicy. Wyznał, że ma drobny problem z bankiem, że potrzebuje kredytu na interes, który będzie także dla naszego dobra, i że brakuje mu już tylko jednego podpisu: mojego. W tym momencie wszystko nagle stało się jaskrawe jak w surrealistycznym śnie teraz już wiedziałam, po co tu był z tymi prezentami i czułostkami.

Odmówiłam. Wtedy jego twarz zamieniała się w kalejdoskop dziwnych cieni uśmiech znikł, rzucił kwiaty na stół, a głos zmienił się w coś szorstkiego, pełnego pretensji: jak mogłam mu nie ufać? Przecież to była szansa życia! Słowa padały jak gradowe kulki mówił, jakbym była mu coś winna. Nawet miał czelność stwierdzić, że jeśli go jeszcze kocham, po prostu muszę mu pomóc. Wszystko rozpadło się równie nagle, jak się zaczęło.

Kiedy zorientował się, że jestem nieugięta, spróbował innej śpiewki: że jeśli nie otrzyma kredytu, będzie zgubiony, a jeśli pomogę, oficjalnie do mnie wróci i razem zaczniemy od początku, jakby wymazywał starą rysę z rzeźbionej tabakiery. W jego słowach czuć było fałsz, zdrowo przyprawiony finansowym interesem pod płaszczykiem pojednania i tęsknoty.

Na koniec, gdy powtórzyłam, że nie podpiszę niczego, zebrał ze stołu niemal wszystko: schował czekoladki, zabrał perfumy i nawet bransoletkę, zostawiając tylko kwiaty porzucone na podłodze, jak zwiędłe wersy starej piosenki. Wychodząc, rzucił przez ramię, że jestem niewdzięczna i żebym potem nie mówiła, że nie próbował ratować związku. Zamknął drzwi z takim hukiem, jakby miał nadzieję, że zatęsknię jeszcze za jego odbiciem.

Tak zakończył się nasz powrót do siebie, trwający dokładnie piętnaście minut jak scena z dziwnego, sennego filmu, którego nie potrafię już odtworzyć na jawie.